एवं उक्त्वा भगवान् जनार्दनः सर्वव्यापी तत्रैव तस्मिन् क्षणे तस्मात् स्थलात् अन्तर्धानं जगाम, मर्कण्डेयाय महर्षये, यः मुनिश्रेष्ठः। ततः, द्विजश्रेष्ठ, पञ्चतीर्थानां विधिं स्नानदानदर्शनानां च फलं प्रवक्ष्यामि, इति सः आरभते। मर्कण्डेयतीर्थं गत्वा, उत्तराभिमुखः, शुचिः पुरुषः तत्र वारिणि त्रिः निमज्जेत, एवं च मनसि मन्त्रं जपेत्— "भगचक्षुःहन्तारं त्रिपुरारिं नमामि, पापगृहीतम् अचेतनं संसारसागरमग्नं मां त्रातुम् अर्हसि।" "शान्ताय शिवाय सर्वपापहन्त्रे नमः। देवाधिपते, अहं स्नानं करोमि, मम पापं नाशय।" नाभिपर्यन्तं जलं सम्प्रविश्य, यथाविधि स्नात्वा, तिलयुतं जलं समर्प्य, देवर्षिपितृणां च तर्पणं कुर्यात्, एकचित्तेन। ततः, यथाविधि स्नात्वा आचम्य, शिवमन्दिरं गच्छेत्, गृहम् प्रविश्य त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्यात्। बीजमन्त्रेण मर्कण्डेयेशं पूजयेत्, अघोरमन्त्रेण च प्रणम्य तं तुष्टाव। "त्रिनेत्राय नमः, शशिधराय नमः, विरूपाक्ष महादेव, रक्ष माम्, नमोऽस्तु ते।" एवं मर्कण्डेयतीर्थे स्नात्वा शंकरं दृष्ट्वा, नरः दशाश्वमेधसमं फलम् आप्नोति। सर्वपापविमुक्तः सः शिवलोकं गच्छति, तत्र च उत्कृष्टान् भोगान् भुक्त्वा यावदन्तं प्रलयकालं तिष्ठति। पुनः, इह लोके सम्प्रत्यागत्य, सः विद्वान् ब्राह्मणो भवति; शंकरयोगम् आप्नुत्वा, मोक्षं लभते। ततः, कामद्रुमं गत्वा, तं वटवृक्षं त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, परमया भक्त्या तं पूजयेत्, अस्य मन्त्रस्य प्रयोगेण— "ॐ, साकाराय महाप्रलयकर्त्रे, महारसासीनाय, वटवृक्षाय नमः।" "त्वं नित्यं अमृतः, हे वट, हरिवासः। पापं मे नाशय, कामद्रुम, नमोऽस्तु ते।" यः भक्त्या तं वटं प्रदक्षिणं कृत्वा प्रणमति, सः सर्प इव जीर्णत्वचं त्यक्त्वा, तत्क्षणात् पापात् विमुच्यते। तस्य छायायां केवलं प्रविश्य, ब्रह्महत्या पापात् मुच्यते—किं पुनरन्येषु पापेषु? यः कृष्णतनुतः उदितं ब्रह्मतेजसा दीप्तं वटवृक्षरूपं विष्णोः परमं रूपं पश्यति, तं प्रणमति च, सः राजसूयाश्वमेधयोः फलं अतिशयेन प्राप्य, स्वकुलं उद्धृत्य, विष्णुलोकं गच्छति। यो गरुडं कृष्णस्य पुरतः स्थितं नमति, सः सर्वपापविमुक्तः सन् विष्णुपुरीं याति। यः वटं, गरुडं, पुरुषोत्तमं, सङ्कर्षणं, सुभद्रां च पश्यति, सः परां गतिं प्राप्नोति। विष्णोर्मन्दिरं प्रविश्य, त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, स्वमन्त्रेण भक्त्या सङ्कर्षणं पूजयेत्, तं तुष्टाव— "हलधराय नमः, मुसलधराय नमः, रेवतीप्रियाय नमः, भक्तवत्सलाय नमः।" "बलश्रेष्ठाय नमः, धराधराय नमः, प्रलम्बशत्रवे नमः, कृष्णाग्रजाय रक्ष माम्।" एवं देवानां पूजितं, कैलासशिखरप्रतीकं, शशिसुन्दरवदनं, अनन्तं जयन्तं तुष्टाव। नीलाम्बरधारिणं, महाफणामणिविभूषितशिरसं, महाबलिनं, हलधरं, एककुण्डलशोभितं देवम्। यः भक्त्या रोहिणीसुतं पूजयति, सः कामान् आप्नोति, सर्वपापविमुक्तः विष्णुलोकं गच्छति। तत्र प्रलयपर्यन्तं सुखानि भुञ्जानः, पुण्योपभोगक्षये, योगिनां श्रेष्ठकुले पुनर्जायते। तत्र ब्राह्मणश्रेष्ठः, शास्त्रार्थपरिपूर्णः, ज्ञानं प्राप्य, दुर्लभं मोक्षं लभते। एवं हलिनं पूज्य, ततः कृष्णं द्वादशाक्षरमन्त्रेण, एकचित्तेन पूजयेत्। ये नित्यं द्वादशाक्षरमन्त्रेण भक्त्या पुरुषोत्तमं पूजयन्ति, ते निःसन्देहं मोक्षं प्राप्नुवन्ति। न देवा, न योगिनः, न सोमपाः, तां गतिं प्राप्नुवन्ति, या ब्राह्मणाः द्वादशाक्षरमन्त्रनिष्ठाः प्राप्नुवन्ति। तस्मात्, तेनैव मन्त्रेण, कृष्णं जगद्गुरुं भक्त्या पूजयेत्, चन्दनपुष्पादिभिः, नमस्कृत्य, तस्य प्रसादं याचेत। "जय कृष्ण जगन्नाथ! जय सर्वपापनाशन! जय चाणूरकेशिहन्तृ! जय कंसविनाशक!" "जय पद्मपत्राक्ष! जय चक्रगदाधर! जय मेघश्याम! जय सर्वसुखप्रद!" "जय देव विश्वपूजित! जय संसारविनाशक! जय प्रभो भक्तकामद! जय सर्वेश!" "संसारसागरस्य, दुःखफेनिलस्य, क्रोधग्राहस्य, विषयप्रवाहविप्लुतस्य, असारस्य, भीष्मस्य च," "रोगराशिकर्दमे, मोहविप्रचालिते, अहं निमग्नः, देवश्रेष्ठ, त्राहि मां पुरुषोत्तम!" एवं सर्वदेवेशं भक्तवत्सलम्, सर्वपापनाशकम्, सर्वकामफलप्रदं, वरदं तुष्टाव। तदा सः कृष्णं पश्यति—सबलं, द्विभुजं, विशालविशाललोचनं, वक्षःस्थलं, महाबाहुं, पीताम्बरं, शुभाननं च।