अनन्ताय, सूक्ष्मरूपिणे, श्रीवत्सचिह्नधारिणे, त्रिविक्रमाय, दिव्यपीताम्बरधराय च नमः। जगत्कर्त्रे, पुनः पुनः जगत्पालकाय, गुणातीतगुणात्मने च नमस्करोमि। वामनस्वरूपाय, वामनकृत्याय, वामननेत्राय, वामनवाहनाय नमः। सुन्दराय, पूज्याय, अव्यक्तरूपिणे, अचिन्त्याय, शुद्धाय, भयहराय च नमः। संसारसागरतराय, शान्ताय, स्वात्मने, शिवाय, सौम्यरूपाय, रुद्राय, तारकाय च प्रणमामि। संसारविनाशकाय, भोगदाय, भूतसङ्घस्वरूपिणे, सृष्टिकर्त्रे च नमः। ॐ, दिव्यरूपिणे नमः, यस्य श्वासः सोमाग्निरूपः, यस्य केशाः चन्द्रसूर्यरश्मयः, स गोब्राह्मणहिताय नमः। ॐ, ऋग्वेदमूर्तये, वाक्प्रवाहस्वरूपिणे, ऋग्वेदस्तुत्याय, ऋग्वेदोपायाय नमः। ॐ, यजुःसंहिताधारिणे, यजुर्मूर्तये, यजुःहोमप्रियाय, यजुःपतये नमः। ॐ, श्रीपतये, श्रीधराय, वराहाय, श्रीवल्लभाय, संयताय, योगिनां ध्यान्याय, योगिने नमः। ॐ, सामरूपिणे, सामगीतिश्रेष्ठाय, सौम्यसाम्ने, सामयोगविदे नमः। सामाय, सामगीतये, सामधारिणे, सामयागविदे, सामकर्त्रे च नमः। अथर्वशीर्षाय नमः, अथर्वमूर्तये, अथर्वपादाय, अथर्वहस्ताय नमः। ॐ, वज्रशिरसे नमः, मधुकैटभनाशनाय, महोदधिस्थाय, वेदप्राप्तये नमः। तेजस्विनरूपिणे, हृषीकेशाय, श्रीवासुदेवाय नमः। नारायणाय, लोकहिताय नमः, ॐ, मोहविनाशकाय, बन्धमोचनाय नमः। मोक्षदाय, बन्धनाशकाय, त्रैलोक्यतेजःसृष्टये, तेजोमयस्वरूपाय नमः। योगिश्वराय, शुद्धाय, रामतारकाय, आनन्दरूपाय, सुखदाय, धर्मसंस्थापकाय नमः। वसुदेवाय, स्तुत्याय, वामदेवाय, देहकर्त्रे, विभागनाशकाय नमः। देवपूजिताङ्गाय, दिव्यकिरिटधारिणे, सर्ववासस्थानिवासिने, सर्वगृहेश्वराय नमः। ॐ, धनसृष्टये, धनधामदाय, यज्ञमूर्तये, यज्ञपतये, योगिने नमः। वैराग्ययोगप्रेरकाय, यज्ञाङ्गधारिणे, संकर्षणाय, प्रलम्बनाशकाय नमः। मेघगर्जितवेगप्लुघधराय नमः, विदुषां मध्ये ज्ञानरूपाय, नारायणभक्ताय नमः। हे प्रभो, त्वन्मात्रं मम बन्धुम्, नान्यः पातकत्राणाय, तस्मात् सर्वभावेन त्वां प्रणमामि, नम्रजनप्रिय। केशव, शरीरमनोदोषोत्पत्तौ त्वमेव शुद्धिकर्ता, त्वदन्यः नास्ति, अच्युत। सर्वसङ्गान् परित्यज्य त्वामेव प्राप्तवान्, केवलं त्वयि एव मम सम्बन्धः, आत्मलाभाय। जानामि, केशव, एतत् दुःखमयम्, दुस्तरं संसारसागरम्; त्रिविधतापपीडितः त्वां शरणं गतः। कामैः तव मायया समस्तं जगत् मोहं गच्छति, लोभादिभिः आकर्ष्यते; तस्मात् त्वां शरणं प्रपन्नः। विष्णो, संसारस्थितानां देहिनां न किंचित् सुखम्; त्वयि मनः प्रवृत्ते परमं सुखं जायते, यज्ञपतये नमः। एवं फलरहितं परमानन्दम् आप्नोति; अहं विवेकहीनः, जगत् दुःखमयं दृश्यते। गोविन्द, संसारात् मां त्राहि; त्वमेव उद्धर्तुं समर्थः, मोहसागरमग्नं मां पुण्डरीकाक्ष, त्वदन्यः नास्ति त्राता। एवं श्वेतराज्ञा स्तुतः, द्विजश्रेष्ठाः, तस्मिन् पुण्ये दिव्ये च पुरुषोत्तमक्षेत्रे, भक्तिं चिन्तयित्वा, स देवदेवः, जगद्गुरुः हरिः, सर्वैः देवैः परिवृतः, राज्ञः पुरतः प्रादुरासीत्। स मेघश्यामलवपुः, विशालपद्मलोचनः, प्राज्ञः, कराग्रेषु दीप्तं सुदर्शनचक्रं धारयन् आसीत्। क्षीराब्धिसदृशशरीरः, शुद्धः, शशिसमप्रभः, वामहस्ते महाशङ्खं पाञ्चजन्यं बिभ्रत्। गरुडध्वजः, तेजस्वी, गदाधनुःखड्गधारी, भगवान् उवाच—"साधु राजन्! तव मनः उत्तमम्। यत् इच्छसि तत् वरं वृणीष्व। शुभमस्तु ते, अहं तव तुष्टः, निष्पाप!" एवं देवदेवस्य वचनं सुधासमं श्रुत्वा, श्वेतः, तं चिन्तयन्, शिरसा प्रणम्य, उवाच। "यदि अहं भक्तः, भगवन्, तदा मे परं वरं ददातु—नित्यं वैष्णवपदं, ब्रह्मलोकात् अपि ऊर्ध्वम्। तद् विशुद्धं निर्मलम् अमलम् अपवर्गस्थानं प्राप्नुयाम्, तव कृपया, जगन्नाथ। यद् स्थानं सर्वे देवाः, ऋषयः, सिद्धयोगिनः अपि न प्राप्नुवन्ति, तद् आनन्दमयम्, परमम्, निर्व्यथम्।