विदिशासु विष्णुः पातु, दक्षिणापथदिग्भागे च नित्यं शाश्वतो माधवः, पश्चिमोत्तरदिशि हृषीकेशः, ऐशान्यां च वामनः सदा रक्षां ददातु। पृथिव्यां वराहः पातु, ऊर्ध्वं त्रिविक्रमः; एवं कवचं कृत्वा, आत्मानं चिन्तयेत्। अहं नारायणः देवः, शङ्खचक्रगदाधरः—एवं स्वात्मनि ध्यानं कृत्वा, ततः मन्त्रं पठेत्। त्वं अग्निः, द्विपदां नाथः, बीजधारकः, कामप्रदीपकः; सर्वभूताधिपः, अक्षरात्मा, जीवेश्वरः। अमृतमन्थनो दिव्यः, सर्वापत्याय जन्मकृत्, जलपतिः; पापं मे क्षमय, पुण्यतीर्थाधिपते, नमस्ते। एवं विधानतः जपित्वा स्नानं कुर्यात्; अन्यथा, द्विजश्रेष्ठ, तत्र स्नानं न प्रशस्यते। स्नानान्ते वैदिकमन्त्रैः शुद्धिं कृत्वा, आप्सु स्थितः त्रिवारं आघमर्षणं जपेत्। यथा अश्वमेधः सर्वपापहरः कर्म ब्राह्मणाः, तथैवात्र आघमर्षणसूक्तं सर्वदुष्कृतनाशनम्। स्नात्वा शुद्धवस्त्राणि धारयित्वा, प्राणान् संयम्य, आचम्य, सायं सूर्यं पूजयेत्। ततः सुसमाहितः स्थित्वा, पुष्पैः जलैश्च अञ्जलिं दत्त्वा, उर्ध्वबाहुः सूर्यं पूजयेत्। शुद्धां दिव्यां गायत्रीं एकाधिकशतवारं जपेत्, अन्यांश्च सूर्यस्य मन्त्रान् एकाग्रचित्तः स्थितः। सूर्यं प्रदक्षिणं कृत्वा, नमस्कारं च, पूर्वाभिमुखः उपविशत्, स्वाध्यायं कुर्यात्, देवर्षीभ्यः तर्पणं च दद्यात्। मानुष्येभ्यः अन्येभ्यः च पितृभ्यः नामगोत्रयुक्तं तिलमिश्रितं जलं मन्त्रवित् सम्यक् प्रयच्छेत्। पूर्वं देवतर्पणं कृत्वा, ततः द्विजः पितृतर्पणाय अर्हति। श्राद्धकाले वह्निहोमकाले च एकहस्तेन जलं दद्यात्, तर्पणे द्वाभ्यां हस्ताभ्यां—सदा एष विधिः। वामहस्तं अधः स्थाप्य, दक्षिणहस्तेन जलं प्रयच्छेत्, ‘तृप्यन्तु’ इति उच्चारयन् नामगोत्राणि पठेत्। अज्ञानात् यदि तिलान् शरीरस्थाने स्थापयित्वा पितृभ्यः तर्पणं दत्तम्, तदा पितरः त्वचा-मांस-रुधिर-अस्थिभिः तृप्यन्ति। न तु तिलान् अङ्गेषु स्थाप्य देवपितृतर्पणं कुर्यात्; रुधिरं जलं भवति, दाता पापी स्यात्। यदि आप्सु स्थितः भूमौ जलं ददाति, मुनिवर, निष्फलं स्यात्, न कस्यचित् प्राप्यते। स्थले स्थितः जलस्थो वा जलं ददाति, तदा पितृभ्यः न प्राप्नोति, तद् जलं व्यर्थम्। कदापि आप्सु स्थितः पितृभ्यः जलं न दद्यात्; तीर्त्वा, शुचौ स्थले तर्पणं कुर्यात्। आप्सु, पात्रेषु, कोपेन, एकहस्तेन वा दत्तं जलं न प्राप्नोति; भूमौ अदत्तं जलं निष्फलम्। पितृणां अक्षरं स्थानं पृथिवी मया दत्तम्, द्विजश्रेष्ठ; तस्मात् तुष्टये पितृणां तत्रैव दद्यात्। ये पृथिव्यां जाताः, स्थिताः, पृथिव्यामेव लयं यान्ति—तस्मात् भूमौ तर्पणं दद्यात्। कुशान् अग्रभागैः विस्तीर्ण्य, स्वमन्त्रेण आहूय, देवतान् पूर्वेषु अग्रेषु, पितॄन् दक्षिणेषु स्थापयेत्। एवं देवपितृप्रमुखान् तर्पयित्वा, आचम्य, उच्चैः पठन्, हस्तप्रमाणं चतुरश्रं रम्यं मण्डलं कुर्यात्। महोदधितटे नगरीं चिह्नयित्वा, अष्टदलपद्मं मध्यवृत्तयुक्तं रचयेत्। तादृशं मण्डलं कृत्वा, तत्राजन्मनारायणं अष्टाक्षरविधिना पूजयेत्। अथाहं देहस्य परमार्जनं वक्ष्ये—हृदि अकारं चक्ररेखासहितं ध्यानयेत्। तदग्नित्रयदीप्तं पापदाहकम्, शिरसि शशिकले मध्ये रकारं चिन्तयेत्। शुक्लवर्णं तद्, सुधास्रोतसा क्षितिं प्लावयन्तं पश्येत्; एवं पापविनिर्मुक्तः दिव्यं देहम् आप्नोति। ततः प्राज्ञः अष्टाक्षरं मन्त्रं स्वदेहे, वामपादादारभ्य, क्रमशः न्यसेत्। पञ्चविधं वैष्णवशुद्धिं, चतुर्व्यूहविन्यासं, करशुद्धिं च मूलमन्त्रेण कुर्यात्। पृथक् पृथक् अङ्गुलिषु अक्षराणि स्थापयेत्, ओंकारं शुक्लवर्णं पृथिवीतत्त्वं वामपादे स्थापयेत्। नकारं शिवसंयुक्तं कृष्णवर्णं दक्षिणपादे, मोकारं कालरूपं वामकटीदेशे स्थापयेत्। नकारं विश्वबीजं दक्षिणपार्श्वे, रकारं वह्निरूपं नाभौ स्थापयेत्। यकारं वायुतत्त्वं वामस्कन्धे, नकारं सर्वव्यापि दक्षिणस्कन्धे, यं शिरसि स्थापयेत्, यत्र सर्वलोकाः स्थिताः। माम् अग्रतः विष्णुः स्थितः, पृष्ठतः केशवः; दक्षिणे गोविन्दः, वामे मधुसूदनः। ऊर्ध्वे वैकुण्ठः, अधस्तात् वराहः, सर्वेषु विदिक्षु माधवः। गच्छतः, स्थितस्य, जाग्रतः, स्वपतः च, अहं नारसिंहेण रक्षितः; सर्वथा वासुदेवेन व्याप्येति।