एवं राज्ञः सत्कार्यं दृष्ट्वा भगवान् वासुदेवः तं राजानं प्रशस्य, सस्नेहम् उवाच— "अहं त्वया तुष्टः, श्रेष्ठ राजन्। वरं वृणीष्व धर्मज्ञ। यद् इच्छसि, यद् हृदि स्थिरं तव, तत् ते दास्यामि।" तस्य भगवतः वचनं श्रुत्वा, स राजा परमसन्तोषेण रोमाञ्चितः, तं स्तवं गानं आरब्धवान्। स राजा भगवतः समक्षं प्रार्थयन् उवाच— "श्रीप्रिय, श्रीनाथ, पीतवसन, श्रीद, श्रीपतिः, श्रीनिवासः, श्रीस्थानः, तुभ्यं नमः। आदिपुरुष, ईश्वर, सर्वेश्वर, सर्वतोमुख, अखण्ड, परमेश्वर, नित्य, तुभ्यं नमः। शब्दातीत, गुणातीत, सत्त्वासत्त्ववर्जित, निर्मल, निरुपाधि, सूक्ष्म, सर्वज्ञ, सर्ववस्तुनिधिः, तुभ्यं नमः। मेघश्याम, गोब्राह्मणहित, सर्वरक्षक, सर्वव्यापी, सर्वसृष्टिकर्ता, तुभ्यं नमः। शङ्खचक्रगदापद्मधारिन्, वरद, नीलोत्पलसन्निभ, तुभ्यं नमः। शेषशय्य, क्षीरसागरनिवास, हृषीकेश, सर्वपापहर, तुभ्यं नमः। पुनः पुनः नमः ते, देवेश, वरद, सर्वव्यापी, विष्णो, लोकनाथ, मोक्षप्रदाता, अक्षर।" एवं भगवन्तं स्तुत्वा, नमस्कारं कृत्वा, स राजा भूतले प्रणम्य, हस्तौ संन्यस्य, उवाच— "यदि त्वं मयि तुष्टः, प्रभो, तर्हि अहं परमं वरं व्रणीमि। यं वरं सुराः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, महाभुजङ्गाः, सिद्धाः, विद्याधराः, साध्याः, किन्नराः, गुह्यकाः, महर्षयः, शास्त्रविदः, योगिनः, वेदविचारकाः, मुक्तिपथज्ञः, परमपदध्यानिनः, बुद्धिमन्तः, गुणातीतं, शुद्धं, शान्तं पदं पश्यन्ति— तद् दुरापं पदं तव प्रसादेन प्राप्तुम् इच्छामि।" भगवान् वासुदेवः तं राजानं तुष्टः प्रत्युवाच— "सर्वमङ्गलं ते भवतु। यद् इच्छसि, तत् सर्वं मम प्रसादेन निष्कलङ्कं ते भविष्यति। त्वं दशसहस्रवर्षाणि नवशतानि च महद् ऐश्वर्यं अविच्छिन्नं भोक्ष्यसि। ततः दिव्यं पदं सुरासुरदुर्लभं, सर्वकामसम्पन्नं, शान्तं, गुह्यं, अव्यक्तं, अक्षरं च प्राप्स्यसि। परमातीतं, सूक्ष्मं, निर्मलम्, अखण्डं, नित्यं, चिन्ताशोकवर्जितं, निष्क्रियं, निरहेतु च। तत् परमं 'ज्ञेयम्' नाम पदं तव दर्शयिष्यामि, यस्य प्राप्त्या परमं सुखं, परमं लक्ष्यं लभिष्यसि।" "राजन्, तव कीर्तिः पृथिव्यां यावत् मेघाः आकाशे तिष्ठन्ति, यावत् चन्द्रसूर्यताराः सन्ति, तावत् स्थिरा भविष्यति। सप्तसागराः, मेरुपर्वतादयः, देवाः स्वर्गे यावत् तिष्ठन्ति, तावत् तव यशः सर्वत्र अव्ययम् अस्ति।" "इन्द्रद्युम्नसरोवरं नाम तीर्थं अस्ति, यज्ञाङ्गजातम्। यः तत्र स्नानं करोति, स इन्द्रलोकं प्राप्नोति। यः तत्र रम्ये तटे पितृयज्ञं करोति, स एकविंशति कुलान् उद्धर्य, इन्द्रलोकं गच्छति।" "तत्र अप्सराभिः सम्मानितः, गन्धर्वगीतैः निनादितः, दिव्यरथेन चतुर्दशेन्द्रकालं तिष्ठति। दक्षिणतटे, नैऋत्यदिशि, वटवृक्षः अस्ति, तस्य समीपे मण्डपः। केतकिवनैः आवृतः, विविधवृक्षैः समाकीर्णः, नारिकेल, चम्पक, बकुलादिभिः शोभितः। अशोक, कर्णिकार, पुन्नाग, नागकेसर, पाटल, आम्र, अतिसार, चन्दन, देवदारु, वट, अश्वत्थ, खदिर, पारिजात, अर्जुन, हिन्ताल, ताल, शिंशपा, बदर्यादयः अपि तत्र विराजन्ति। करञ्ज, लकुचा, प्लक्ष, कटफल, बेल, धातकी, अन्यैः वृक्षैः अलङ्कृतः।" "आषाढस्य शुक्लपञ्चमी दिवसे, पितृनक्षत्रे, तत्र नयिष्यन्ति, सप्तदिनानि स्थापयिष्यन्ति। मण्डपे रमणीयाभिः नर्तकीभिः सह, विविधविलासैः, नृत्यगीतैः रमयिष्यन्ति। सुवर्णदण्डचामरैः, रत्नसज्जितपंखैः, शुभाङ्गनाभिः सेवितः, वाय्यमानः भविष्यसि। ब्रह्मचारी, तपस्वी, विद्वान् द्विज, वनस्थ, गृहस्थ, सिद्ध, अन्ये ब्राह्मणाः अपि तत्र भविष्यन्ति।" "छन्दोभिः, विविधवाक्यैः, ऋग्यजुःसामध्वनिभिः, रामकेशवयोः स्तुतिं पुनः कर्ता। ततः, स्तुत्वा, दृष्ट्वा, भक्त्या नमस्कृत्य, पुरुषः हरिपुरीं दशसहस्रदिव्यवर्षाणि तिष्ठति। अप्सराभिः सम्मानितः, गन्धर्वगीतैः निनादितः, स हरिसख्यं, केशवसख्यं च प्राप्त्वा तत्र क्रीडति।" "सूर्यसदृशदिव्यरथेन, रत्नमाल्यभूषितेन, स परं लोकं प्राप्य, सर्वभोगान् महाभोगान् च भुङ्क्ते। पुण्यक्षयात् पुनः पृथिव्यां आगत्य, ब्राह्मणत्वं प्राप्य, कोट्याधिपः, समृद्धः, चतुर्वेदविद् भविष्यसि।" एवं वरं दत्त्वा, सम्यक् संकल्पं कृत्वा, भगवान् हरिः विश्वकर्मणा सह तत्र दृष्ट्याः अन्तर्धानं कृतवान्।