ततः स राजा, हरिं दृष्ट्वा, हर्षविस्फारितलोमशः, आत्मानं कृतार्थमिव मन्यमानः, परमं तुष्टिं प्राप्तवान्। अनन्तरं रत्नस्वर्णविभूषितैः दिव्यरथसदृशैः रथैः कृष्णः, रामः, वरप्रदा सुभद्रा च समानीयन्त। तस्मिन्नपि काले स राजा, मन्त्रिभिः पुरोहितैश्च सहितः, परममङ्गलध्वनिभिः सहितः, तान् आदरात् समानीयत्। ततो विविधवाद्यनिनादैः, वेदवाचकशुभध्वनिभिः च, स तान् शुद्धे रम्ये च स्थले प्रतिष्ठापयामास। शुभे दिने, शुभे मुहूर्ते, स राजा ब्राह्मणैः सह, शुभनक्षत्रे, प्रतिष्ठाविधिं सम्यगाचरन्। स राजा, यथोक्तविधानुसारं, आचार्यस्य अनुमत्याऽपि, सर्वं सम्यक् कृतवान्। ततः प्रभुः आचार्याय यथोचितं दक्षिणां दत्तवान्, तथा ऋत्विजां च अन्येषां च यथाविधानं वित्तं दत्तवान्। उत्तमे प्रासादे सम्यग् प्रतिष्ठां कृत्वा, तान् सर्वान् विधिपूर्वकं स्थापयामास। ततो विविधगन्धपुष्पैः, सुवर्णरत्नमुक्ताभिः, सुशोभनवस्त्रैश्च, स विधिवत् पूजां चकार। विविधैः दिव्यरत्नासनग्रामनगरैश्च, अन्यानि क्षेत्राणि, पुराणि च दत्तानि। एवं बहुविधदानानि दत्त्वा, राज्यं यथान्यायं पाल्य, नानायज्ञदानानि च कृत्वा, स राजा कृतकृत्यत्वं प्राप्य, सर्वसंपत्तिं त्यक्त्वा, विष्णोः परमं धाम प्रविवेश। एवं हे मुने, तस्य धर्मात्मनः राज्ञः क्षेत्रमाहात्म्यं च मया कथितम्; किं पुनः श्रोतुमिच्छसि? ब्रह्मणः, अजातशर्मणः, एतानि वचनानि श्रुत्वा, ब्राह्मणाः विस्मिताः, हृष्टमनसः पृष्टवन्तः। “भगवन्, कस्य काले पुरुषोत्तमं गन्तव्यम्? केन विधिना पञ्चतीर्थविधिः कर्तव्यः? स्नानदानयोः, द्रष्टृदेवतायाश्च, पृथक् फलं क्रमशः वद। यः कुरुक्षेत्रे, एकपदे स्थित्वा, निगृहीतेंद्रियक्रोधः, सप्तसहस्रवर्षाणि उपोष्य तपश्चरति, स च, ज्येष्ठशुक्लद्वादश्यां पुरुषोत्तमं सदा दृष्ट्वा, उपोष्य च, तस्मात् परमं फलं प्राप्नोति। तस्मात् हे मुने, ज्येष्ठमासे ब्राह्मणादिभिर्यत्नेन यमेन च, परमपुरुषः द्रष्टव्यः। पञ्चतीर्थविधिं सम्यगाचरित्वा, ज्येष्ठे शुक्लद्वादश्यां तं परमपुरुषं दृष्ट्वा, नरश्रेष्ठः भवति। ये तं अक्षरं परमपुरुषं द्वादश्यां पश्यन्ति, ते विष्णोर्लोकं प्राप्य, कदापि न पतन्ति। तस्मात् द्विजश्रेष्ठ, ज्येष्ठे यत्नेन गत्वा, तत्र पञ्चतीर्थं कृत्वा, परमपुरुषः द्रष्टव्यः। योऽपि दूरस्थो भक्त्या नित्यं परमपुरुषं शुद्धचित्तः स्तौति, स अपि विष्णोः पुरीं याति। यः श्रद्धया समाधिना च कृष्णतीर्थयात्रां करोति, स पापमुक्तः, विष्णोर्लोकं गच्छति। हरेः चक्रं देवलये शिखरे दूरात् दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणमति, स पुरुषः पापात् सदा विमुक्तः भवति। एवं हे मुने, यदा महाप्रलयः प्रारब्धः, सूर्यचन्द्रमसो लुप्ते, वायौ नष्टे, स्थावरजङ्गमेषु सर्वेषु विनष्टेषु, प्रलयकालसूर्ये उदिते, घोरमेघनिनादे, विद्युद्भिः वृक्षपर्वतान् विदारयद्भिः, सर्वे लोका उल्बणैः उल्कापातैः समाहिताः, सर्वाणि जलानि सरित्सरोषु शुष्काणि जातानि, तदा प्रलयाग्निः, वायुसहितः, सूर्यैः शोभितं जगत् प्रविष्टवान्। अनन्तरं भूमिं विदार्य, पातालं प्रविश्य, देवदानवयक्षेषु महाभयं जनयामास। सर्पाधिपलोकं च, भूम्यधः यदस्ति तदपि, स प्रलयाग्निः क्षणेन दग्धवान्। ततः त्वरितः वायुः प्रलयाग्निश्च, लक्षशः योजनानि दग्धवन्तौ। स स्फुलिङ्गवान् घोरतमः स प्रलयाग्निः, देवदानवगन्धर्वयक्षसर्पराक्षसान् च, सर्वं जगत् दग्धवान्। स घोरः प्रलयाग्निः, महाज्वालावान्, महातेजाः, घोरनिनादः, प्रलयाग्निरिति प्रसिद्धः। स दशकोटिसूर्यसमप्रभः, तेजसा दीप्तः, त्रिलोकं सह देवमानुषदानवैः शीघ्रं दग्धवान्। तस्मिन्समये, घोरप्रलये, कश्चन धर्मिष्ठः महर्षिः, ध्यानयोगनिष्ठः अभवत्। स एक एव ब्राह्मणाः, प्रसिद्धो मार्कण्डेयः, मोहपाशैः बद्धः, तृष्णया पीडितेन्द्रियः स्थितवान्। स तं महाग्निं दृष्ट्वा, तृषार्तः, कण्ठोष्ठतालुशुष्कः, भयाकुलः पतितवान्। स सर्वां पृथिवीं भ्रमन्, विमूढः, न कञ्चिद्रक्षकम् अलभत, चित्तं च इह तत्र धावत्। न स सुखं प्राप, न च क्वचित् विश्रान्तिं ब्राह्मणः अलभत; ‘किं करिष्यामि? न जानामि कस्य शरणं गच्छेयम्’ इति।