सर्वे ब्राह्मणाः जगत्पते ब्रह्माणं समुपेत्य उवाचुः—“भगवन्, तस्य देवस्य शक्तिं विस्तरेण श्रोतुमिच्छामः; अस्माकं कौतूहलं महदस्ति, तस्मात् कथयस्व। कथं स बलवान् नरसिंहः भक्तानां हिताय तुष्टः स्यात्, तद् वद; तुभ्यं नमः। महापितामह, नरसिंहस्य प्रसादात् किम् किम् साध्यं भवति, तद् अपि वद, अस्मान् अनुगृह्य।” ततः ब्रह्मा ब्राह्मणान् उवाच—“शृणुत, ब्राह्मणाः, अहम् अविजितस्य, अपरिमेयस्य, नरसिंहस्य शक्तिं वदामि, यः भोगं मोक्षं च ददाति। यः सिंहार्धवपुः, तस्य सर्वगुणान् कः वर्णयितुं शक्तः? तान् संक्षेपेण वदामि। दिव्यं मानुषं वा यद् यद् श्रूयते, तस्य देवस्य प्रसादेन सर्वं साध्यते, नात्र संशयः। स्वर्गे, भूमौ, पाताले, दिशासु, जलेषु, पुरेषु, पर्वतेषु—तस्य कृपया सर्वत्र साधनं विघ्नरहितं भवति। तस्मिन् देवः किमपि दुर्लभं नास्ति, ब्राह्मणाः; नरसिंहः भक्तेषु सदा दयालुः। अहं भक्तानां हिताय विधिं वदामि, येन सिंहवपुः तुष्टः स्यात्। शृणु, मुने, सनातनं कर्मराजं नरसिंहस्य तत्त्वं च, यद् देवदानवैरपि न ज्ञायते। श्रेष्ठः साधकः यव, गोधूम, मूल, फल, पिष्टक, पायस, वा दुग्धेन जीवेत, ब्राह्मणश्रेष्ठ। वल्कलाजिनधारी, ध्याननिष्ठः, संयतइन्द्रियः, अरण्ये, एकान्ते, पर्वते, वा नदीतीरे—शुष्कभूमौ, तीर्थे, वा नरसिंहाश्रमे, मूर्तिं स्थाप्य वा आत्मानं, विधिन worship कुर्यात्। शुक्लपक्षे द्वादश्यां उपवास्य, मुने, मन्त्रं द्विशत् सहस्रं जपेत्, मनः इन्द्रिय संयमेन। लघुं महत् वा पापं येनाप्युपस्थितं, तस्य साधकस्य तेन मुक्तिर्भवति, ब्राह्मणाः; नात्र संशयः। तत्र प्रदक्षिणं कृत्वा, शुभगन्धधूपैः नरसिंहं पूजयेत्, शिरसा नमन्। करपूरचन्दनानुलेपनैः मल्लिकापुष्पाणि नरसिंहशिरसि स्थाप्य, ततः सिद्धिः लभ्यते। भगवान् कस्यापि कार्यस्य विघ्नं न करोति; ब्रह्मा, रुद्र, अन्ये देवाः अपि तस्य तेजः न सहन्ति। असुराणां किं वदामि? सिद्धाः, गन्धर्वाः, मनुष्याः, विद्याधराः, यक्षाः, किन्नराः, महानागाः अपि न तस्य तेजः प्रतिषेधयन्ति। ये मन्त्रजपेन असुरनाशाय यतन्ति, सर्वे सूर्याग्नितेजः दृष्ट्वा नश्यन्ति। कवचं एकवारं जपेत् चेत् सर्वदुःखात् रक्षति; द्विवारं जपेत् चेत् देवदानवात् दिव्यं कवचं रक्षति। गन्धर्वः, किन्नरः, यक्षः, विद्याधरः, महानागः, भूतः, पिशाचः, राक्षसः, अन्ये शत्रवः—त्रिवारं जपितं कवचं देवदानवैरदुष्प्रवेश्यम्; द्वादशयोजनपर्यन्तं रक्षति, ब्राह्मणश्रेष्ठ। भगवान् बलवान् नरसिंहः रक्षति; ततः गुहाद्वारे गत्वा त्रिरात्रं उपवास्य। पलाशकाष्ठेन अग्निं प्रज्वाल्य, त्रिविधमधुना पलाशकाष्ठं हुत्वा अग्नौ समर्पयेत्। द्विजसिंह, साधकः वषट्कारेण द्विशत् हुतानि कुर्यात्; ततः गुहाद्वारं क्षणेन प्रकटते। ततः विवेकी कवचं धारयित्वा निर्भयः प्रविशेत्; गच्छन् तस्य दुःखमोहौ नश्यतः। राजमार्गः विस्तीर्णः, भ्रमरैः शोभितः दृश्यते; नरसिंहं स्मरन्तः द्विजाः पातालं प्रविशन्ति। तत्र गत्वा, नरसिंहाख्यं अक्षरं जपेत्; ततः सहस्रं स्त्रियः वीणावादनव्यग्राः आगच्छन्ति। ताः ब्राह्मणान् पुरतः आगत्य, साधकश्रेष्ठं हस्तेन गृहीत्वा अन्तः नयन्ति। ततः, द्विजश्रेष्ठ, ताः दिव्यं रसं पाययन्ति; तेन पीते दिव्यं शरीरं जायते, महाबलयुक्तम्। स स्त्रीभिः सृष्टिप्रलयपर्यन्तं क्रीडति; भिन्नं शरीरं वासुदेवमध्ये लीयते, नात्र संशयः। यदा तत्र वासः न रोचते, पुनः निर्गच्छति; वस्त्रं, शूलं, खड्गं, रोचनां, रत्नं च गृह्णाति। तत्त्वं, रसं, पादत्राणं, अंजनं, कृष्णाजिनं, मुने, च रम्यं वटिकां गृह्णाति। सिद्धः साधकः कमण्डलुं, रुद्राक्षमालां, दण्डं, पुनर्जीवन्यौषधं, सिद्धविद्यां, शास्त्रं च गृह्णाति। यदि हृदि एकवारं त्रिशूलयुक्तं मन्त्रं ज्वलदग्निस्फुलिङ्गैः आवृतं स्थापयति, तत् कोटिजन्मार्जितं पापं दहति। विषं विषे स्थाप्य, तत् विषं नाशयति; शरीरस्थं कुष्ठं नाशयति; स्वयम् गर्भपातादिकं कृत्वापि, दिव्येन शुद्धिः भवति। महादोषग्रहग्रस्तः चेत्, हृदयान्ते ज्वलन्तं मन्त्रं ध्यायेत्; ततः तीव्रग्रहाः शीघ्रं नश्यन्ति। बालानां ग्रीवायां बद्धं सदा रक्षां करोति; शोथं, गुल्मं, विष्फोटं च नाशयति। रोगे उत्पन्ने, त्रीसु संध्यासु घृतदुग्धमिश्रितैः पवित्रकाष्ठैः होमं मासपर्यन्तं कुर्यात्; सर्वरोगं नाशयति। एवं ब्रह्मा ब्राह्मणानां प्रश्नान् उत्तरं दत्त्वा, नरसिंहस्य महिमा, साधनविधिं, तस्य प्रसादस्य फलानि च स्नेहपूर्वकं विस्तरेण कथयामास।