एवं उक्त्वा, स राजा श्वेतः शतसहस्रशुक्लपद्मैः महादेवं सम्यगर्चयन्, पुनः मन्त्रं जपितुम् आरब्धवान्। तस्य राज्ञः हृदि तीव्रभक्तिं विज्ञाय, विश्वनाथः परमप्रीतः साक्षात् उमया सह तत्र आगतः। तस्य वाक्यं श्रुत्वा, सहसा च भस्माङ्कितं विकटलोचनं शरत्पद्मरजतप्रभं सोमसमानप्रभं हरं दृष्ट्वा, राजा भूमौ सस्नातः, व्याघ्रचर्माम्बरधरं, शशाङ्कशेखरं तं प्रणम्य, कृताञ्जलिः सप्रणयम् उक्तवान्— "यदि भगवन् मम दयां दृष्ट्वा त्वं प्रीतः, यदि चायं ब्राह्मणकुमारः कालवशं गतः, तर्हि जीवतु पुनः कुमारः—एष मे व्रतः। भगवन्, यद्यपि कुमारः सहसा मृतः, तथापि तव शक्त्या तस्य आयुः यथानियतं दत्त्वा, तं सुरक्षितं कुरु, महेश्वर।" एवं श्वेतस्य वचः श्रुत्वा, हरः तुष्टः अभवत्, ततः स सर्वभूतभीषणं कालं आज्ञापयामास। कालं, यमाज्ञापालकं दुष्प्रतिरोध्यं, निगृह्य, हरः तं मृत्युमुखं प्रविष्टं कुमारं पुनरजीवयत्। ततः स देवः जगतः सर्वस्य कल्याणम् आश्वास्य, देवीसमेतः स्वशक्तिसमन्वितः, तत्रैव मुनिपुत्रस्य पुरतः अन्तर्धानम् अगच्छत्। एवं स राजा श्रेष्ठः मुनिपुत्रं पुनर्जीवयामास। ततः देवेश, विश्वनाथ, त्रैलोक्यसम्भव, अव्यय, श्वेताख्यस्य परं तत्त्वं ब्रूहि इति ब्राह्मणाः पप्रच्छुः। स भगवान् उवाच—"श्रृणुत, हे मुनिवृत्तश्रेष्ठाः, निष्पापाः सर्वभूतहिते रताः, यथापृच्छथ, तथैव सत्यं वक्ष्यामि। माधवस्य माहात्म्यं सर्वपापविनाशनं; तच्छ्रुत्वा जीवः सर्वाभीष्टसिद्धिं निश्चितं प्राप्नोति। द्विजोत्तमाः, मया प्राचीनमुनिभिः श्रुतं दिव्यं माधवाख्यस्य चरितं, तद्वः शृणुत, यद्भयशोकदुःखनाशनम्। स राजा श्वेतः सहस्रवर्षाणि एकचित्तेन राज्यं पालयन्, लौकिकवेदिककृत्यानि धर्मान् च सम्यगालोच्य, नियमपरायणः अभवत्। ततः केशवपूजनव्रते दृढनिश्चयः, स राजा परमपवित्रं स्थलम्, दक्षिणसमुद्रतीरं जगाम। तत्र, रम्ये पुण्ये तटे कृष्णसमीपे, श्वेतः दिव्यं प्रासादं निर्मापयामास। तस्मिन्नेव देवेशस्य दक्षिणे, श्वेतः ब्राह्मणश्रेष्ठ, श्वेतशिलामयं शतस्तम्भमण्डपं निर्मितवान्। तत्रैव स पुण्यात्मा माधवं शशिप्रभं वेदविधिना स्थापयामास, यथोपदिष्टं स्वयमेव। ततः ब्राह्मणेभ्यः, दरिद्रेभ्यः, अनाथेभ्यः, तपस्विभ्यश्च दानानि दत्त्वा, माधवस्य सन्निधौ, स राजा सहसा भूमौ पतितः, द्वादशाक्षरं ओंकारं जपन्, मौनव्रतं स्थित्वा मासमेकं ध्याननिष्ठः अभवत्। निराहारः, विष्णुपदयोः स्थिरो स्थित्वा, जपसमाप्तौ देवेशं स्तोतुम् आरब्धवान्—"ॐ नमो वासुदेवाय, नमः सङ्कर्षणाय, प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, नमो नारायणाय। नमः बहुरूपाय, विश्वरूपाय, विधात्रे; निर्गुणाय, अचिन्त्याय, शुद्धाय, शुद्धकर्मणे च। ॐ नमः पद्मनाभाय, पद्मयोनि-सम्भवाय, पद्मवर्णाय, पद्मधारिणे। ॐ नमः पुष्कराक्षाय, सहस्राक्षाय, कृपणाय; नमः सहस्रपादाय, सहस्रबाहवे महात्मने। ॐ नमो वराहाय, वरदाय, वरप्रदाय, श्रेष्ठज्ञानाय, श्रेष्ठाय, श्रेष्ठार्हाय, शरण्याय, अक्षराय। ॐ नमः बालरूपाय, नवपद्मप्रभाय, उदितसूर्यचन्द्रनेत्राय, मुञ्जजटाय, धीमते। सदा केशवाय नमः, नमो नारायणाय, माधवाय श्रेष्ठाय, गोविन्दाय पुनः पुनः नमः। ॐ नित्यं विष्णवे देवाय तेजोबीजाय, मधुसूदनाय शुद्धाय, किरणधारिणे च नमः। अनन्ताय, सूक्ष्माय, श्रीवत्सलाञ्छनाय, त्रिविक्रमाय, दिव्यपीताम्बरधराय नमः। विश्वसृष्टे, पुनः पुनः पालयित्रे, धारयित्रे, सगुणनिरगुणस्वरूपाय नमः। वामनरूपाय, वामनकर्मणे, वामनलोचनाय, वामनधारिणे च नमः। सुन्दराय, वन्द्याय, अव्यक्तरूपाय, अचिन्त्याय, शुद्धाय, भयापनुत्तये च नमः। भवसागरनौकाय, शान्ताय, आत्मने, शिवाय, सौम्यरूपाय, रुद्राय, तारकाय नमः। संसारविनाशकाय, भोगदाय, भूतसंघरूपाय, सृष्टिकर्त्रे नमः। ॐ दिव्यरूपाय, यस्य प्राणश्चन्द्राग्निः, यस्य लोमशशिरसूर्यरश्मयः, स गोब्राह्मणहिताय नमः। ॐ ऋगात्मने, ऋग्वर्णरूपाय, ऋग्भ्यः स्तुताय, ऋगुपायताय नमः। ॐ यजुःधारिणे, यजुर्वपुषे, यजुषां प्रियाय, हविषे, यजुर्नाथाय नमः। ॐ श्रीनाथाय, श्रीधराय, वराहाय, श्रीप्रियाय, संयताय, योगिभिः ध्यानाय, योगिने नमः।" एवं स राजा श्वेतः माधवं परमात्मानं परमभक्त्या स्तुत्वा, तस्य कृपया सर्वाभीष्टफलप्राप्तिं समाप्नोत्।