सर्वपापैः विमुक्तः सः शिवस्य लोके गच्छति, तत्र च दिव्यान् भोगान् भुक्त्वा महाप्रलयपर्यन्तं तिष्ठति। ततः पुनः अस्मिन्लोके सम्प्रत्यागत्य सः पण्डितः ब्राह्मणः भवति; शङ्करयोगं प्राप्य ततः मोक्षं लभते। तदा सः कामद्रुमं गत्वा तं वटवृक्षं त्रिवारं प्रदक्षिणीकृत्य, परया भक्त्या तं पूजयेत्, अस्मन्मन्त्रेण— "ॐ नमो व्यक्तरूपाय महाप्रलयकारिणे, महारसासीनाय, वटवृक्षाय नमः।" "त्वं नित्यं अमृतः, हे वटवृक्ष, हर्याश्रयः। मम पापं नाशय, हे कामद्रुम, नमोऽस्तु ते।" एवं भक्त्या यः पुरुषः तं कामद्रुमं प्रदक्षिणं कृत्वा प्रणमति, सः तस्मात् क्षणेनैव पापात् विमुच्यते, यथा सर्पः पुरातनत्वचं जहाति। तस्य कामद्रुमस्य छायाम् प्रवेशेन, हे द्विज, ब्रह्महत्या-पापात् अपि मुच्यते मानवः, अन्येषां पापानां किमु वक्तव्यम्? यः कृष्णदेहसमुत्थं ब्रह्मतेजसा दीप्तं वटवृक्षरूपं विष्णोः परमं रूपं पश्यति, तस्मै प्रणमति च, सः राजसूयाश्वमेधयोः फलात् अधिकं प्राप्नोति, स्वकुलं उद्धारयित्वा विष्णोर्लोकं गच्छति। यः कृष्णस्य पुरतः स्थितं गरुडं नमति, सः सर्वपापैः विमुक्तः सन् विष्णोः पुरीं याति। यः वटं, गरुडं, पुरुषोत्तमं, सङ्कर्षणं, शुभद्रां च पश्यति, सः परमं पदं प्राप्नोति। विष्णोः मन्दिरं प्रविश्य, तं त्रिवारं प्रदक्षिणीकृत्य, स्वमन्त्रेण भक्त्या सङ्कर्षणं सम्पूज्य, तं सम्प्रसादयेत्। तत्र— "नमः हलायुधाय, नमः मुसलायुधाय, नमः रेवतीप्रियाय, नमो भक्तवत्सलाय। नमः बलश्रेष्ठाय, नमः भूमिधराय, नमः प्रलम्बशत्रवे, रक्ष मां कृष्णाग्रज।" एवं देवैः पूजितं, अजितं, कैलासशिखरप्रतीकं, शशाङ्ककान्तिमुखं अनन्तं सम्पूजयन्, नीलाम्बरधरं, महोरगफणाभरणं, बलवन्तं, हलधरं, एककुण्डलशोभितं च देवमुपास्ते। यः भक्त्या रोहिणीसुतं पूजयति, सः कामानवाप्य, सर्वपापैः विमुक्तः, विष्णोर्लोकं गच्छति। तत्र सः प्रलयान्तं सुखानि भुङ्क्ते; पुण्योपक्षये पुनः योगिनां श्रेष्ठकुले जायते। सः तत्र ब्राह्मणश्रेष्ठः भूत्वा, सर्वशास्त्रार्थनिपुणः ज्ञानं प्राप्य, दुर्लभं मोक्षं गच्छति। एवं हलिनं सम्पूज्य, ततः कृतज्ञः कृष्णं द्वादशाक्षरमन्त्रेण, एकाग्रचित्तः, सम्पूजयेत्। ये नित्यं द्वादशाक्षरमन्त्रेण पुरुषोत्तमं भक्त्या सम्पूजयन्ति, ते निःसन्देहं मोक्षं प्राप्नुवन्ति। तं पदं न देवाः, न योगिनः, न सोमपाः प्राप्नुवन्ति, यत् द्वादशाक्षरमन्त्रनिष्ठैः ब्राह्मणैः प्राप्यते। अतः तेनैव मन्त्रेण, जगद्गुरुं कृष्णं भक्त्या चन्दनपुष्पादिभिः पूजयित्वा, नमस्कृत्य, तस्य प्रसादं याचेत्। "जय कृष्ण जगन्नाथ! जय सर्वपापनाशन! जय चाणूरकेशिनाशन! जय कंसविनाशन! जय पद्मपत्राक्ष! जय चक्रगदाधर! जय मेघश्याम! जय सर्वसुखप्रद! जय देव जगत्पूज्य! जय संसारविनाशन! जय प्रभु सर्वजीवानां! जय सर्वकामदायक!" "दुःखफेनपूर्णे, तत्त्वहीने, संसारसिन्धौ, कोपग्राहसमाकीर्णे, विषयवेलाप्रवाहिते, रोगकर्दमसंकुले, मोहावर्तदुरापथे, तत्र मग्नोऽहं देवश्रेष्ठ! रक्ष मां पुरुषोत्तम!" एवं भक्त्या वरदं, भक्तवत्सलम्, सर्वपापनाशनं, सर्वकामफलप्रदं देवं तुष्ट्वा, सः कृष्णं पश्यति—सुदृढाङ्गं, द्विभुजं, पद्मपत्रविशालाक्षं, विस्तीर्णवक्षसं, महाबाहुं, पीताम्बरधरं, शुभाननं च। तस्य हस्तयोः शङ्खचक्रगदाधारिणं, किरीटकङ्कणभूषितं, सर्वलक्षणसम्पन्नं, वनमालाविभूषितं च पश्यति। तं दृष्ट्वा, कृताञ्जलिः प्रणम्य, सहस्राश्वमेधसमानं फलम् आप्नोति, हे द्विजश्रेष्ठाः। सर्वतीर्थस्नानदानादिफलं, रत्नस्वर्णसम्पूजाफलं, सर्ववेदयज्ञफलम्, सर्वदानव्रतानुष्ठानफलम्, विविधतपःफलम्, सम्यग्ब्रह्मचर्यफलम्, गार्हस्थ्यधर्मफलम्, वानप्रस्थफलम्—एतानि सर्वाणि फलं कृष्णदर्शनप्रणामेनैव सः प्राप्नोति। एवं, एतेषु पुण्येषु कर्मसु यत्फलं श्रुतम्, तत्सर्वं कृष्णदर्शनप्रणामेनैव लभ्यते।