आषाढस्य शुक्लपक्षे पञ्चम्यां तिथौ पितृदैवतसंयुक्ते नक्षत्रे, तत्र अस्मान् नेत्वा सप्त दिनानि स्थापयिष्यन्ति। तत्र मण्डपे रमणीयाभिः गणिकाभिः सह, नानाविधविनोदैः, मनोहरनृत्यगीतैः च, अस्मान् उपवेशयिष्यन्ति। सुवर्णदण्डचामरैः रत्नविभूषितैश्च व्यजनैः अस्मान् वीजयिष्यन्ति, शुभाङ्गनाश्च सेविष्यन्ति। तत्र ब्रह्मचारिणः, तपस्विनः, विद्वांसः द्विजातयः, वानप्रस्थाः, गार्हस्थ्यधर्मिणः, सिद्धाः, अन्ये च ब्राह्मणाः सन्निहिताः भविष्यन्ति। ततः विविधच्छन्दोभिः स्तोत्रैः, ऋग्यजुःसामवेदध्वनिभिः, रामं च केशवं च पुनः पुनः स्तोष्यन्ति, हे राजन्। ततो स्तुत्वा, दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणम्य, मनुष्यः हरिपुरीं दिव्यां दशसहस्रसंवत्सरपर्यन्तं निवत्स्यति। तत्र सुरसुन्दरीभिः सत्कृतः, गन्धर्वगीतध्वनिभिः परिवृतः, स हरिणा सह, केशवेन सह, क्रीडति। दिव्यरथेन सूर्यसङ्काशेन, रत्नमालाभिरलङ्कृतः, स परमे लोके सर्वान् भोगान् महाभोगांश्च अनुभवति। यदा तस्य पुण्यकर्मक्षयः स्यात्, स पुनरिह आगत्य, ब्राह्मणरूपेण जायते; नूनं कोटिधनाधिपः, समृद्धः, चतुर्वेदविद् भवति। एवं तस्मै वरं दत्त्वा, संकल्पं कृत्वा, हरिः विश्वकर्मणा सह दृष्टेः अन्तर्धाय गतः, हे ब्राह्मणाः। ततो राजा स तद्दर्शनात् हृष्टः, पुलकितगात्रः, स्वार्थसिद्धिमिव मन्यमानः, हरिं दृष्ट्वा तुष्टिम् अवाप। अनन्तरं कृष्णः, रामः, वरदायिनी सुभद्रा च, दिव्यरथोपमैर्यानेषु, रत्नस्वर्णालङ्कृतैः, समानीयन्ते। तस्मिन् काले, स प्राज्ञः राजा मन्त्रिभिः पुरोहितैः च सह, महाशुभध्वनिभिः सह, तान् सादरं समानीय। नानावाद्यनिर्घोषैः, वेदपाठैः च, शुद्धे रम्ये च स्थाने, तान् स्थापयामास। ततः शुभतिथौ, शुभे मुहूर्ते, शुभे नक्षत्रे च, स ब्राह्मणैः सह प्रतिष्ठाविधिं कृतवान्। राजा सर्वं विधिवत्, आचार्याज्ञया, कृत्यं समाप्य, सर्वं सम्पूर्णम् अकरोत्। ततः प्रभुः आचार्याय यथोचितं दक्षिणां दत्तवान्, यथाविधि ऋत्विजेभ्यः अन्येभ्यश्च धनं दत्तवान्। उत्तममन्दिरे प्रतिष्ठां सम्यक् कृत्वा, तान् सर्वान् विधिपूर्वकं स्थापितवान्। ततः नानापुष्पैः, सुवर्णरत्नमुक्ताभिः, वस्त्रैः च, तान् सम्यक् पूजयामास। विविधैः दिव्यरत्नैः, āsanaiḥ, ग्रामैः, पुरैः च, अन्यानि क्षेत्राणि, पुरातनपुराणि च, दत्तवान्। एवं नानाविधदानानि दत्त्वा, राज्यं यथोचितं पालयित्वा, नानायज्ञान् कृत्वा, बहुदानानि च दत्त्वा, ततः राजा, कृतार्थः, सर्वसम्पत्तिं परित्यज्य, विष्णोः परमं पदं, तदनुत्तमं धाम, गतवान्। एवं, हे मुनिश्रेष्ठ, अहं ते राजर्षेः चरितं क्षेत्रस्य च महिमानं कथितवान्; किं अन्यत् श्रोतुमिच्छसि? एवं ब्रह्मणः वचनानि श्रुत्वा, अजोद्भवस्य, ब्राह्मणाः विस्मिताः सन्तः, हृष्टमनसः, पुनः पप्रच्छुः— "भो भगवन्, कदा काले पुरुषोत्तमं गच्छेत्, केन विधिना पञ्चतीर्थं चाचरेत्? स्नानदानयोः फलं, देवदर्शनस्य च, प्रत्यक्षं पृथक् पृथक् वद; सर्वं विस्तार्य कथय।" "यो जनः, उपवासं कृत्वा, क्रोधेन्द्रियजयेन, सप्तसहस्रवर्षाणि, एकपदस्थितः कुरुक्षेत्रे तपश्चरति, स तु, ज्येष्ठशुक्लद्वादश्यां सदा पुरुषोत्तमं दृष्ट्वा, उपवासं कृत्वा, ततोऽपि श्रेष्ठं फलं प्राप्नोति। तस्मात्, हे मुनिवर, ज्येष्ठे मासि, ब्राह्मणैः स्वर्गकामैः, यत्नेन नियमेन च, तं परमं पुरुषं द्रष्टव्यः।" "पञ्चतीर्थस्नानं विधिवत् कृत्वा, ज्येष्ठे मासि, उत्तमपुरुषः शुक्लद्वादश्यां तं परमं पुरुषं द्रष्टव्यः। ये जनाः अक्षरं देवं, परमं पुरुषं, द्वादश्यां द्रष्ट्वा, विष्णुलोकं प्राप्नुवन्ति, कदाचित् न पतन्ति। तस्मात्, हे द्विजश्रेष्ठ, यत्नेन ज्येष्ठे गच्छेत्, पञ्चतीर्थस्नानं कृत्वा, परमं पुरुषं द्रष्टव्यः।" "दूरस्थोऽपि यः, शुद्धचित्तेन, भक्त्या प्रतिदिनं परमं पुरुषं स्तौति, स अपि विष्णुपुरीं प्राप्नोति। यः श्रद्धया, एकचित्तेन, कृष्णतीर्थयात्रां करोति, स सर्वपापविनिर्मुक्तः, विष्णुलोकं गच्छति। हरिचक्रं दूरात् मन्दिराग्रे स्थितं दृष्ट्वा, यः भक्त्या प्रणमति, तस्य पापानि तत्क्षणात् विनश्यन्ति।" "हे मुनिवर, यदा महाप्रलयकाले सूर्यचन्द्रावुपरम्य, वायुः नष्टः, स्थावरजङ्गमं च सर्वं विनष्टम् अभवत्, तदा—" "यदा घोरः संहारसूर्यः उदितः, मेघगर्जनैः दिग्भिः व्याप्तम्, विद्युद्भिः वृक्षगिरयः चूर्णिताः—" "यदा सर्वं जगत् उल्बणैः उल्कापातैः लीनम्, सर्वाणि द्रव्याणि नष्टानि, सरित्सरोवरजलानि क्षीणानि—" "तदा, हे ब्राह्मणाः, संहाराग्निः वायुसहितः, सूर्यैः शोभिते लोके, समस्तं जगत् प्रविष्टवान्।" "अनन्तरं, भूमिं विदार्य, पातालं प्रविश्य, स देवदानवयक्षाणां मध्ये भीतिं सञ्जज्ञे।