राज्ञः कीर्तिः, हे नृप, यावत् मेघा आकाशे तिष्ठन्ति, यावत् चन्द्रः सूर्यः तारा च सन्ति, तावत् इयं भूमौ स्थास्यति। सप्त समुद्राः मेरु-प्रमुखाः पर्वताः च यावत् सन्ति, यावत् देवा स्वर्गे निवसन्ति, तावत् तव यशः सर्वत्राव्ययम् अस्ति। इन्द्रद्युम्न-सरोवरं नाम पुण्य-स्थलं अस्ति, यत् यज्ञाङ्गेभ्यः जातम्। यः कश्चित् तत्र एकवारं अपि स्नानं करोति, स इन्द्रलोकं प्राप्नोति। यस्य च तटस्य शोभायाम् पितृकार्यं कृतं भवति, स एकविंशति-कुलान् उद्धरन् इन्द्रलोकं गच्छति। तत्र अप्सराभिः पूजितः, गन्धर्वगीत-निर्झरेण रममाणः, दिव्य-रथे स्थित्वा चतुर्दश-इन्द्र-कालपर्यन्तं तत्र वसति। तस्य सरःस्य दक्षिणे, नैऋत्यदिशि, वटवृक्षः तिष्ठति; तस्य समीपे एकः मण्डपः अस्ति। सः केतकिवनैः आवृतः, नानावृक्षसमाकीर्णः, नारिकेल-चम्पक-बकुलादिभिः शोभितः। तत्र अशोकः कर्णिकारः पुन्नागः नागकेसरः पाटलः आम्रः अतिसारः चन्दनः देवदारुश्च सन्ति। वटः अश्वत्थः खदिरः पारिजातः अर्जुनः हिंतलः तालादयः शिंशपः बदरी चापि तत्र दृश्यन्ते। करञ्जः लकुचः प्लक्षः कटफलः बिल्वः धातकी चान्ये च वृक्षाः तत्र शोभन्ते। आषाढस्य शुक्लपक्षे पञ्चम्यां पितृनक्षत्रे, ते अस्मान् तत्र नयन्ति, सप्त दिनानि स्थापयन्ति। तस्मिन्मण्डपे रमणीया अप्सरः सह, विविध-विनोदैः, मोहक-नृत्य-गीतैः च, आसनं दास्यन्ति। सुवर्णदण्ड-चामरैः, रत्नभूषित-वातायनैः च, वाययन्ति, शुभाङ्गना सेवयन्ति। तत्र ब्रह्मचारीणः तपस्विनः विद्वांसः द्विजातयः वानप्रस्थाः गृहस्थाः सिद्धाः अन्ये ब्राह्मणाश्च सन्ति। विविध-छन्दोभिः, ऋग्यजुःसामवेद-ध्वनिभिः, राम-केशवयोः स्तुतिं पुनः पुनः कुर्वन्ति। एवं स्तुत्वा, दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणम्य, सः पुरुषः हरिपुरीं दिव्यां दशसहस्र-वत्सरान् वसति। अप्सराभिः समादृतः, गन्धर्वगीत-निर्झरेण रममाणः, सः तत्र हरिसखा केशवेन सह क्रीडति। दिव्य-रथे सूर्यसमान-तेजसि, रत्नमालाभिः शोभिते, सः परमं लोकं गच्छति, सर्वान् भोगान् महाभोगांश्च भुञ्जानः वसति। यदा पुण्य-क्षयः स्यात्, सः पुनः अत्र जन्म लभते, ब्राह्मणः जात्वा, कोटिधनाधिपः, समृद्धः, चतुर्वेदविद् भवति। एवं तस्मै वरं दत्त्वा, संकल्पं कृत्वा, हरिः विश्वकर्मणा सह दृष्टेः अन्तर्धानं जगाम। ततो राजा सः, हर्ष-रोमाञ्चितः, हरिं दृष्ट्वा स्वमनोरथ-सिद्धिं प्राप्तमिव मन्यते। अनन्तरं, कृष्णः रामः सुभद्रा च वरदायिन्यः, दिव्य-रथेषु, रत्न-हेम-भूषितेषु, समानीयन्ते। तस्मिन्काले, राजा मन्त्रिभिः पुरोहितैः च सह, ससम्मानं तान् महाशुभ-ध्वनिभिः आनीय। नानावाद्य-निर्घोषेण, विविध-वेद-स्वरेण च, शुद्धे रम्ये स्थले तान् स्थापयामास। शुभे दिने, शुभे मुहूर्ते, शुभ-नक्षत्रे, ब्राह्मणैः सह, प्रतिष्ठां विधिना अकरोत्। राजा, आचार्यस्य अनुमत्यानुसारं, सर्वं शास्त्रविधिना कृत्यं कृत्वा, कृतकृत्यः अभवत्। ततः प्रभुः, आचार्याय यथोचितं दक्षिणां दत्तवान्, याजकादिभ्यः च नियमेन वित्तं दत्तवान्। उत्तम-मन्दिरे प्रतिष्ठां सम्यग् कृत्वा, तान् सर्वान् विधिवत् स्थापयामास। नानावर्णपुष्पैः, सुवर्ण-रत्न-मुक्ता-वस्त्रैः च, विधिवत् पूजां कृत्वा, तान् सन्मानितवान्। विविध-रत्नैः, आसनैः, ग्रामैः, पुरैः च, अन्यांश्च देशान्, पुरातन-नगराणि च दत्तवान्। एवं, नानाविधानि दानानि दत्त्वा, यथायोग्यं राज्यं पाल्य, नानायज्ञैः, नानादानैः च कृतकृत्यः सन्, राजा सर्वं त्यक्त्वा, परमं धाम विष्णोः प्राप्तवान्। एवं, हे मुनिश्रेष्ठ, अहं तुभ्यं पुण्यस्य क्षेत्रस्य राज्ञश्च माहात्म्यं आख्यातवान्। किं अन्यद् इच्छसि श्रोतुम्? ब्रह्मणः अव्यक्तजन्मनः वचः श्रुत्वा, ब्राह्मणाः विस्मिताः सन्तः, हर्षपूर्णाः पुनः पप्रच्छुः— "भगवन्, कदा काले पुरुषोत्तमं गन्तव्यं? केन विधिना पञ्चतीर्थं कर्तव्यम्? स्नानदानयोः, देवदर्शनस्य च, पृथक् पृथक् फलं एकैकं वद।" "यः कश्चित् कुरुक्षेत्रे सप्तसहस्रवर्षाणि एकपदे स्थित्वा, जितेन्द्रियः जितक्रोधः, उपवासेन तपश्चरति, सः फलं लभते। किन्तु, यो ज्येष्ठस्य शुक्लपक्षे द्वादश्यां सदा पुरुषोत्तमं दृष्ट्वा, उपवासं कृत्वा, सः तस्मात् अधिकं फलं प्राप्नोति।" "तस्मात्, हे मुनिश्रेष्ठ, स्वर्गकामैः ब्राह्मणादिभिः, यत्नेन नियमेन च, ज्येष्ठे मासि परमपुरुषः द्रष्टव्यः। विधिना पञ्चतीर्थ-स्नानं कृत्वा, शुक्लपक्षे द्वादश्यां सः उत्तमपुरुषः दृष्टव्यः।