एकदा ब्रह्मर्षिभिः पृष्टः भगवतो नारसिंहकवचस्य माहात्म्यं विस्तरेण कथ्यते। यः कवचं एकवारं जपति, स सर्वापद्भ्यः रक्षां प्राप्नोति; द्विवारं जपन् दिव्यं कवचं देवदानवाभ्यः रक्षां ददाति। गन्धर्वाः, किंनराः, यक्षाः, विद्याधराः, महाभुजङ्गाः, भूताः, पिशाचाः, राक्षसाः, अन्ये च रिपवः—तेषां सर्वेषां प्रति त्रिवारं जपितं कवचं दुर्गमं भवति, देवदानवैरपि न भिद्यते। द्वादशयोजनपर्यन्तं कवचं रक्षां ददाति, द्विजश्रेष्ठ। तत्र भगवतः महावीर्यस्य श्रीनारसिंहस्य अनुग्रहः सर्वदा वर्तते। यः साधकः गुहाद्वारे गत्वा त्रिरात्रं उपवासं कुर्यात्, स ततः पलाशकाष्ठैः अग्निं प्रज्वालयेत्। त्रिविधमध्वा पलाशकाष्ठान् सिक्त्वा भगवत्यग्नौ होमं कुर्यात्। द्विजसिंह, तत्र द्विशतं वषट्कारैः आहुतीः दद्यात्; ततः गुहाद्वारं क्षणेन प्रकटं भवति। तदा कवचं धारयित्वा, बुद्धिमान् साधकः निर्भयः गुहाद्वारं प्रविशेत्; गच्छन् सर्वदुःखमोहौ नश्यतः। मार्गः तत्र राजपथः विस्तीर्णः, भ्रमरैः शोभितः दृश्यते; नारसिंहं स्मरन्तः द्विजाः तस्मिन पातालं प्रविशन्ति। पाताले आगत्य, साधकः नारसिंहाख्यं अच्युतं सारं जपेत्; ततः सहस्रशः स्त्रियः वीणावादनं कुर्वन्त्यः ब्राह्मणान् पुरतः आगच्छन्ति। ताः साधकं हस्तेन गृहीत्वा अन्तः प्रवेशयन्ति। ततः, द्विजश्रेष्ठ, दिव्यं रसं तस्मै पानाय ददाति; तं पित्वा दिव्यं शरीरं महाबलसमन्वितं जायते। तत्र स कन्याभिः सृष्टिप्रलयपर्यन्तं क्रीडति; तस्य पृथग् शरीरं वासुदेवस्यान्तः लयं गच्छति—नात्र संशयः। यदा तस्मिन वासे न तुष्टिः, तदा स पुनः निर्गच्छति, वस्त्रं, शूलं, खड्गं, रोचनां, रत्नं च गृह्णाति। सारं, रसं, पादत्राणं, अञ्जनं, कृष्णमृगचर्म, मुनिश्रेष्ठ, च रम्यं वटिकां गृह्णाति। सिद्धः साधकः कमण्डलुं, अक्षसूत्रं, दण्डं, पुनः पुनर्विद्यां, सिद्धज्ञानं, शास्त्राणि च गृह्णाति। यदि त्रीशूलं ज्वलदग्निस्फुलिङ्गैः परिवृतं हृदि एकवारं स्थापयेत्, तदा कोटिजन्मार्जितं पापं सर्वं दहति। यदि विषं विषे स्थाप्यते, तदा तद्विषं नाशयति; शरीरस्थं कुष्ठं नाशयति; आत्मन्यपि गर्भपातादिकं कृतं, तदा दिव्येन साधनena शुद्धिः। यदा महदोषग्रहैः ग्रहीतः, तदा ज्वलन्तं मन्त्रं हृदयान्ते चिन्तयेत्; ततः तीव्राः ग्रहा शीघ्रं विनश्यन्ति। बालानां ग्रीवायां बद्धं कवचं सदा रक्षां ददाति; गुल्मव्रणपिडकाः नाशयति। रोगे उत्पन्ने, साधकः त्रीसंध्यायां मासपर्यन्तं सर्पिषा क्षीरयुतं काष्ठं हविष्यम् आहुतीः दद्यात्; तदा सर्वरोगाः नश्यन्ति। त्रैलोक्ये चराचरे किञ्चन अनुषाध्यं न पश्यामि; यत्कामं साधकः इच्छति, तदवश्यं प्राप्तिः। केचन पशुपतिं शताष्टवारं पूज्य, सप्त मृत्तिकाः वंशलोम्नः, श्मशानात्, चौरपथात् गृह्णन्ति। ताः रक्तचन्दनं गोदुग्धं च मिश्रयित्वा षडङ्गुलं सिंहप्रतिमां निर्माति। तथा भोजपत्रे पीतवर्णेन मन्त्रं लिखेत्; मन्त्रज्ञः तं नारसिंहस्य ग्रीवायां बन्धयेत्। जलतीरे पूज्य, गणनाय विना जपं कृत्वा, सप्तदिवसं संयतेंद्रियः जपं कुर्यात्। क्षणेन भूमिः जलपूर्णा भवति; अथवा शुष्कवृक्षस्य शिखरे नारसिंहं पूज्येत्। सारं शताष्टवारं जपित्वा वर्षं स्थगयेत्; कुटिकायां बद्धं, उत्तमः साधकः तं घूर्णयेत्। क्षणेन महावातः जायते—नात्र संशयः; पुनः तं जलैः सप्तवारं वा सप्तदशवारं वा शीघ्रं धारयेत्। ततः साधकः तं प्रतिमां यस्य द्वारे इच्छति तत्र निहन्यात्; तस्य वंशः नश्यति, निष्क्रान्ते शान्तिः। अतः मुनिसिंह, सदा भक्त्या महाबलिनं सिंहनाथं पूजयेत्, सर्वकामफलप्रदं। सर्वपापविमुक्तः विष्णुलोकं गच्छति—ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, स्त्रियः, शूद्राः, अपि च नीचजाः। सिंहस्वरूपं देवश्रेष्ठं भक्त्या पूज्य, कोटिजन्मार्जितदोषैः मुक्तिः। देवश्रेष्ठं पूज्य, इच्छितं फलम्—दैवत्वं, अमराधिपत्वं, गन्धर्वत्वं—प्राप्नोति, द्विजाः। यक्षत्वं, विद्याधरत्वं, अन्यं च इच्छितं पदं नारकेसरिं दृष्ट्वा, स्तुत्वा, नमस्कृत्य, पूज्य, प्राप्नोति। नरः राजत्वं, स्वर्गं, दुर्लभं मोक्षं च प्राप्नोति; नारसिंहं दृष्ट्वा इच्छितं फलम् लभते। सर्वपापविमुक्तः विष्णुलोकं गच्छति, सिंहस्वरूपं देवं भक्त्या दृष्ट्वा। कोटिजन्मार्जितदुःखैः मुक्तिः, युद्धे, संकटे, दुर्गे, चौरैः, व्याघ्रैः, आदिभिः पीडितः। अरण्ये, प्राणसंकटे, विषे, अग्नौ, जलस्थले, राजैः, समुद्रैः, ग्रहैः, रोगैः, आदिभिः पीडितः—नारसिंहं स्मरन्, सर्वराजग्रामदुःखैः विमुक्तः, सूर्ये उदिते तमः यथा। एवं तं दृष्ट्वा, आपदः नश्यन्ति—मन्त्रकं, अञ्जनं, पादत्राणं, रसं च। एवं श्रीनारसिंहकवचस्य माहात्म्यं, साधनानां विधिं, फलप्राप्तिं च ब्रह्मर्षिभिः कथितम्।