मया सः पूजितः, ततः इन्द्रेण, विभीषणेन, रामेण च पूजितः—कः मनुष्यः तं न पूजयेत्? यः श्वेतगङ्गायां स्नात्वा श्वेतमाधवमेकं मत्स्यमाधवनामानं पश्यति, सः नूनं श्वेतद्वीपं गच्छति। श्वेतमाधवस्य माहात्म्यं हरिमूर्तेः च यथावत् विस्तरेण वक्तव्यं, हे जगन्नाथ। पृथिव्यां तस्मिन् ख्याते पुण्ये क्षेत्रे प्राचीनकाले कः श्वेतमाधवनाम्नं देवतां प्रतिष्ठितवान्? कृतयुगे श्वेत इति नाम राजा आसीत्, बलवान्, बुद्धिमान्, धर्मज्ञः, वीर्यवान्, सत्यवाक्यः, दृढव्रतः च। तस्य राज्ये दशसहस्रवर्षाणि जनाः दीर्घायुषः आसन्, तत्र लोके न कश्चन बालकः दुःखं प्राप्नोत्। तस्य शासनकाले काले गते कपालगौतमः इति नाम ऋषिः धर्मात्मा आसीत्। तस्य दन्तरहितः पुत्रः कालवेगेन मृतः, तं मुनिः ज्ञानी पुत्रं गृहीत्वा राज्ञः समीपं नीतवान्। बालकं मूर्च्छितं दृष्ट्वा राजा ब्राह्मणानां पुरतः तस्य जीवितार्थं व्रतमकरोत्। यावत् सप्तरात्रेषु यमलोकं गतं एतं बालकं न प्रत्याहरामि, तावत् अहं ज्वलितायां चितायां आरोक्ष्यामि इति प्रतिजज्ञे। एवं उक्त्वा, श्वेतपद्मशतानि सहस्रशः महादेवं पूजयित्वा, राजा पुनः मन्त्रं जपन् स्थितवान्। राज्ञः तस्मिन गाढभक्तौ जातायां, जगन्नाथः तुष्टः स्वयमेव आगत्य उमया सह संवादं चकार। तद्वचनं श्रुत्वा, सहसा हरं ददर्श—भस्माङ्कितं, विकटनेत्रं, शरदिन्दुकुन्दधवलप्रभं, व्याघ्रचर्माम्बरधरं, शशाङ्कशेखरं, मुक्तिरेणुजटामण्डितं। सः भूमौ पतित्वा प्रणम्य, ततो ववन्दे। सः उवाच—यदि मम दयां दृष्ट्वा त्वं तुष्टः, भगवन्, यदि चायं ब्राह्मणपुत्रः कालवशेन पतितः, तर्हि अयं बालकः पुनर्जीवतु—एष मे व्रतः। भगवन्, यद्यपि बालकः सहसा मृतः, तथापि तव शक्त्या तस्मै यथायोग्यं आयुः देहि, तं च रक्ष, महेश्वर। श्वेतस्य वचनं श्रुत्वा हरः तुष्टः अभवत्, ततः कालं सर्वभूतभीषणं आज्ञापयामास। दुर्जयः यमाज्ञापालकः कालः तेन निरुद्धः, हरः मृत्युमुखं प्रविष्टं बालकं पुनरजीवयत्। तेन देवेन सर्वलोकहितं कृत्वा, देवीश्च स्वशक्त्या सह तत्रैव मुनिपुत्रस्य पुरतः अन्तर्धानं जगाम। एवं सः श्रेष्ठराजा मुनिपुत्रं जीवयामास। देवेश, जगन्नाथ, त्रैलोक्यस्य आद्य अव्यय, श्वेतस्य तत्त्वं परं कथय। शृणुत, ऋषिवराः, निष्पापाः सर्वभूतहितैषिणः, यथापृच्छत, तथा सत्यं वक्ष्यामि। माधवस्य माहात्म्यं सर्वपापनाशनं; तच्छ्रुत्वा सर्वकामान् अवाप्नोति मानवः। द्विजाः, पुरातनैः मुनिभिः अहं माधवस्य दिव्यं चरितं श्रुतवान्; तदाख्यानं शृणुत, भयशोकदुःखनाशनम्। सः सहस्रवर्षाणि एकचित्तेन राज्यं पालयन्, लौकिकवेदिककर्माणि च आचरन्, यथाशास्त्रं व्रतानि च। केशवपूजायाम् दृढनिश्चयः सन्, सः सर्वोत्तमं क्षेत्रं, समुद्रस्य दक्षिणतीरं, जगाम। तत्र शोभनस्य शुभस्य तटस्य समीपे, कृष्णस्य निकटे, श्वेतः रम्यं प्रासादं निर्मापयामास। देवेशस्य दक्षिणे, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, श्वेतः श्वेतशिलानिर्मितं शतस्तम्भमण्डपं निर्मितवान्। तत्रैव श्वेतः चन्द्रसमप्रभं माधवं वेदविधिना, स्वयमेव यथोपदिष्टं, प्रतिष्ठापयामास। ततः सः ब्राह्मणेभ्यः, दरिद्रेभ्यः, अनाथेभ्यः, तपस्विभ्यः च दानानि दत्वा, माधवस्य साक्षात् सन्निधौ, सहसा भूमौ पतित्वा, द्वादशाक्षरं ओंकारं जपन् मौनं स्थापयन्, एकमासं ध्याननिष्ठः अभवत्। अन्नं विना, भगवत्पादयोः स्थित्वा, जपस्य अन्ते, सः देवेशं स्तोतुम् आरब्धवान्— "ॐ नमो वासुदेवाय, नमः सङ्कर्षणाय, प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, नमो नारायणाय। नमो बहुरूपाय, विश्वरूपाय, विधात्रे, निर्गुणाय, अचिन्त्याय, शुद्धाय, शुद्धकर्मणे। ॐ नमः पद्मनाभाय, पद्मयोनिसंभवाय, पद्मवर्णाय, पद्मधारिणे च। ॐ नमः पुष्कराक्षाय, सहस्राक्षाय, कृपणाय, सहस्रपादाय, सहस्रबाहवे महात्मने। ॐ नमो वराहाय, वरदाय, वर्याय, श्रेष्ठाय, शरण्याय, अक्षराय। ॐ नमो बालरूपाय, नवपद्मप्रभाय, उदितसूर्यचन्द्रनेत्राय, मुञ्जजटाय, धियां पतये। नमः सदा केशवाय, नमो नारायणाय, नमो माधवाय श्रेष्ठाय, गोविन्दाय पुनः पुनः। ॐ नित्यं नमो विष्णवे देवाय, तेजोबीजाय, नमो मधुसूदनाय, शुद्धाय, किरणधारिणे।" एवं श्वेतराज्ञः भक्तिपूर्वकं माधवपूजनं, क्षेत्रमाहात्म्यं, पुत्रजीवनं च अभवत्।