एकः ब्राह्मणः श्रद्धया, शुद्धायै गायत्रीं दिव्यां मन्त्रराज्ञीं एकशताष्टवारं जपित्वा, अन्यानि च सूर्यसम्बन्धि मन्त्राणि एकाग्रचित्तः स्थित्वा पठति। ततो सूर्यं प्रदक्षिणीकृत्य, प्रणामं कृत्वा, पूर्वाभिमुखः उपविश्य, स्वाध्यायं कुर्यात्, देवर्षिभ्यः तर्पणं च समर्पयेत्। मानवेषु च अन्येषु च पितृभ्यः, नामगोत्रानुसारेण, मन्त्रविद् यथायोग्यं तिलयुक्तं जलं सम्यक् तर्पयति। पूर्वं देवताभ्यः तर्पणं समाहितचित्तः कृत्वा, द्विजः ततः पितृभ्यः तर्पणाय पात्रं भवति। श्राद्धकाले च अग्नौ तर्पणसमये एकेन हस्तेन जलं धारयेत्, तर्पणार्थं तु द्वाभ्याम् हस्ताभ्यां जलं दद्यात्—एषा नित्यं विधिः। वामहस्तं अधः स्थाप्य, दक्षिणहस्तेन जलं धारयेत्, "तृप्तिं कुर्वन्तु" इति उच्चैः नामगोत्रं उच्चारयन्। यदि तिलान् शरीरे स्थाप्य, अज्ञानात् पितृभ्यः तर्पणं यः करोति, तस्य पितरः तस्य त्वक्-मांस-रक्त-अस्थिभिः तृप्यन्ति। तिलान् अङ्गेषु स्थाप्य देवपितृभ्यः तर्पणं न कार्यम्; रक्तं जलस्य स्थानं गच्छति, दाता पापी भवति। जलं भूमौ दत्त्वा, तर्पयिता जलस्थः स्यात्, तत् निष्फलं, कस्यापि न गच्छति। भूमौ स्थितः जलस्थः जलं दद्यात्, पितृभ्यः न गच्छति; तत् जलं व्यर्थम्। जलस्थः पितृभ्यः तर्पणं न कुर्यात्; पारं गत्वा, शुद्धे स्थले, तर्पणं कुर्यात्। जलं जलस्थे, पात्रे, क्रोधेन, एकहस्तेन दत्तं न गच्छति; भूमौ न दत्तं जलं व्यर्थम्। भूमिः अपि अक्षयस्थानं पितृणां मया दत्तम्; अतः पितृतृप्त्यर्थं भूमौ एव तर्पणं दद्यात्। भूमिजा, भूमिस्थिता, भूमौ लीनाः च—तस्मात् भूमौ तर्पणं दद्यात्। कुशान् अग्रभागैः विस्तीर्य, स्वमन्त्रेण आह्वयित्वा, देवतान् पूर्वाग्रे, पितृन् दक्षिणाग्रे स्थापयेत्। देवताः, पितरः, अन्ये च तृप्ताः कृत्वा, आचामनं कृत्वा, उच्चैः पठित्वा, हस्तपरिमाणं चतुर्भुजं सुन्दरं क्षेत्रं रचयेत्। महानदीतीरे नगरीं चिह्नयित्वा, अष्टदलपद्मं मध्यवर्तिनं वृत्तं च रचयेत्। एवं मण्डलं रचयित्वा, द्विजः तत्र अजं नारायणं अष्टाक्षरमन्त्रेण पूजयेत्। शरीरस्य परमशुद्धिं वक्ष्यामि। हृदि 'अ' अक्षरं चक्ररेखासहितं ध्यानं कुर्यात्। तं त्रिधाराशिखावद् ज्वलन्तं, पापं दहन्तं चिन्तयेत्; 'र' अक्षरं शिरसि शशाङ्कमण्डले स्थापयेत्। तं श्वेतवर्णं, अमृतं प्रवाहयन्तं, पृथिवीं पूरयन्तं चिन्तयेत्; एवं पापमुक्तः दिव्यं शरीरं प्राप्नोति। ततः धीरः अष्टाक्षरमन्त्रं स्वशरीरे स्थापयेत्, वामपादात् आरभ्य क्रमशः। साधकः पञ्चविधं वैष्णवशुद्धिं, चतुर्व्यूहविन्यासं, हस्तशुद्धिं च मूलमन्त्रेण कुर्यात्। प्रत्येकं अक्षरं अंगुलिषु स्थापयेत्; 'ॐ' अक्षरं, श्वेतं, पृथिवीतत्त्वसम्बद्धं, वामपादे स्थापयेत्। 'न' अक्षरं, शिवसम्बद्धं, कृष्णवर्णं, दक्षिणपादे स्थापयेत्; 'मो' अक्षरं, कालरूपं, वामजङ्घे स्थापयेत्। 'न' अक्षरं, विश्वबीजं, दक्षिणभागे स्थापयेत्; 'र' अक्षरं, अग्निसम्बद्धं, नाभिदेशे स्थापयेत्। 'य' अक्षरं, वायुसम्बद्धं, वामस्कन्धे स्थापयेत्; 'न' अक्षरं, सर्वव्यापि, दक्षिणस्कन्धे स्थापयेत्; 'य' अक्षरं, शिरसि, सर्वलोकस्थानं स्थापयेत्। विश्णुः पुरतः, केशवः पृष्ठतः, गोविन्दः दक्षिणे, मधुसूदनः वामे। वैकुण्ठः उपरि, वराहः अधः पृथिव्याम्; सर्वदिशासु मधवः स्थितः। गच्छन्, स्थितः, जाग्रन्, स्वपन्, नरसिंहेन रक्षितः; वासुदेवेन व्याप्यः। एवं विष्णुना व्याप्य, तदनन्तरं कर्म आरभेत्, सर्वतत्त्वानि देवते शरीरवत् एकीकुर्यात्। ततः प्रणवेन 'फट्' अन्ते विधिपूर्वकं अभिषेकं कुर्यात्, यः सर्वविघ्नानि हन्ति, शुभः च। तत्र सूर्यचन्द्राग्निवृत्तानि ध्यानं कुर्यात्; पद्ममध्ये विष्णुं वाय्वाकाशसहितं स्थापयेत्। तदनन्तरं हृदयम् 'ॐ' अक्षरेण, तेजस्वरूपं, बीजमध्यस्थितं, नित्यं, प्रकाशमानं ध्यानं कुर्यात्। तदनन्तरं अष्टाक्षरमन्त्रं पृथक् संयुक्तं च क्रमशः स्थापयेत्; तेन परमपूजा साध्यते। द्वादशाक्षरमन्त्रेण नित्यं भगवानं पूजयेत्; हृदयबीजमध्यस्थं स्थापयित्वा, बहिः अपि स्थापयेत्। चतुर्भुजं, महाबलम्, दशसूर्यसमप्रभं, महायोग्यं, नित्यं, तेजस्वरूपं विष्णुं चिन्तयेत्; ततः मन्त्रं क्रमशः अमनसि आह्वयेत्। उत्तमासनं बीजमध्यस्थितं, पद्मासनं, सर्वभूतहिताय, हे मधुसूदन, तत्र स्थातुम्। "ॐ, भगवन्, पद्मनाभ, नित्यविष्णो, पद्माक्ष मधुसूदन, पाद्यं जलं गृहाण।" "महादेव, ब्रह्मादिभिः कृतं मधुपर्कं भक्त्या मया समर्पितम्; तद् गृहाण, परमपुरुष।