यदा नरकेसरि-रूपेण नृसिंहः प्रीयते, तदा भक्तः यानि यानि कामान् चिन्तयति, तान् सर्वान् सम्पद्यते। भक्त्या पूज्यमानं देवं दृष्ट्वा प्रणम्य च, तस्य सर्वेऽपि सङ्कल्पाः सन्देहं विना सिद्धिं यान्ति। स च भगवतः साक्षात् साक्षात्कारं कृत्वा, दशश्वमेध-यज्ञानां फलस्य दशगुणं फलं लभते, सर्वपापैः विमुक्तः, सर्वगुणैः भूषितः च भवति। तस्य सर्वे कामाः पूर्णाः, स च जरामरणाभ्यां मुक्तः, स्वर्णरथेन मणिमयघण्टानादितेन विहरति। तदा स्वेच्छया दीप्तमानः, नवभास्करवर्णः, मुक्ताहारमण्डितः, सर्वकामफलसम्पन्नः च स्यात्। तं शतशः दिव्यस्त्रीयः गन्धर्वाश्चानुयान्ति, स च स्वकुलं उद्धृत्य दिव्ये वनान्तरे प्रमुदितः रमते। तत्र अप्सरसां स्तुत्याः, स विष्णुलोकं प्राप्नोति; तत्र परमसुखानि भुक्त्वा, गन्धर्वैः अप्सरसोभिः च संयुक्तः, चतुर्भुजस्वरूपं धारयन्, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं मनोहरं सुखं अनुभूयति। यदा पुण्य-क्षयः सम्पद्यते, तदा स इह पुनर्जायते, योगिवंशेषु श्रेष्ठे जातः, चतुर्वेद-विद्याविद् ब्राह्मणः, वैष्णवयोगं आस्थाय, ततः मोक्षं प्राप्नोति। यः अनन्तं वासुदेवाख्यं भक्त्या दृष्ट्वा प्रणमति, स सर्वपापैः विमुक्तः परां गतिं लभते। स मया पूजितः, इन्द्रेण, विभीषणेन, रामेण च पूजितः; कः पुरुषः तं न पूजयेत्? यः श्वेतगङ्गायां स्नात्वा, श्वेतमाधवाख्यं माधवमपि पश्यति, स नूनं श्वेतद्वीपं गच्छति। श्वेतमाधवस्य माहात्म्यं, हरिरूपस्य च, हे जगन्नाथ, विस्तारतः वक्तव्यम्। पृथिव्यां तस्मिन्पुण्ये क्षेत्रे, कः पुरा श्वेतमाधवदेवतां स्थापयामास? कृतयुगे श्वेतः नाम राजा आसीत्, महाबलः, धर्मज्ञः, वीर्यवान्, सत्यवाक्, व्रतधारी च। तस्य राज्ये दशसहस्रवर्षाणि जनाः दीर्घायुषः आसन्, तत्र न कश्चन बालः क्लेशं प्राप्नोत्। स राजा कालेन कदाचित् कपालगौतमः नाम ऋषिः, परमधार्मिकः, तस्य दन्तहीनः पुत्रः कालवेगेन मृतः। स तं पुत्रं गृहीत्वा राज्ञः समीपं निन्ये। राजा तं शिशुं शयानं दृष्ट्वा, विप्राणां साक्षात् उपस्थित्य, तस्य जीवितार्थं व्रतं चकार—"यदि सप्तरात्रेषु यमलोकं गतं बालकं न प्रत्याहरामि, तर्हि वह्निकुन्डे स्वयमेव प्रविश्यामि।" एवं उक्त्वा, श्वेतः महादेवं शतसहस्रश्वेतपद्मैः पूजयित्वा, पुनः मन्त्रं जपन्, अतिशयभक्तिं चित्ते सञ्जातवान्। तदा जगन्नाथः प्रसन्नः साक्षात् समागत्य, उमया सह संवादं चकार। हरस्य तानि वचनानि श्रुत्वा, तमशेषाङ्गरजसा लिप्तं, विकृतलोचनं, शरत्पद्मरजतचन्द्रवदनं, व्याघ्रचर्माम्बरं, मस्तके चन्द्रार्धमण्डितं दृष्ट्वा, स भूमौ पतित्वा प्रणम्य उवाच—"यदि मम दयां दृष्ट्वा त्वं प्रसन्नः, भगवन्, यदि ब्राह्मणपुत्रः कालवशं गतः, तर्हि अयं बालकः जीवतु—एष मे व्रतः। भगवन्, बालः सहसा मृतः, तव तेजसा स्वकालेन जीवितं दत्त्वा, तं रक्ष, महेश्वर।" श्वेतस्य वचनं श्रुत्वा, हरः प्रसन्नः सन्, कालं सर्वभूतभीषणं यमाज्ञापालकं संयम्य, मृत्युमुखं प्रविष्टं बालकं जीवयामास। ततः स देवः देवीसमेतः स्वशक्त्या तत्रैव तं मुनिपुत्रं पुरतः सृष्ट्यर्थं कृत्वा, तत्रैव अन्तर्धानं चकार। एवं स राजा श्रेष्ठः मुनिपुत्रं जीवयामास। हे देवेश, जगन्नाथ, त्रैलोक्यबीजं चाक्षरं, श्वेताख्यस्य तत्त्वं वद। शृण्वन्तु मुनेन्द्राः, निष्पापाः, सर्वभूतहितैषिणः, यथापृष्टं यथार्थं वक्ष्यामि। माधवस्य माहात्म्यं सर्वपापविनाशनम्; तच्छ्रुत्वा सर्वकामाः नूनं सिद्ध्यन्ति। पुरातनैः मुनिभिः श्रुतं मया माधवस्य दिव्यचरितं, शोकभीतिदुःखनाशनं; तद्वः शृणुत। स राजा सहस्रवर्षाणि एकचित्तेन राज्यं कृत्वा, लौकिकवेदिककर्माणि धर्मानुशासनं च सम्यक् पालयन्। केशवपूजनव्रते दृढनिश्चयः सन्, स समुद्रदक्षिणतीरे परमपुण्ये क्षेत्रे जगाम। तत्र सुन्दरशुभे तीरे, कृष्णसमीपे, श्वेतः दिव्यं प्रासादं निर्मितवान्। देवेशस्य दक्षिणदिशि, श्वेतः श्वेतशिलामयमेकशतस्तम्भमण्डपं निर्माय, तत्र चन्द्रसमानप्रभं माधवं, यथाविधानं, स्वयमुपदिष्टविधिना, प्रतिष्ठापितवान्। ततः ब्राह्मणेभ्यः, दरिद्रेभ्यः, अनाथेभ्यः, तपस्विभ्यश्च दानानि दत्त्वा, स राजा माधवस्य सन्निधौ...