त्रिषु लोकेषु चराचरेषु किञ्चिदपि दु:साध्यं न पश्यामि। यं यं सिद्धिं कामयते, तां तां नूनं प्राप्नोति। केचन पुनः पशुपतेः शताष्टोत्तरं पूजनं कृत्वा, सप्त मृत्तिकालव्यानि—वल्मीकात्, श्मशानात्, चत्वरात् च—गृह्णन्ति। तानि रक्तचन्दनक्षीराभ्यां मिश्रयित्वा षट्-अङ्गुल-प्रमाणं सिंहमूर्तिं निर्मिमीत। तथैव भोजपत्रे पीतेन वर्णेन मन्त्रं लिखित्वा, मन्त्रवित् तं नारसिंहकण्ठे बन्धयेत्। ततो जलतीरे पूजां कृत्वा, सङ्क्यातीतं मन्त्रं जपेत्, सप्त दिनानि दमितेन्द्रियः सततम् जपं कुर्यात्। क्षणेनैव पृथिवी जलपूर्णा भवति; अथवा शुष्कवृक्षशिखरे नारसिंहं पूजयेत्। मन्त्रसारं शताष्टोत्तरं जपित्वा, वृष्टिं स्थगयितुं शक्नोति; तं कञ्चुकस्थं कृत्वा, साधकः तं घूर्णयेत्। क्षणेन महावातः समुत्पद्यते—अत्र न किञ्चिद् संशयः; पुनः तं वारिणा सप्त वा सप्तत्यधिकं शीघ्रं धारयेत्। ततः साधकः तां मूर्तिं यस्य द्वारे निक्षिपति, तस्य कुलं विनश्यति; निष्क्रम्य शान्तिर् भवति। तस्मात्, हे मुनिशार्दूल, सदा भक्त्या महावीर्यं सिंहनाथं पूजयेत्, यः सर्वकामफलप्रदः। सर्वपापैः विमुक्तः, विष्णुलोकं गच्छति—ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, स्त्री, शूद्रः, अपि च नीचयोनिजः। तं सिंहमूर्तिधरं देवश्रेष्ठं भक्त्या पूज्य, कोटिजन्यदु:खैः विमुक्तः स्यात्। तं देवश्रेष्ठं पूजयित्वा, यं यं कामं कामयन्ति—दैवतत्वं, अमराधिपतित्वं, गन्धर्वत्वं—प्राप्नुवन्ति, हे द्विजश्रेष्ठाः। यक्षत्वं, विद्याधरत्वं, अन्यान्यपि काम्यानि, नारकेसरिं दृष्ट्वा, स्तुत्वा, नमित्वा, पूजयित्वा लभन्ते। राज्यं, स्वर्गं, दुर्लभं मोक्षं च नराः प्राप्नुवन्ति; नारसिंहं दृष्ट्वा यं यं फलम् इच्छति, तं तं लभते। सर्वपापविनिर्मुक्तः, तं सिंहमूर्तिधरं देवम् एकदृष्ट्वा विष्णुलोकं गच्छति। कोटिजन्यदु:खैः विमुक्तः स्यात्—युद्धे, आपदि, दुर्गे, चौरव्याघ्रादिभिः पीडितः। अरण्ये, प्राणसंकटे, विषे, वह्नौ, जले, राजद्वारे, समुद्रे, ग्रहव्याध्यादिषु च—तं स्मृत्वा सर्वदु:खैः विमुच्यते, यथा सूर्ये उदिते तमः नश्यति। तं दृष्ट्वा, सर्वापदः विनश्यन्ति—यन्त्राणि, लेपाः, पादुका, रसायनानि। यदा नारसिंहः तुष्यति, साधकः अन्यानि काम्यानि प्राप्नोति; यानि कामान् पूजयन् चिन्तयति, तानि सर्वाणि लभते—अत्र न किञ्चिद् संशयः। तं देवेश्वरं भक्त्या दृष्ट्वा, पूजयित्वा, प्रणम्य, दशाश्वमेधस्यान्तु दशगुणं फलम् प्राप्नोति, सर्वपापविनिर्मुक्तः, सर्वगुणैः भूषितः। सर्वकामसमृद्धात्मा, जरामरणवर्जितः, सुवर्णरथस्थः, मणिनूपूरध्वनिभिः शोभितः। सर्वकामैः समृद्धः, स्वेच्छया दीप्तिमान्, नवार्कसङ्काशः, मुक्ताहारमण्डितः। शतशः सुरस्त्रीगन्धर्वैः सहितः, कुलं स्वं उद्धृत्य, दिव्ये वने सुखेन रमते। अप्सरोगीतिपूजितः, विष्णुलोकं याति; तत्र परमसुखानि भोक्त्वा, हे द्विजश्रेष्ठ, विष्णुलोके रमते। गन्धर्वाप्सरसां सङ्घेन, चतुर्भुजो भूत्वा, मनोहर्षजनकं सुखं यावत् कल्पक्षयम् अनुभूयते। यदा पुण्यक्षयः, पुनरिहैव योगिश्रेष्ठकुले जायते; स चतुर्वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणः, वैष्णवयोगं आचरन्, ततः मोक्षं लभते। अनन्तं वासुदेवं दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणम्य, नरः सर्वपापविनिर्मुक्तः परां गतिम् आप्नोति। स मया पूजितः, ततः इन्द्रेण, विभीषणेन, रामेण च; कः नरः तं न पूजयेत्? यः श्वेतगङ्गायां स्नात्वा श्वेतमाधवम्, मत्स्यमाधवम् अपि पश्यति, स नूनं श्वेतद्वीपं याति। श्वेतमाधवस्य माहात्म्यं, हरिमूर्तेः च, हे जगन्नाथ, विस्तारतः वक्तव्यम्। तस्मिन प्रसिद्धे पुण्ये क्षेत्रे, कः प्राचीनकाले श्वेतमाधवं स्थापयामास? कृतयुगे श्वेतनाम्ना एकः बलवान् राजा आसीत्, धर्मज्ञः, वीर्यवान्, सत्यव्रती, दृढनिश्चयः। तस्य राज्ये दशसहस्रवर्षाणि जनाः दीर्घायुषः आसन्, तत्र लोके न कश्चन शिशुः क्लेशं प्राप्नोत्। तस्य शासनकाले कालेन कश्चन कपालगौतमो नाम महर्षिः, परमधार्मिकः, आसीत्। तस्य दन्तविहीनः पुत्रः कालवशात् मृतः; स मुनिः तं गृहीत्वा राज्ञे नयामास। शिशुं मूर्छितं दृष्ट्वा, राजा ब्राह्मणानां पुरतः प्रतिज्ञां कृतवान्—"यावत अहं एषं शिशुं यमलोकात् सप्तरात्रेषु न आनयामि, तावत् दग्धशरीरः स्यात्।