ततः, द्विजश्रेष्ठ, तस्मै दिव्यं पानं ददाति; तेन तद् अमृतं पीत्वा दिव्यं देहम् उत्पद्यते, यः महाबलसम्पन्नः भवति। सः तेन दिव्यशरीरेण कन्यासु सह क्रीडति यावत् कल्पक्षयः; तस्य पृथग् देहः अपि वासुदेवे एव लीयते—अत्र न संशयः। यदा तस्य वासो न रोचते, तदा सः पुनः निर्गच्छति, वस्त्रं शूलं खड्गं रोचना रत्नं च गृह्णाति। सः तस्य सारं, दिव्यं पानं, पादुके, अञ्जनं, कृष्णमृगचर्म च वरमुनिवर, च रम्यं वटिकां च गृह्णाति। सिद्धेश्वरः च कमण्डलुं, अक्षमालां, दण्डं, संजीवनीं, सिद्धविद्यां, शास्त्राणि च आदत्ते। यः त्रीणि शिखरिणि अग्निस्फुलिङ्गैः परिवृतं मन्त्रं हृदि एकवारं अपि स्थापयति, तेन कोटिजन्मार्जितं पापं दह्यते। विषं विषे स्थाप्यते चेत्, तत् तं नाशयति; कुष्ठं अपि शरीरे स्थितं हरति; स्वयम् अपि गर्भपातादिकं कृत्वा दिव्योपासना तेन शुद्ध्यति। महापापग्रहग्रहणकाले, हृदयान्ते ज्वलन्तं मन्त्रं चिन्तयेत्; तदा तानि भीषणानि ग्रहाणि शीघ्रं नश्यन्ति। सः मन्त्रः बालानां ग्रीवायाम् बद्धः सदा रक्षां करोति; सः निःसंशयं शोथगुल्मपिडकादिकं विनाशयति। रोगसमुद्भवे, त्रिसन्ध्ये एकमासपर्यन्तं पवित्रदर्भैः क्षीरघृतमिश्रं हवनं कुर्यात्; तेन सर्वे रोगाः नश्यन्ति। अहं त्रिषु लोकेषु चराचरेषु अकार्यम् न पश्यामि; यद् इच्छति, तत् निःसंशयं प्राप्नोति। केचित् पशुपतिं शताष्टवारं पूज्य, सप्त वपांसि वपान्तरालात्, श्मशानात्, च चत्वरात् गृह्णन्ति। तानि रक्तचन्दनक्षीरयुतानि कृत्वा, षडङ्गुलपरिमाणं सिंहमूर्तिं निर्माति। तथा, भोजपत्रे पीतेन वर्णेन मन्त्रं लिखेत्; मन्त्रवित् तं नरसिंहस्य ग्रीवायाम् बद्ध्वा धारयेत्। सः मन्त्रं अचिन्त्यसंख्यया जले पूजां कृत्वा सप्तदिनेन्द्रियसंयमेन जपेत्। क्षणमात्रेण भूमिः आप्लाव्यते; वा, शुष्कवृक्षशिखरे नरसिंहं पूजयेन्। मन्त्रसारं शताष्टवारं जप्त्वा, वृष्टिं स्तम्भयेत्; तं पेटिकायां बद्ध्वा, साधकः चालयेत्। तदा क्षणेन महावातः उत्पद्यते—अत्र न संशयः; तं पुनः सप्तवारं वा सप्ततिवारं जलेन शीघ्रं धारयेत्। अनन्तरं, साधकः तां मूर्तिं यस्य द्वारे स्थापयति, तस्य वंशः विनश्यति; अपाकृत्य शान्तिः लभ्यते। अतः, मुनिशार्दूल, सदा भक्त्या महावीर्यं सिंहेश्वरं पूजयेन्, यः सर्वकामदः। सर्वपापविमुक्तः, विष्णुलोकं गच्छति—ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, स्त्रियः, शूद्राः, अपि च पतिताः। तं सिंहस्वरूपिणं देवं भक्त्या पूज्य, कोटिजन्मसम्भूतदुःखात् विमुक्तः भवति। तं देवश्रेष्ठं पूज्य, इच्छितं पदं प्राप्नोति—दैवत्वं, अमराधिपत्यं, गन्धर्वत्वं च, द्विजोत्तमाः। यक्षत्वं, विद्याधरतां, यद् अन्यद् इच्छति, तद् नरकेसरिं दृष्ट्वा, स्तुत्वा, नमस्कृत्य, पूजयित्वा प्राप्नोति। नरः राज्यं, स्वर्गं, दुर्लभं मोक्षं च प्राप्नोति; नरसिंहं दृष्ट्वा इच्छितफलम् आप्नोति। सर्वपापविमुक्तः, सिंहस्वरूपिणं देवं भक्त्या दृष्ट्वा विष्णुलोकं गच्छति। कोटिजन्मार्जितदुःखात् विमुक्तः भवति, युद्धे, क्लेशे, दुर्गे, चौरव्याघ्रादिषु पीडितः अपि। अरण्ये, प्राणसंकटे, विषे, वह्नौ, जले, राजभये, सागरे, ग्रहेषु, रोगेषु च पीडितः अपि। तं स्मृत्वा, सर्वराजग्रामक्लेशात् विमुक्तः भवति, यथा अन्धकारः सूर्यस्योदयकाले नश्यति। तथैव, तं दृष्ट्वा, सर्वापदः नश्यन्ति—यन्त्राणि, लेपनानि, पादुके, रसायनानि च। यदा नरसिंहः तुष्टः भवति, तदा इच्छितान्यन्यद् वस्तु प्राप्नोति; यानि यानि कामान् चिन्तयति, नरकेसरिं पूजयन्। तानि तानि एव सः प्राप्नोति; अत्र न संशयः। तं देवराजं दृष्ट्वा, भक्त्या पूज्य, नमस्कृत्य—दशाश्वमेधफलम् दशगुणितं प्राप्नोति, सर्वपापविमुक्तः, सर्वगुणैः शोभितः। सर्वकामसमृद्धात्मा, जरामरणवर्जितः, स्वर्णरथे मणिनूपूरशोभिते स्थितः। सर्वकामैः समृद्धः, स्वेच्छया दीप्तिमान्, नवसूर्यसङ्काशः, मुक्ताहारमण्डितः। शतशः सुरस्त्रीगन्धर्वसंघैः सहितः, स्वकुलं उद्धृत्य दिव्यवने मुदं अनुभूयति। अप्सरोगीतकिर्तितः, विष्णुलोकं गच्छति; तत्र श्रेष्ठान् भोगान् भुक्त्वा, द्विजश्रेष्ठ, विष्णुलोके। गन्धर्वाप्सरसां सङ्घेन सहितः, चतुर्भुजस्वरूपं गृहीत्वा, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं मनोहरसुखं भुङ्क्ते। पुण्यक्षये, सः अत्र पुनरागच्छति, योगिश्रेष्ठकुले जातः; चतुर्वेदवेदाङ्गपारगः, वैष्णवयोगं आस्थाय, ततः मोक्षं प्राप्नोति। यः अनन्तं वासुदेवनाम्नं दृष्ट्वा भक्त्या नमस्करोति, सः सर्वपापविमुक्तः परां गतिं प्राप्नोति।