यः कश्चित् वटवृक्षं गरुडं च परमपुरुषं सङ्कर्षणं च सुभद्रां च पश्यति, स परमां गतिम् आप्नोति। विष्णोः देवालयं प्रविश्य, तस्य त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, स्वीयेन मन्त्रेण भक्त्या च सङ्कर्षणं सम्पूज्य, तं सम्प्रसाद्येत। तस्मै हलधराय नमः, मुसलधराय नमः, रेवतीप्रियाय नमः, भक्तवत्सलाय नमः। बलश्रेष्ठाय नमः, पृथिवीधराय नमः, प्रलम्बशत्रवे नमः, रक्ष मां कृष्णाग्रज। एवं देवैः पूज्यमानं, अनन्तं दुर्जयं, कैलासशिखरसमरूपं, चन्द्रात् अधिकशोभनमुखं सम्पूज्य, नीलाम्बरधारिणं, महाफणाधृतमौलिं, महाबलम्, हलधरं, एककुण्डलमण्डितं च तं भगवन्तं यः श्रद्धया रोहिणीसुतं पूजयति, स कामानवाप्नोति, सर्वपापैः विमुक्तः विष्णोर्लोकं गच्छति। तत्र सः कल्पान्तपर्यन्तं सुखानि भुञ्जानः, पुण्यक्षये पुनः योगिनां श्रेष्ठकुले जायते। स तत्र ब्राह्मणश्रेष्ठः, सर्वशास्त्रार्थनिष्णातः, ज्ञानमासाद्य दुर्लभां मुक्तिम् आप्नोति। एवं हलिनं सम्पूज्य, ततः कृतबुद्धिः कृष्णं द्वादशाक्षरेण मन्त्रेण पूजयेत्। ये तु नित्यं द्वादशाक्षरमन्त्रेण परमपुरुषं भक्त्या पूजयन्ति, ते वास्तवमेव मोक्षं प्राप्नुवन्ति। न तद्वपि देवाः, न योगिनः, न सोमपाः, तां गतिं प्राप्नुवन्ति, या द्वादशाक्षरमन्त्रनिष्ठैः प्राप्यते, हे विप्राः। तस्मात् तेनैव मन्त्रेण, भक्त्या, चन्दनपुष्पादिभिः सम्यक् सम्पूज्य, प्रणम्य, प्रसादं याचेत, कृष्णं जगद्गुरुं सम्पूजयेत्। जय कृष्ण जगन्नाथ! जय सर्वपापकृत्! जय चाणूरकेशीहन्! जय कंसविनाशन! जय पद्मपत्राक्ष! जय चक्रगदाधर! जय नीलमघनसन्निभ! जय सर्वसुखप्रद! जय देव, लोकेश्वरपूजित! जय संसारनाशन! जय सर्वभूतनियन्तृ! जय सर्वकामद! संसारसागरस्य घोरस्य, निःसारस्य दुःखफेनिलस्य, कोपग्राहस्य विषयवेगतरङ्गितस्य, अनन्तरोगपङ्के, मोहावर्ते च दुःसहे, अहं निमग्नः, त्रातुमर्हसि, भगवन्, परमपुरुष! एवं भक्त्या देवानां नाथं, वरदं, भक्तवत्सलम्, पापनाशनं, सर्वकामफलप्रदं सम्प्रीत्य, कृष्णं दृश्ट्वा—मांसलभुजम्, द्विभुजम्, विशालपद्मलोचनम्, वक्षःस्थलविशालम्, महाबलम्, पीताम्बरधरम्, शुभाननम्—पश्यति। तस्य हस्तयोः शङ्खचक्रगदाधारणम्, किरीटकेयूरभूषितम्, सर्वलक्षणसमन्वितम्, वनमालाविभूषितं च पश्यति। तं दृष्ट्वा, कृताञ्जलिः साष्टाङ्गप्रणिपातं कृत्वा, अश्वमेधसहस्रस्य फलं लभते, हे द्विजाः। सर्वतीर्थस्नानदानस्य यद् फलम् उक्तं, तत् कृष्णदर्शनप्रणामेन एव लभ्यते। सर्वरत्नस्वर्णपूजायाश् च यत् फलम्, तत् कृष्णदर्शनप्रणामेन एव। सर्ववेदयज्ञेषु यद् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। सर्वदानव्रतनियमैः यत् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। विविधतपसां यत् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। सम्यग् ब्रह्मचर्येण यत् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। गार्हस्थ्यधर्मपालने यत् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। वानप्रस्थधर्मे यत् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। संन्यासे यत् फलम्, तदेव कृष्णदर्शनप्रणामेन। किं बहुना तस्य माहात्म्यस्य? केवलं भक्त्या कृष्णदर्शनात् दुर्लभां मुक्तिम् आप्नोति। सः पापमुक्तः, विशुद्धात्मा, कोटियुगसंभृतपापानपि विनिर्जित्य, परमसंपद्वान्, सर्वगुणसम्पन्नः भवति। दिव्यविमानमारुह्य, सर्वकामसमृद्धः, एकविंशति कुलान् उद्धरन्, विष्णोः पुरं गच्छति। तत्र शतयुगपर्यन्तं, गन्धर्वाप्सरसाम् सहितः, सुखानि भोक्त्वा, चतुर्भुजविष्णुवद् वसति। तत्र च्युत्वा, पुनः ब्राह्मणश्रेष्ठकुले जायते, सर्वज्ञः, सर्ववेदविद्, निरसूयकः। स्वधर्मनिष्ठः, शान्तः, दयालुः, भूतहितरतः, वैष्णवज्ञानसम्पन्नः, ततो मोक्षं लभते। ततः सुभद्रां भक्तिप्रियां मन्त्रेण सम्पूज्य, कृताञ्जलिः प्रणिपत्य, ताम् आर्चयेत्। "नमस्ते विश्वव्यापिके, नमः शुभसुखप्रदे। रक्ष मां पद्मलोचने, कात्यायनि, नमोऽस्तु ते।