स राजा, भगवन्तं तं स्तुत्वा, अञ्जलिं कृत्वा भूमौ साष्टाङ्गं प्रणम्य, विनयेन वचः प्रोवाच। यदि त्वं मयि तुष्टः, हे प्रभो, तदा परमं वरं वृणोमि—देवा, दानवा, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, महोरगाः, सिद्धाः, विद्याधराः, साध्याः, किन्नराः, गुह्यकाः, तथा महर्षयः शास्त्रविदः, योगनिष्ठाः, वेदसारचिन्तकाः, मोक्षमार्गविदः, परमपदध्यानिनः—ये विद्वांसः निर्गुणं शुद्धं शान्तं पदं पश्यन्ति, तद् दुष्प्राप्यं पदं तव कृपया प्राप्तुमिच्छामि। भगवान् तं राजा अनुग्रहीतवान्—"सर्वमङ्गलं ते अस्तु; यथेष्टं सर्वं लप्स्यसि, मम प्रसादेन। निःसंशयं सर्वं ते इच्छितं भविष्यति। दशसाहस्रवर्षाणि नवशतं च, अविच्छिन्नं महद् ऐश्वर्यं भुङ्क्ष्व, राजश्रेष्ठ। दिव्यं पदं देवदानवैरदुलभं, सर्वकामसम्पन्नं, शान्तं, गुह्यम्, अव्यक्तं, अक्षरं च प्राप्तासि। ततः परं सूक्ष्मं निर्मलं अखण्डं शाश्वतं चिन्तारहितं दुःखरहितं निष्क्रियं निरहेतुं च अतिक्रान्त्वा तद् परमं पदं 'ज्ञेयं' नाम प्रदर्शयिष्यामि, यस्य प्राप्त्या परमं सुखं परमं लक्ष्यं च लप्स्यसि। ते यशः, हे राजन्, यावत् मेघाः व्योम्नि तिष्ठन्ति, यावत् चन्द्रसूर्यताराः सन्ति, यावत् सप्तसागरा मेरुपर्वतादयः तिष्ठन्ति, यावत् देवा स्वर्गे निवसन्ति, तावद् सर्वत्र तव कीर्ति अव्ययम् अस्ति। इन्द्रद्युम्नसरोवरं नाम पुण्यतीर्थं यज्ञाङ्गजं अस्ति; यः तत्र स्नानं कुर्यात्, स इन्द्रलोकं गच्छति। तस्य शोभनतटे पित्र्यं तर्पणं यः ददाति, स एकविंशति कुलानि उद्धृत्य, इन्द्रलोकं गच्छति। तत्र अप्सराभिः सम्मानितः, गन्धर्वगीतैः निनादितः, दिव्यरथेन चतुर्दश इन्द्रान् पर्यन्तं वसति। सरोवरस्य दक्षिणे, नैऋत्यदिशि, वटवृक्षः तिष्ठति, तस्य समीपे मण्डपः अस्ति। केतकीवनैः आच्छादितः, विविधवृक्षसमाकीर्णः, नारिकेल, चम्पक, बकुलादिभिः शोभितः। अशोक, कर्णिकार, पुन्नाग, नागकेसर, पाटल, आम्र, अतिसार, चन्दन, देवदारुवृक्षाः तत्र सन्ति। वट, अश्वत्थ, खदिर, पारिजात, अर्जुन, हिन्ताल, तालविविधाः, शिंशप, बदर्यादयः अपि तत्र। करञ्ज, लकुच, प्लक्ष, कटफल, बिल्व, धातकी, अन्यैः वृक्षैः शोभितः। आषाढस्य शुक्लपक्षे पञ्चमी तिथौ, पितृदेवतायुक्ते नक्षत्रे, तत्र अस्मान् सप्तदिनानि स्थापयिष्यन्ति। मण्डपे रमणीयाभिः गणिकाभिः सह, नानाविलासैः, नृत्यगीतैः रमणीयैः, आसनं दास्यन्ति। सुवर्णदण्डयुक्तैः चामरैः, रत्नमण्डितैः व्यजनैः, वाययन्ति; शुभाङ्गनाभिः सेव्यमानः। ब्रह्मचारिणः, तपस्विनः, द्विजश्रेष्ठाः, वनस्थाः, गार्हस्थाः, सिद्धाः, अन्ये ब्राह्मणाः अपि तत्र सन्ति। विविधछन्दोमन्त्रैः, ऋग्यजुःसामवेदध्वनिभिः, पुनः रामकेशवयोः स्तुतिं कृत्वा। ततः स्तुत्वा, दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणम्य, पुरुषः हरिपुरीं दशसहस्रदिव्यवर्षाणि वसति। अप्सराभिः सम्मानितः, गन्धर्वगीतैः निनादितः, स हरीणां सखा केशवेन सह क्रीडति। दिव्यरथेन सूर्यसदृशेन, रत्नमालाभिः शोभितः, परमं लोकं गत्वा, सर्वसुखानि भुङ्क्ते। पुण्यक्षये, पुनः इह आगत्य, ब्राह्मणत्वं गच्छति; कोट्याधिपः, समृद्धः, चतुर्वेदविद् भवति। एवं वरप्रदानं कृत्वा, संमतिं दत्वा, हरिः विश्वकर्मणा सह दृष्ट्यन्तरितः। तदनन्तरं, स राजा, हर्षात् रोमाञ्चितः, हरिदर्शनात् स्वं कृतकृत्यं मन्यते। ततः कृष्णः, रामः, वरदायिनी सुभद्रा, रत्नसुवर्णमण्डितैः दिव्यरथैः आनयिता। तस्मिन्नेव काले, स राजा, मन्त्रिभिः पुरोहितैः सह, महान् शुभध्वनिभिः तान् आदरात् आनयत्। विविधवाद्यनिनादैः, शुभवेदघोषैः, तान् शुद्धे रम्ये स्थाने स्थापयामास। शुभे दिने शुभे मुहूर्ते, शुभनक्षत्रे, ब्राह्मणैः सह, स्थापनं विधिवत् अकरोत्। राजा, सर्वं यथाशास्त्रं, यथाक्रिया, गुरुसंमत्या, समाप्य, सर्वं पूर्णमकार्षीत्। ततः प्रभुः, गुरवे यथोचितं दक्षिणां ददौ, यथानियमं, ऋत्विजेभ्यः अन्येभ्यः च धनं ददौ। उत्तममन्दिरे स्थापनं सम्यक् कृत्वा, सर्वान् यथाविधि स्थापयामास। ततः विविधसुगन्धिपुष्पैः, सुवर्णरत्नमुक्ताभिः, रम्यवस्त्रैः, यथाविधि पूजां कृत्वा, तान् सम्मानितवान्। विविधैः दिव्यरत्नैः, आसनैः, ग्रामैः, नगरैः, अन्यैः प्रदेशैः, प्राचीनपुर्यः च ददौ। एवं, ब्राह्मणाः, तस्य राज्ञः भगवत्संवादः, वरप्रदानं, तथा पुण्यस्थलवर्णनं, स्थापनादिकं च, महात्म्येन कृतं।