ॐ धनाधिपतिं धननिवासदातारं, यज्ञस्वरूपं यज्ञपतिं योगिनं च नमस्कृत्य, यः संन्यासयोगप्रेरकः स्वयमेव यज्ञाङ्गधारकः, साङ्कर्षणं प्रलम्बविनाशनं च पुनः पुनः प्रणमामि। यस्य हलधारणं मेघनिनादवेगं तिव्रं, यो विदुषां मध्ये ज्ञानस्वरूपो नारायणपरायणश्च, तस्मै नमः। हे प्रभो, त्वत्तोऽन्यः कोऽपि मे मित्रं नास्ति यः मां नरकात् उद्धरेत्; अतः सर्वभावेन त्वां प्रणमामि, नम्रजनप्रियं त्वामेव। केशव, शरीरतो वा मनसः पापं यदुत्पद्यते, देवानां नाथ, त्वत्तोऽन्यः शुद्धिकर्ता नास्ति, अच्युत त्वमेव। सर्वसङ्गान् परित्यज्य तव एव शरणं प्राप्तोऽस्मि; आत्मलाभाय मम सङ्गः केवलं त्वयि स्यात्, हे केशव। जानामि, केशव, इदं दुःखपूर्णं दुस्तरं संसारसागरं त्रिविधतापसंपीडितः त्वां शरणं गतः। तव मायेच्छया सर्वं जगत् कामैः लोभादिभिश्च मोह्यते; अतः त्वां शरणं प्राप्तवानस्मि। हे विष्णो, संसारस्थितानां देहिनां सुखं नास्ति; किन्तु यदा मनः त्वयि प्रवर्तते तदा परमानन्दः जायते, यज्ञपतिं त्वाम्। एवं फलरहितं परमानन्दं लभ्यते; अहं बुद्धिहीनः, जगत् दुःखमयं दृश्यते। गोविन्द, संसारात् मां उद्धर; त्वमेव उद्धर्तुं समर्थः, मोहसागरमग्नं मां पुण्डरीकाक्ष, त्वत्तोऽन्यः कोऽपि नास्ति। एवं राजा श्वेतः तं पुरूषोत्तमक्षेत्रे पुण्ये दिव्ये देवदेवमस्तौषीत्। स तं भक्तिं चिन्तयन्, जगद्गुरुं देवदेवं हरिं, सर्वैः देवैः परिवृतः, तत्र राज्ञः पुरतः प्रादुरभूत्। स मेघश्यामलवर्णः, कमलदलविस्तीर्णनेत्रः, प्राज्ञः, अङ्गुल्यग्रे तेजस्विनं सुदर्शनचक्रं धारयन् बभौ। तस्य रूपं क्षीरसिन्धुजलसदृशं, शुद्धं शशिसमप्रभं, वामहस्ते महद्विजयं पाञ्चजन्यं शङ्खं दधानेन विराजते। स गरुडध्वजं वहन्, गदां धनुः खड्गं च धारयन्, प्रभुः राजानं समभाषत—"साधु! राजन्, तव मनो महान्; यत्कामयसे तत् वरं वृणीष्व; आशिषः ते, अहं तव तुष्टः, निष्पाप।" एवं देवदेवस्य वचनं श्रुत्वा, श्वेतः तं मनसा संपूज्य शिरसा प्रणम्य उवाच—"यदि अहं तव भक्तः, प्रभो, तदा मे परं वरं देहि—अक्षयं वैष्णवं पदं, ब्रह्मलोकात् अपि परं।" "तव प्रसादेन, हे जगन्नाथ, अहं तं विशुद्धं निर्मलम् अमलदेशं गन्तुमिच्छामि, संसारबन्धनात् विमुक्तम्।" "यत् स्थानं सर्वे देवाः, ऋषयः, सिद्धयोगिनश्च न प्राप्नुवन्ति, यत् परमं सुखमयं निरुपद्रवम्।" भगवानुवाच—"त्वं तद् परं पदं प्राप्स्यसि, अमृताधिपत्यं सेविष्यसि, सर्वान् लोकान् अतीत्य मम लोकं यास्यसि।" "राजेन्द्र, तव कीर्तिः त्रिषु लोकेषु विस्तरिष्यते; मम सन्निधिः अपि तव सह सदा स्थास्यति।" "सर्वे देवासुराः तव श्वेतगङ्गां गायिष्यन्ति; तृणमात्रेणापि, राजन्, श्वेतगङ्गाजलं स्तुत्यं भविष्यति।" "ये मम भक्ताः ध्यानपूर्वकं एतत् जलं स्पृशन्ति, ते स्वर्गं यास्यन्ति; यः चन्द्रसन्निभं माधवमूर्तिं उपसेवते, शङ्खक्षीरसदृशीं, सर्वपापविनाशिनीं, एकवारं भक्त्या प्रणम्य, यस्य नेत्रे कमलसमानि। स सर्वान् लोकान् परित्यज्य मम लोके मान्यः भविष्यति, तत्र दिव्याङ्गनाभिः परिवृतः मन्वन्तरपर्यन्तं वसति। गन्धर्वैः मधुरगानैः सेव्यमानः, स मम सह भोगान् इच्छया भोक्तुमर्हति। तत्र पतित्वा पुनः इह आगत्य, स मनुष्यः, ब्राह्मणः, वेदवेदाङ्गपारगः, धन्यः, सुखभोगी, दीर्घायुष्मान् भवति। हस्त्यश्वरथयानधनधान्यसमृद्धः, शुचिः, सुन्दरः, महाभाग्यवान्, पुत्रपौत्रैः सहितः। पुनः परमपुरुषं प्राप्य, वटवृक्षे वा सागरे वा, शरीरं त्यक्त्वा हरिं स्मरन्, स शान्तिं प्राप्नोति। श्वेतमाधवं दृष्ट्वा, तस्य समीपे मत्स्यरूपं माधवं अपि, यः प्राचीनसिन्धौ रक्तमत्स्यरूपं धारयामास। स अधस्तात् वेदप्रत्याहरणाय स्थितः, पृथिवीं सम्यक् विचिन्त्य, तत्रैव स्थितवान्। तं मत्स्यावतारं माधवं प्रणम्य, भक्त्या सेवमानः सर्वदुःखात् विमुच्यते। स परं पदं प्राप्नोति यत्र स्वयम् हरिः वसति; तत्र कालान्तरे पुनः इह प्रतिनिवृत्त्य, पृथिव्यां राजा भवति। वत्सरूपं माधवं उपगम्य, नरः अजेयः, दाता, भोक्ता, यज्वा, विष्णुभक्तः, सत्यनिष्ठश्च भवति। हरिसायुज्यं प्राप्य, स ततः मोक्षं लभते। एवं मत्स्यरूपस्य माधवस्य माहात्म्यं सम्यगाख्यातम्, यस्य दर्शनात्, मुनिश्रेष्ठ, सर्वकामाः सिध्यन्ति। "भगवन्, वयं श्रोतुमिच्छामः वारुणालये कृतशौचस्य—स्नानदानादिकस्य—सम्पूर्णं पुण्यं कथय।" "मुनिश्रेष्ठ, शृणु, शौचस्य विधिं यथावत्; यः भक्त्या एकचित्तः सम्पादयति, स परं पुण्यं लभते।" "मार्कण्डेयतीर्थे प्राचीनकाले स्नानं परमं स्तुत्यं, विशेषतः चतुर्दशीदिने, सर्वपापविनाशनम्।" "एवमेव समुद्रस्नानं सदा स्तुत्यं; विशेषतः पौर्णमास्यां अश्वमेधसमानं फलम् लभते।