रोगशतैः जलबिन्दुवद् विविधैः विक्षिप्तेऽपि शरीरवृत्तान्ते, तव मनः विष्णुपूजायाः प्रवृत्तिम् उपगतम्। तस्मात् त्वं, राजश्रेष्ठ, सर्वगुणसम्पन्नः, धन्यः; तव तु भूमिः जनैः, पर्वतैः, वनैः, उपवनैः सहितैः धन्या। नगरेषु, ग्रामेषु, पुरेषु च, चतुर्वर्णैरलङ्कृतासु, त्वं, राजसिंह, जनरक्षायामधिपः, धन्यः। आगच्छ, आगच्छ, महाभाग, शीतलच्छायायुक्तस्य वृक्षस्य अधः सुखदं स्थानं; मयासह, धर्ममूलकथासु रतं, तिष्ठ। मम सहचरः, विश्वकर्मणः सदृशः, सर्वशिल्पेषु निपुणः, कृत्येषु श्रेष्ठः, आगतः। सः, मम निर्देशानुसारं, मूर्तिं निर्मास्यति; तस्मात् तटं त्यज। एवं उक्त्वा, द्विजातिजन्मा राजा, तटं परित्यज्य, तस्य समीपं गतः। सः राजा, शीतलच्छायायुक्तस्य वृक्षस्य अधः स्थितः; तदा ब्राह्मणरूपधारी विश्वात्मा तस्मै निर्देशं दत्तवान्। ततः श्रेष्ठब्रह्मणः तस्य शिल्पिने उक्तवान्—“कृष्णरूपेण, परमशान्तः, पद्मपत्रविस्तीर्णनेत्रः, मूर्तिं निर्मास्य। श्रीवत्सकौस्तुभचिह्नयुक्तः, शङ्खचक्रगदाधरः, क्षीरसदृशशुभ्रवपुः, द्वितीयः स्वस्तिकचिह्नितः। अनन्तः देवः, हलायुधः, महाबलः, देवदानवगन्धर्वयक्षविद्याधरभुजगैरज्ञेयः; तस्य अन्तः न ज्ञायते, तेन अनन्तः इति कथ्यते। वसुदेवस्य भगिनी, सुवर्णवर्णप्रभा, तृतीयः शुभद्रा, सर्वमङ्गलचिह्नैः भूषिता।” एवं उक्त्वा, विश्वकर्मा, पुण्यकृत्यकर्ता, त्वरितं शुभमूर्तीनिर्माणं आरब्धवान्। प्रथमं, श्वेतवर्णः, शरदिन्दुप्रभः, रक्तनेत्रः, विशालवपुः, स्फटिकसदृशविस्तीर्णशिराः, निर्मितः। नीलवस्त्रधारी, उग्रः, गर्वपूर्णबलसम्पन्नः, एककुण्डलभूषितः, दिव्यः, गदादण्डधरः। द्वितीयः, पद्मपत्रविस्तीर्णनेत्रः, श्याममेघसदृशः, पलाशपुष्पसदृशः, पीतवस्त्रधारी, अतिवीरो, मङ्गलः, श्रीवत्सचिह्नितः, पूर्णहस्तचक्रधारी, दिव्यः, सर्वपापहरः हरिः। तृतीयः, सुवर्णवर्णप्रभा, पद्मपत्रदीर्घनेत्रा, अद्भुतवस्त्रवेष्टिता, हारकङ्कणभूषिता। नानारत्नमालाभूषिता, स्तनयुगलसम्पन्ना, रम्या, विश्वकर्मणा निर्मिता। राजा, तं अद्भुतं निर्माणं, क्षणमात्रेण कृतं, दिव्यवस्त्रयुगलवेष्टितं, नानारत्नभूषितं, दृष्ट्वा। सर्वमङ्गलचिह्नयुक्ता, परममोहिनी, अतिविस्मयपूर्णा मूर्तयः दृष्ट्वा, राजा उक्तवान्—“कौ यूयं दिव्यौ ब्राह्मणरूपधारिणौ, अद्भुतकृत्यौ, दिव्यवृत्तौ, मानवातीतौ? देवौ वा, मानवौ वा, यक्षौ वा, विद्याधरौ वा? ब्रह्मा वा, हृषीकेशः वा, वसवः वा, अश्विनौ वा? न अहं तवां यथार्थरूपं जानामि, सत्यम् वा मायया वा; तवां मायारूपे स्थितं पश्यामि। शरणं तव आगतः, स्वं स्वरूपं प्रकाशय।” तदा ब्राह्मणरूपधारी उक्तवान्—“न अहं देवः, न यक्षः, न दानवः, न सुराधिपः; न ब्रह्मा, न रुद्रः; मां परमपुरुषं विद्धि। सर्वलोकदुःखहरः, अनन्तबलपराक्रमः, सर्वभूतपूज्यः, यस्य अन्तः न ज्ञायते। यः सर्वशास्त्रेषु, उपनिषत्सु, योगिभिः ज्ञानप्राप्त्यर्थं कथ्यते—वासुदेवः। अहं ब्रह्मा, अहं विष्णुः, अहं शिवः; अहं इन्द्रः, सुराधिपः, अहं यमः, लोकनियन्ता। पृथिव्याद्याः तत्त्वानि, त्रि-अग्नयः, हविस्स्वामी, अहं वरुणः, जलाधिपः, भूमिः, पर्वतः। यत् यत् वाचि जगति अस्ति, चराचरं सर्वं, इदं विश्वं, मत्तः अन्यत् न अस्ति। त्वयि प्रसन्नः अस्मि, राजश्रेष्ठ; वरं वृणीष्व, धर्मात्मन्। यद् इच्छसि, तद् दास्यामि, यद् हृदयस्थं तव। मम दर्शनं अयोग्येषु स्वप्नेऽपि न जायते; त्वं तु दृढभक्त्या मां प्रत्यक्षं दृष्टवान्। वासुदेवस्य एतद् वचनं श्रुत्वा, ब्राह्मणाः, राजा, हर्षस्फुरिताङ्गः, स्तोत्रं गायति। “श्रीवल्लभाय नमः! श्रीपतये, पीतवस्त्रधारिणे, श्रीदायिने, श्रीनाथाय, श्रीनिवासाय नमः। आदिपुरुषाय, नियन्त्रे, सर्वेशाय, सर्वतोमुखाय, अविभक्ताय, परमेश्वराय, नित्याय नमः। नादातीताय, निर्गुणाय, सत्-असत्-रहिताय, निर्मलाय, निरवच्छिन्नाय, सूक्ष्माय, सर्वज्ञाय, सर्वकारणाय नमः। मेघसदृशाय, गोब्राह्मणहिताय, सर्वरक्षकाय, सर्वव्यापकाय, सर्वसृष्टिकर्त्रे नमः। शङ्खचक्रधारिणे, गदादण्डधराय, वरदाय, नीलोत्पलवर्णाय देवाय नमः। हरये, शेषशयिन्याय, क्षीरसागरनिलयाय, हृषीकेशाय, सर्वपापहराय नमः। पुनः नमः ते, देवेशाय, वरदाय, सर्वव्यापकाय, विष्णवे, सर्वलोकनियन्त्रे, मोक्षहेतवे, अव्ययाय।