सर्वपापैः विमुक्तः स जीवः विष्णुलोकं गच्छति—ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, स्त्रियः, शूद्राः, अपि च अधमयोनि जाताः। ये भक्त्या तं देवश्रेष्ठं सिंहरूपिणं सम्यक् उपासते, ते जन्मकोटिजात दुःखान्यशुभानि विमुच्यन्ते। तं देववरं सम्यग् उपास्य, ते यथेष्टं फलम् आप्नुवन्ति—दैवत्वं, अमराधिपत्यं, गन्धर्वत्वं च, द्विजश्रेष्ठाः। यक्षत्वं विद्याधरत्वं च, अन्यं च यद् इच्छन्ति, तद् अपि लभ्यते नरकेसरिं दृष्ट्वा, स्तुत्वा, प्रणम्य, पूजयित्वा। मनुष्याः राज्यं, स्वर्गं, दुर्लभं मोक्षं च आप्नुवन्ति; नरसिंहं दृष्ट्वा यं यं कामं कामयते, तं तं फलम् अवश्यम् लभते। पापैः सर्वैः विमुक्तः, भक्त्या सिंहरूपिणं देवम् एव दृष्ट्वा, विष्णुलोकं गच्छति। युद्धे, आपदि, दुर्गे, चौरव्याघ्रादिभिः पीडितः, जन्मकोटिजात दुःखात् विमुच्यते। अरण्ये, प्राणसंकटे, विषे, वह्नौ, वारिणि, राजदण्डे, सागरे, ग्रहेषु, व्याधिषु च—सर्वत्र तं स्मरन्, नरः सर्वराजग्रामक्लेशेभ्यः मुक्तो भवति, यथा सूर्ये उदिते तमः नश्यति। एवमेव तं दृष्ट्वा, सर्वापदः विनश्यन्ति—मणिमन्त्रौषधीन्यधःपादरसायनानि च। यदा नरसिंहः तुष्टः भवति, तदा यानि यानि काम्यानि चिन्तयति, नरकेसरिं पूजयन्, तान्येव लभते—अत्र न संशयः। तं देवेश्वरं भक्त्या दृष्ट्वा, पूजयित्वा, प्रणम्य च, दशाश्वमेधस्यान्तु दशगुणं फलं लभते, सर्वपापविनिर्मुक्तः, सर्वगुणैः भूषितः। सर्वकामसमृद्धात्मा सः, जरामरणवर्जितः, सुवर्णरथे मणिनूपूरशोभिते स्थितः। सर्वकामैः समृद्धः, स्वेच्छया दीप्तिमान्, नवभानुसन्निभवर्णः, मुक्ताहारशोभितः। शतशः सुरस्त्रीगन्धर्वैः सहितः, कुलं स्वं उद्धृत्य, दिव्ये विपिने प्रमुदितः विहरति। अप्सरसां स्तुत्यः, सः विष्णुलोकं गच्छति; तत्र उत्तमभोगैः यथेष्टं सुखानि भुञ्जानः, द्विजश्रेष्ठ, विष्णुलोके रमते। गन्धर्वैः अप्सरसोभिः सहितः, चतुर्भुजस्वरूपं गृहीत्वा, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं मनोहरं सुखं अनुभवति। पुण्ये क्षीणे, पुनः अत्र आवृत्त्य, योगिश्रेष्ठकुले जातः, चतुर्वेदवेदाङ्गपारगः ब्राह्मणः भवति, वैष्णवयोगं आस्थाय, ततः मोक्षं प्राप्नोति। अनन्तं वासुदेवं दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणम्य च, मनुष्यः सर्वपापविमुक्तः परां गतिं आप्नोति। सः मया पूजितः, ततः इन्द्रेण, विभीषणेन, रामेण च; कः मनुष्यः तं न पूजयेत्? यः श्वेतगङ्गायां स्नात्वा, श्वेतमाधवम्, मत्स्यमाधवाख्यं च पश्यति, सः नूनं श्वेतद्वीपं गच्छति। श्वेतमाधवस्य माहात्म्यं, हरिमूर्तेः च, हे जगन्नाथ, विस्तारतः वक्तव्यम्। पृथिव्यां तस्मिन प्रसिद्धे पुण्ये क्षेत्रे, कृतयुगे कः श्वेतमाधवाख्यं देवतां स्थापयामास? कृतयुगे श्वेतो नाम राजा बभूव, महाबलः, धर्मज्ञः, शूरः, सत्यवाक्, दृढव्रतः। तस्य राज्ये दशसहस्रवर्षपर्यन्तं जनाः दीर्घायुषः आसन्, तत्र लोके न कश्चन बालः क्लेशं प्राप्नोत्। यदा सः राजा राज्यं कालेन चकार, तदा कश्चित् महर्षिः कपालगौतमो नाम, अतिधार्मिकः, तत्रासीत्। तस्य सुतः, दन्तरहितः जातः, कालबलात् मृतः; सः मुनिः तम् आदाय राज्ञः समीपं नीतवान्। तं बालं शयानं दृष्ट्वा, राजा ब्राह्मणानां पुरतः बालजीवनार्थं प्रतिज्ञां कृतवान्—"यदि सप्तरात्रान्ते मृतबालं यमलोकात् न आनयामि, तदा ज्वलनशय्यां आरोक्ष्ये।" एवं उक्त्वा, महादेवं श्वेतपद्मशतान्यर्चयन्, राजा पुनः मन्त्रं जपन् स्थितः। तदा तस्य राज्ञः हृदि तीव्रभक्तिं विज्ञाय, भगवान् जगन्नाथः प्रसन्नः साक्षात् आगत्य, उमया सह संवादं कृतवान्। भगवतः वचनं श्रुत्वा, सहसा हरं दृष्ट्वा—यः विभूतिधूलिसंलिप्तः, विकटलोचनः, शरत्पद्मरागचन्द्रसन्निभः, व्याघ्रचर्माम्बरधरः, शशाङ्कमौलिः—सः भूमौ पतित्वा प्रणम्य, उवाच। "यदि मम दयां दृष्ट्वा त्वं तुष्टः, भगवन्, यदि चायं ब्राह्मणबालः कालवशं गतः, तर्हि स जीवतु—एष मे व्रतः। प्रभो, बालः सहसा मृतः, तव शक्त्या तस्य आयुः विधानं कुरु, तं च रक्ष, महेश्वर।" एवं श्वेतस्य वचनं श्रुत्वा, हरः तुष्टः, ततः कालं—सर्वभूतभीषणं, यमाज्ञापालकं—निगृह्य, मृत्युमुखे पतितं बालकं जीवयामास। सर्वलोकहितं कृत्वा, स भगवान् देवीशक्तिसंयुक्तः, तत्रैव मुनिपुत्रस्य पुरतः अन्तर्धानं गतः, द्विजश्रेष्ठ। एवं स उत्तमः राजा मुनिपुत्रं पुनरजीवयत्।