तत्र श्रेष्ठः साधकः यवगोधूममूलफलैः पिष्टकक्षीरपायसैः वा जीवनं कर्तुं यत्नं कुर्यात्। तस्य वल्कलाजिनधारणं, एकान्तवनं पर्वतं वा नदीतीरे वा स्थित्वा, ध्याननिष्ठः, इन्द्रियनिग्रहसम्पन्नः स्यात्। शुष्कभूमौ तीर्थे वा नरसिंहाश्रमे वा स्वस्य वा मूर्तिं स्थापयित्वा, विधिना पूजनं कुर्यात्। शुक्लपक्षे द्वादश्यां उपवासं कृत्वा, मन्त्रं द्विशतसहस्त्रवारं जपेत्, मनः इन्द्रियं च संयम्य। तेन लघु-महापापयुक्तः अपि साधकः मुक्तिम् आप्नोति, अस्य विषये किञ्चित् सन्देहः नास्ति। तत्र प्रदक्षिणं कृत्वा, सुगन्धधूपैः नरसिंहं पूजयेत्, शिरसा प्रणम्य। तस्मिन्नेव चन्दनकर्पूरयुतैः मल्लिकापुष्पैः श्रीनरसिंहस्य शिरसि स्थापयेत्, ततः सिद्धिः लभ्यते। भगवान् नरसिंहः कस्यापि कार्यस्य विघ्नं न करोति; ब्रह्मा रुद्रः अन्ये देवाः अपि तस्य तेजः न सहन्ति। तर्हि असुराः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, मानवाः, विद्याधराः, यक्षाः, किन्नराः, महाभुजङ्गाः अपि किं सहिष्यन्ति? अन्ये साधकाः ये असुरनाशाय मन्त्रजपं कुर्वन्ति, ते सर्वे सूर्याग्नितेजः दृष्ट्वा नश्यन्ति। यदि कवचं एकवारं जप्यते, सर्वदुःखात् रक्षां ददाति; द्विवारं जप्ये, दिव्यं कवचं देवदानवान् रक्षति। गन्धर्वकिन्नरयक्षविद्याधरमहाभुजङ्गपिशाचराक्षसाद्याः अपि तेन रक्षिताः भवन्ति। त्रिवारं जप्ये, कवचं देवदानवान् दुर्गमं भवति; द्वादशयोजनपरिमिते क्षेत्रे रक्षां ददाति। भगवान् महाबलः नरसिंहः रक्षां ददाति; तदा साधकः गुहाद्वारं गत्वा, त्रिरात्रोपवासं कुर्यात्। तत्र पलाशकाष्ठैः अग्निं प्रज्वाल्य, त्रीणि मधूनि मिश्रयित्वा, पलाशकाष्ठान् हविष्यति, अग्नौ समर्पयेत्। द्विशतवारं वषट्कारं कृत्वा, गुहाद्वारं क्षणेन प्रकटं भवति। ततः कवचधारी साधकः निर्भयः गुहाद्वारं प्रविशेत्; गच्छन् दुःखमोहौ नश्यतः। तत्र विस्तीर्णं मधुमाक्षिकायुतं राजमार्गं पश्यति; नरसिंहं स्मृत्वा, द्विजः पातालं प्रविशति। तत्र गत्वा, नरसिंहाख्यं अचलं तत्त्वं जपेत्; सहस्राः नार्यः वीणावादनं कुर्वन्त्यः आगच्छन्ति। ताः ब्राह्मणान् अभिवाद्य, साधकस्य हस्तं गृहीत्वा, अन्तः प्रवेशयन्ति। तत्र दिव्यं रसं पानाय ददाति; तेन पानेन दिव्यं शरीरं महाबलसम्पन्नं जायते। सः ताभिः कन्याभिः सृष्टिपर्यन्तं क्रीडति; तस्य पृथग्देहः वासुदेवः संलयं याति, नात्र सन्देहः। यदा निवासः न रोचते, पुनः निर्गच्छति, वस्त्रं शूलं खड्गं रोचनां रत्नं च गृह्णाति। तत्त्वं रसं पादत्राणं अञ्जनं कृष्णाजिनं रम्यं वटिकं च गृह्णाति। सिद्धः साधकः कमण्डलुं जपमालां दण्डं पुनर्जीवन्यौषधं सिद्धविद्यां शास्त्राणि च गृह्णाति। यदि हृदि त्रिशूलाकारं ज्वलदग्निस्फुलिङ्गपरिवृतं मन्त्रं एकवारं स्थापयति, तेन सहस्रकोटिजन्मपापं दह्यते। विषं विषे स्थाप्यते चेत्, तद्विषं नाशयति; कुष्ठं शरीरस्थितं नाशयति; स्वयम् गर्भपातादि कृत्यं अपि दिव्येन शुद्ध्यति। महापापग्रहग्रस्ते, हृदयान्ते ज्वलन्तं मन्त्रं चिन्तयेत्; तदा तीव्रग्रहाः शीघ्रं नश्यन्ति। बालानां ग्रीवायां बद्धं, सदा रक्षां ददाति; शोथं गुल्मं विष्फोटं नाशयति। रोगे समुपस्थाते, त्रिसन्ध्यायां मासपर्यन्तं पवित्रकाष्ठैः क्षीरघृतमिश्रितैः हविष्यति; सर्वरोगं नाशयति। त्रिषु लोकेषु, चराचरे, किञ्चित् असाध्यं न पश्यामि; यद् इच्छति, तद् साधकः निश्चितं प्राप्तुम् अर्हति। केचित् पशुपतिं शताष्टवारं पूज्य, सप्त मृद्गर्भं चिताभूमिकुञ्जचौर्यादिभ्यः गृह्णन्ति। तानि रक्तचन्दनक्षीरमिश्रितानि कृत्वा, षडङ्गुलपरिमाणं सिंहमूर्तिं निर्मायेत्। तथा भोजपत्रे पीतवर्णेन मन्त्रं लिखित्वा, तद् नरसिंहस्य ग्रीवायां मन्त्रविद् बन्धयेत्। तत्र जलतीरे पूज्य, गणनारहितं जपं कृत्वा, सप्तदिनं संयतइन्द्रियः जपं कुर्यात्। क्षणेन भूमिः जलपूर्णा भवति; अथवा शुष्कवृक्षाग्रे नरसिंहं पूजयेत्। तत्त्वं शताष्टवारं जप्ये, वर्षं स्थगयेत्; कुटिकायां बन्धित्वा, साधकः तं घूर्णयेत्। महावायुः क्षणेन जायते, नात्र सन्देहः; पुनः तं जलैः सप्तवारं अथवा सप्तत्यवारं धारयेत्। तदनन्तरं साधकः तं मूर्तिं यस्य द्वारं इच्छति, तत्र भूमाव् स्थापयेत्; तस्य वंशः नश्यति, निष्क्रान्ते शान्तिः लभ्यते। तस्मात्, हे मुनिशार्दूल, सदा भक्त्या महाबलिनं सिंहनायकं पूजयेत्, सः सर्वकामफलप्रदः।