साम्नः स्वरूपाय, श्रेष्ठसामगीताय, सौम्यसामनाय, सामयोगविदे च परमं नमः। सामन्याः सामगीताय, सामवाहकाय, सामयज्ञविदे, सामकर्त्रे च नमः। अथर्वशिरसः, अथर्वस्वरूपस्य, अथर्वपादयोः, अथर्वहस्तयोः च नमः। वज्रशिरसः, मधुकैटभवधाय, महोदधिस्थाय, वेदार्थप्राप्तये च नमः। हृषीकेशस्य तेजस्वरूपाय, वासुदेवाय, भगवते नमः। नारायणाय, लोकहिताय, मोहविनाशकाय, संसारबन्धनमोचकाय च नमः। मोक्षप्रदाय, बन्धनमोचकाय, त्रिलोकदीप्तिकर्त्रे, तेजस्वरूपाय नमः। योगेश्वराय, शुद्धाय, रामाय तारकाय, आनन्दस्वरूपाय, सुखदाय, धर्मधारकाय नमः। वासुदेवाय, स्तुत्याय, वामदेवाय, देहकर्त्रे, विभागनाशकाय च नमः। देवैः पूजिताङ्गाय, दिव्यकिरीटधारिणे, सर्वनिवासिन्याय, सर्वनिवासेश्वराय नमः। धनसम्पद्विधात्रे, धनस्थानदाय, यज्ञमूर्तये, यज्ञेशाय, योगिने च नमः। वैराग्ययोगप्रेरकाय, यज्ञाङ्गधारिणे, सङ्कर्षणाय, प्रलम्बनाशकाय नमः। मेघगर्जनवेगातिगम्यहलधारिणे, विद्वदज्ञानरूपाय, नारायणपरायणाय नमः। हे प्रभो, त्वदन्यः नास्ति मे मित्रं नरकादुद्धर्तुं; अतः सर्वभावेन त्वं प्रणमामि, नम्रजनप्रिय। केशव, यद्यपि देहाद्वा मनसः अपवित्रता जायते, देवाधिदेव, त्वदन्यः शुद्धिकर्ता नास्ति, अच्युत। सर्वसङ्गं त्यक्त्वा त्वामेव आगतः; त्वया एव मम सम्बन्धः स्यात्, केशव, आत्मलाभाय। केशव, अहं जानामि—एतत् दुःखपूर्णं, दुस्तरं संसारं; त्रिविधतापेन पीडितः त्वां शरणं प्राप्तवान्। कामैः तव मायया सर्वं जगत् मोहितं, लोभादिभिः आकृष्टम्; अतः त्वां शरणं गतोऽस्मि। विष्णो, संसारस्थेषु देहिनां सुखं नास्ति; यज्ञेश, मनः त्वयि यदा प्रवर्तते, तदा परमं सुखं जायते। एवं फलरहितं परमं सुखं लभ्यते, अहं विवेकेन हीनः, जगत् दुःखमयम् इव दृश्यते। गोविन्द, संसारात् मां उद्धर; त्वं उद्धर्तुं समर्थः, मोहसागरमग्नं मां; पुण्डरीकाक्ष, त्वदन्यः उद्धर्ता नास्ति। एवं राजा श्वेतः तं पुण्यं दिव्यं पुरुषोत्तमक्षेत्रं विप्राः स्तुत्वा। भगवत् भक्तिं चिन्तयित्वा, लोकगुरुं हरिं, देवैः परिवृतं, स राजा श्वेतस्य सम्मुखे प्रादुरभवत्। स मेघश्यामः, पूर्णपद्मविलोचनः, बुद्धिमान्, सुदर्शनचक्रं अंगुल्यग्रे दीप्तं धारयन्। तस्य रूपं क्षीरसागरजलसदृशं, शुद्धं, चन्द्रसमानदीप्तम्; वामहस्ते महापाञ्चजन्यशङ्खः शोभते। गरुडध्वजं वहन्, गदाचापखड्गधारिणं, भगवान् राजा श्वेतं उवाच—"साधु, राजन्! तव मनः उत्तमम्। यदिच्छसि तत् वद। शुभं ते, अहं तव तुष्टः, पापरहित।" देवेशस्य एतानि अमृतसमानानि वचनानि श्रुत्वा, श्वेतः तद्भक्तिपरः, शिरसा नमन्, अब्रवीत्—"यदि अहं तव भक्तः, प्रभो, तदा मे परमं वरं ददातु—अक्षरं वैष्णवं स्थानं, ब्रह्मलोकात् अपि ऊर्ध्वम्। त्वदीयेन कृपया तं शुद्धं निर्मलं स्थानं गन्तुमिच्छामि, विश्वेश।" यत् स्थानं सर्वे देवाः, ऋषयः, सिद्धयोगिनः न प्राप्नुवन्ति, यत् सुखदं, परमं, निर्भयं च। भगवान् उवाच—"त्वं परमं पदं प्राप्स्यसि, अमृताधिपत्यं पूज्यं, सर्वलोकात् अतीत्य, मम धामं यास्यसि। तव कीर्तिः त्रिलोकं व्याप्स्यति, मम सन्निधिः तव सह सदा स्थास्यति। सर्वे देवासुराः त्वां श्वेतगङ्गां गायन्ति; तृणेन अपि, राजन्, श्वेतगङ्गाजलं स्तुत्यं भविष्यति। ये मयि भक्ताः, एकाग्रचित्तेन एतत् जलं स्पृशन्ति, ते स्वर्गं यास्यन्ति; यः माधवाख्यं चन्द्रसमानदीप्तं मूर्तिं उपेत्य, शङ्खक्षीरसदृशां, सर्वपापहरां, एकवारं भक्त्या नमति, यस्य नेत्रे पद्मसमानानि। सर्वलोकान् त्यक्त्वा, स मम धामे पूज्यः, दिव्ययोषित्संघेन मन्वन्तरपर्यन्तं समावृतः। गन्धर्वैः मधुरं कीर्तितः, सिद्धैः सेवितः, इच्छया मम सह रम्यं सुखं भुङ्क्ते। तत्र पतित्वा, पुनः इह आगत्य, स मनुष्यः, ब्राह्मणः, वेदवेदाङ्गविद्, धन्यः, सुखी, दीर्घायुष्मान्। गजाश्वरत्नवाहनधनधान्यसम्पन्नः, शुद्धः, सुन्दरः, भाग्यवान्, पुत्रपौत्रैः सहितः। पुनः परमपुरुषं प्राप्य, वटवृक्षे वा समुद्रतीरे वा, शरीरं त्यक्त्वा, हरिं स्मरन्, शान्तिं प्राप्नोति।