इह कश्चन पुरुषः कामधेनुसमवायुविमानेन विष्णोः पुरीं याति, तत्र च देववत् क्रीडन् यावत्संवत्सरपर्यन्तं तिष्ठति। यः मानवजन्म लभते, स अत्र वेदवित् ब्राह्मणो भवति; तत्र हि हरिसायुज्यं प्राप्य निःसंशयं मोक्षं लभते। एवं बलरामकृष्णसुभद्राणां दर्शनं कृत्वा, प्रणिपत्य, धर्मार्थकाममोक्षान् अवश्यं प्राप्नोति। मन्दिरात् निर्गम्य, स पुरुषः कृतार्थो भवति; सन्निधौ प्रणिपत्य, एकचित्तेन गन्तव्यम्। यत्र नीलमणिमयं, रेणुकृतच्छन्नं विष्णुम् अन्तरितं तिष्ठन्तम्, तत्र प्रणम्य, विष्णोः पुरीं याति। सः सर्वदेवतामयः, दानवश्रेष्ठहन्ता, तत्रार्द्धसिंहरूपेण स्थितः। तं देवं भक्त्या दृष्ट्वा, नरसिंहाय प्रणम्य, मर्त्यः सर्वपापैः विमुक्तो भवति—अत्र न संशयः। ये नरसिंहभक्ताः, तेषां किञ्चिदपि पापकर्म न फलं ददाति, यद् यद् इच्छन्ति तत् तत् प्राप्नुवन्ति। अतः सर्वयत्नेन नरसिंहे शरणं गन्तव्यम्; स धर्मार्थकाममोक्षफलदः। नरसिंहस्य य एषः महिमा, यः सुलभो नास्ति लोके, यं त्वं कथयसि भगवन्, स नः महदाश्चर्यं जनयति। वयं तस्य देवस्य शक्तिं विस्तारतः श्रोतुम् इच्छामः, भगवन्, वदस्व, हि नः कुतूहलम् अत्यन्तं वर्तते। कथयस्व, भगवन्, स देवो बलवान् नरसिंहः कथं तुष्टः भवति, भक्तानां हिताय; नमो नमः। कथयस्व, पितामह, यानि लाभानि अत्र नरसिंहप्रसादात् सिध्यन्ति, कृपां च अस्मासु कुरु। शृणुत, विप्राः, यथा अहं तस्य शक्तिं वदामि—जयन्तं, अप्रमेयं, भोगमोक्षप्रदं च। को वा तस्य सर्वगुणान् वर्णयितुं समर्थः, योऽर्धसिंहरूपः? संक्षेपेण वक्ष्यामि। यावन्ति दिव्यानि मानव्यानि वा सिद्धयः श्रूयन्ते, तानि सर्वाणि तस्य प्रसादात् सिध्यन्ति, नात्र संशयः। स्वर्गे, पृथिव्याम्, पाताले, दिशः, जलानि, पुरेषु, पर्वतेषु—तस्य देवस्य कृपया विघ्नं नास्ति। तस्मिन्न् देवेषु, स्थावरेषु, जङ्गमेषु च, किंचिद् अप्राप्यं नास्ति, विप्राः; नरसिंहः भक्तेषु सदा दयालुः। वदामि साधकानां हिताय तं विधिं येन स सिंहकायः तुष्टः भवति। शृणु, मुनिश्रेष्ठ, यं न वेद देवदानवाः अपि, तं नित्यं नरसिंहस्य यज्ञराजं स्वरूपं च। श्रेष्ठः साधकः यवगोधूममूलफलपिष्टपयसान्नैः जीवेत्, वा केवलं पयसा, ब्राह्मणश्रेष्ठ। वल्कलाजिनवासाः, ध्याननिष्ठः, जितेन्द्रियः, अरण्ये, एकान्ते, पर्वते, संगमेषु वा। शुष्के स्थले, पुण्ये स्थाने, नरसिंहाश्रमे वा, स्वं वा मूर्तिं स्थाप्य, नियमानुसारं पूजां कुर्यात्। शुक्लपक्षे द्वादश्यां, उपोष्य, मन्त्रं द्विविंशत्युत्सहस्रं जपेत्, मनःशरीरसंयम्य। लघु-महापापयुक्तोऽपि तेन मुक्तो भवति, विप्राः; साधकस्य न संशयः। तत्र प्रदक्षिणं कृत्वा, सुगन्धधूपैः नरसिंहं पूजयेन्, शिरसा प्रणम्य। कर्पूरचन्दनाभ्यक्तमल्लिकापुष्पाणि तस्य मूर्ध्नि स्थापयित्वा, ततः सिद्धिः सिध्यति। श्रीभगवान् कदाचित् कर्मणि विघ्नं न प्राप्नोति; ब्रह्मरुद्राद्याः देवाः अपि तस्य तेजः न सहन्ते। दानवाः, सिद्धगन्धर्वमानुषविद्याधरयक्षकिन्नरमहोरगाः अपि तस्य तेजः न तिष्ठन्ति। येऽप्यन्ये मन्त्रिणः असुरनाशनार्थं जपन्ति, ते सर्वे सूर्याग्नितेजसा नश्यन्ति। कवचं एकवारं जप्त्वा सर्वदुःखात् रक्षति; द्विवारं जप्त्वा दिव्यं कवचं देवदानवान् अपि रक्षति। गन्धर्वकिन्नरयक्षविद्याधरमहोरगभूतपिशाचराक्षसादयः—त्रिवारं दिव्यं कवचं जप्त्वा, देवदानवैः अतीत्य, द्वादशयोजनपर्यन्तं रक्षति। श्रीभगवान् महाबलः नरसिंहः रक्षति; ततः गुहामुखं गत्वा, त्रिरात्रं उपोष्य। पलाशकाष्ठैः अग्निं प्रज्वाल्य, त्रीणि मधूनि सिक्तानि पलाशदण्डानि हव्यकृत्य समर्पयेत्। द्विजसिंह, वषट्कारैः द्विशतं हविर्यजेत्; ततः क्षणेन गुहाद्वारं दृश्यते। ततः कवचधारी, निर्भयः, विवरं प्रविशेत्; गच्छन् तस्य क्लेशमोहौ नश्यतः। तत्र राजमार्गः, विस्तीर्णः, भ्रमरैः शोभितः दृश्यते; नरसिंहं स्मृत्वा, द्विजाः तत्र पातालं प्रविशन्ति। तत्र सम्प्राप्तः, अच्युतं नरसिंहाख्यं तत्त्वं जपेत्; तदा सहस्राणि स्त्रीणां वीणावादनरतानां तत्र आगच्छन्ति। ता ब्राह्मणान् पुरतः आगत्य, तान् प्रणम्य, साधकश्रेष्ठस्य हस्तं गृह्णन्ति, अन्तः प्रवेशयन्ति।