ये केचित् धैर्यवन्तः सदा द्वादशाक्षरमन्त्रेण परं पुरुषं भक्त्या यजन्ति, ते नूनं मोक्षं प्राप्नुवन्ति। न देवा न योगिनो न सोमपाः तां गतिं प्राप्नुवन्ति या द्वादशाक्षरमन्त्रनिष्ठैः ब्राह्मणैः लभ्यते। अतः तेनैव मन्त्रेण भक्त्या जगद्गुरुं कृष्णं चन्दनपुष्पादिभिः समर्च्य, प्रणम्य तस्य प्रसादं प्रार्थयेत्। जयति कृष्णः विश्वेश्वरः, सर्वपापविनाशकः, चाणूरकेशिनिहन्ता, कंसविनाशकः। जयस्तुभ्यं पद्मपत्रनयन! जयस्तुभ्यं चक्रगदाधर! जयस्तुभ्यं मेघश्याम! जयस्तुभ्यं सर्वसुखप्रद! जयस्तुभ्यं दिव्य, लोकपूजित! जयस्तुभ्यं संसारविनाशक! जयस्तुभ्यं सर्वभूतनाथ! जयस्तुभ्यं सर्वकामद! असारसंसारसागरस्य भीमस्य दुःखफेनिलस्य कोपग्रहग्राहस्य विषयप्रवाहविचलितस्य मध्ये, अनन्तरोगपङ्के, मोहवर्त्मनि कठिनस्रोते अहं निमग्नः। त्राहि मां, देवश्रेष्ठ, परपुरुष! एवं सम्पूज्य देवेन्द्रं, वरदं, भक्तवत्सलम्, पापनाशनं, सर्वकामफलप्रदं भगवन्तं, सः कृष्णं पश्यति—बलीनं, द्विभुजं, विशालपद्मनयनं, वक्षस्स्थलविशालं, पीताम्बरधरं, शुभाननं। तेन शङ्खचक्रगदायुधं, किरीटकुण्डलभूषितं, सर्वलक्षणसमन्वितं, वनमालाविभूषितं कृष्णं पश्यति। तं दृष्ट्वा, कश्चित् अञ्जलिं कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणम्य, सहस्राश्वमेधफलं प्राप्नोति, द्विजश्रेष्ठाः। ये पुण्यतीर्थस्नानदानफलं श्रुतम्, तत् फलं कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये सर्वरत्नकाञ्चनार्चनफलं, तत् कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये वेदयज्ञसमस्तफलानि, तानि अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यन्ते। ये दानव्रतनियमकृतं फलं, तत् अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये तपःकृतं महाफलम्, तत् अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये ब्रह्मचर्यसम्यगाचरणफलं, तत् अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये गार्हस्थ्यनियमफलम्, तत् अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये वानप्रस्थफलम्, तत् अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। ये संन्यासविधिप्राप्तफलम्, तत् अपि कृष्णदर्शनप्रणामेन लभ्यते। किम् अधिकं तस्य माहात्म्यस्य वर्णनीयम्? केवलं भक्त्या कृष्णदर्शनात् दुर्लभो मोक्षः प्राप्यते। सः पापरहितः, विशुद्धात्मा, कोटियुगसंभूतपापानपि विमुक्तः, परमसम्पदा युक्तः, सर्वगुणसम्पन्नः भवति। दिव्यविमानमारूढः, सर्वकामसमृद्धः, एकविंशति कुलान् उद्धरति, विष्णुपुरीं यान्ति। तत्र शतयुगपर्यन्तं गन्धर्वाप्सरस्सङ्गेन रम्यभोगान् अनुभूय, चतुर्भुजविष्णुवत् वसति। ततः पतित्वा, सः अत्र ब्राह्मणश्रेष्ठकुले जायते, सर्वज्ञः, वेदवित्, निरसूयकः। स्वधर्मनिष्ठः, शान्तः, दाता, भूतहितपरायणः, वैष्णवज्ञानसम्पन्नः सन् मोक्षं प्राप्नोति। ततः सः भक्तप्रियां सुभद्रां मन्त्रेण सम्पूज्य, अञ्जलिपुटेन प्रणम्य तां तुष्टाव—"नमस्ते विश्वव्यापिके, नमस्ते शुभदायिनि। त्राहि मां, पद्मलोचने, कात्यायनि, नमोऽस्तु ते।" एवं तां लोकधारिणीं, सुभद्रां, बलदेवसहोदरीं, वरप्रदायिनीं, शुभां सम्पूज्य, कामधेनुवत् दिव्यविमानेन विष्णुपुरीं याति, तत्र देववत् क्रीडन् महाप्रलयपर्यन्तं तिष्ठति। ततः मानवदेहम् आसाद्य, ब्राह्मणः वेदविद् भवति; तत्र हरिसायुज्यं प्राप्य, निश्चितं मोक्षं लभते। एवं बलरामकृष्णसुभद्रादर्शनप्रणामेन धर्मार्थकाममोक्षाः लभ्यन्ते। देवालयात् निर्गम्य, कृतार्थः सन्, संहितचित्तः, तीर्थं गच्छेत्। यत्र नीलमणिमयः, वालुकाच्छन्नः, गुह्यरूपेण विष्णुः तिष्ठति, तं प्रणम्य विष्णुपुरीं याति। सः सर्वदेवतामयः, दैत्यश्रेष्ठवधः, तत्र अर्धसिंहरूपेण स्थितः। तं भक्त्या नरसिंहं दृष्ट्वा प्रणम्य, सर्वपापविनिर्मुक्तः भवति—नात्र संशयः। ये नरसिंहभक्ताः, तेषां किञ्चित् अपि पापं न सिध्यति, ये यच्छक्नुवन्ति तत्तदेव लभन्ते। अतः सर्वयत्नेन नरसिंहं शरणं यायात्, सः धर्मार्थकाममोक्षफलप्रदः। एतद् नरसिंहमाहात्म्यं, सुखदं, दुर्लभं लोके, यद् भवता कीर्तितं, हे भगवन्, अस्मान् महदाश्चर्येण पूरयति।