इत्युक्त्वा श्रीमन् हरिः तत्रैव अन्तर्धानं जगाम। तं स्वप्नं दृष्ट्वा स नृपतिः महदाश्चर्यविस्मितचित्तः अभवत्। तस्य मनः तस्मिन्नेव दर्शनस्मृतौ निमग्नम् आसीत्, स च वैष्णवान् मन्त्रान् तदनुरूपान् स्तोत्राणि च रात्रौ जपन् अवातरत्। रात्र्यतीते स राजा निश्चलचित्तः समुद्रे विधिवत् स्नात्वा उत्तिष्ठन् कृतशौचः अभवत्। ततो ब्राह्मणान् ग्रामांश्च दानं दत्त्वा, प्रातःकृत्यानि च समाप्य, स राजा श्रेष्ठः तस्मात् देशात् निर्गतः। न तं न अश्वः, न पदातिः, न गजः, न सारथिः अन्वगच्छन्; स राजा एकाकी सागरतीरं महद् प्रविश्य गतः। तत्र स महद्वृक्षं दृष्टवान्—तेजस्विनं, महाबलम्, दीर्घप्रमाणं, विशालम्, पुण्यं, अतिमहान्तम्। स वृक्षः उन्नतः, स्थूलः, जलासन्ने सुप्तवत् स्थितः, मञ्जिष्ठाभवर्णः, अनामकः, अनिर्वचनीयजातिः च आसीत्। तदा स नरपतिः, तं वृक्षं दृष्ट्वा हृष्टः, तीक्ष्णेन दृढेन कुटिलेन कुलिशेन तं छेतुं प्रवृत्तः। द्विधा कर्तुमिच्छन् स इन्द्रमित्रः तत्र तस्थौ; तस्य तद् दारु निरीक्षतः अद्भुतं दृश्यं समुपजातम्। तत्र विश्वकर्मा विष्णुश्च, उभौ ब्राह्मणरूपिणौ, समागतौ, तेजस्विनौ, समजात्यौ, शोभमानौ। स्वतेजसा विराजमानौ, दिव्यपुष्पमाल्यलेपनभूषितौ, तौ राजानम् इन्द्रमित्रं समीपं आगच्छताम्। तौ उचतुर्द्—“किं कृत्यमत्र, राजन्? किमर्थं त्वं वृक्षं छित्वा, महाबाहो, एकाकी अरण्ये, महानदीतीरे, घनवनान्तरे, स्थितः?” इति। तयोः वचनं श्रुत्वा राजा हृष्टः, सौम्यया वाचा मधुरया तौ प्रत्युवाच। तौ ब्राह्मणौ, चन्द्रसूर्यसमप्रभौ, दृष्ट्वा, स जगदधिपतीन् प्रणम्य, नम्रशिराः तस्थौ। स उवाच—“देवदेवस्य, अनादेः, अनन्तस्य, लोकनाथस्य, मूर्तिं निर्मातुमिच्छामि। तेनैव परमात्मना, स्वप्नान्ते उपदिष्टः, भवद्भ्यां च एष विषयः प्रकाशितः।” राज्ञः वचनं श्रुत्वा, इन्द्रमूर्त्याः विषये, जगन्नाथः हृष्टमानसः स्मित्वा तं प्राह—“शुभं, शुभं, राजन्, एषा तव उत्तमा बुद्धिः, संसारसागरस्य, कदलीपत्रवत् अस्थिरस्य, मध्ये। असारसंसारे, दुःखपूर्णे, कामक्रोधसमाक्रान्ते, इन्द्रियनदीवर्त्मनि, दुष्पारे, रोमाञ्चजनके, शतव्याधिप्रायजलबुद्बुदे, तव चित्तं विष्णुपूजार्थं समुत्थितम्। धन्यः त्वं, राजश्रेष्ठ, सर्वगुणसमन्वितः; धन्या भूमिः, जनपदाः, पर्वताः, वनानि, उपवनानि च। धन्यानि नगराणि, ग्रामाणि, पुराणि च, चतुर्वर्णसंयुतानि, यत्र त्वं, राजसिंह, प्रजापालकः स्थितः। आगच्छ, आगच्छ, महाभाग, अत्र शीतलच्छायायाम् अस्मिन्वृक्षे, मया सह धर्ममूलकथासु रमस्व। एष मे सखा, विश्वकर्मा, सर्वकर्मविशारदः, तव समक्षं आगतः; स मम निर्दिष्टया मूर्तिं करिष्यति; त्वं तीर्तात् निवर्तस्व।” एवं श्रुत्वा राजा द्विजातिर्, सागरतीरं विहाय तस्य समीपं गतः। स राजा विशिष्टः, तस्य वृक्षस्य शीतलच्छायायाम् अधः तस्थौ; तदा ब्राह्मणरूपधारी साक्षादात्मा तस्मै आदेशं दत्तवान्। तदा तस्मै श्रेष्ठशिल्पिने ब्राह्मणश्रेष्ठः उवाच—“कृष्णस्य रूपेण, परमशान्तम्, पद्मपत्रविशाललोचनं, मूर्तिं कुरु। श्रीवत्सकौस्तुभचिह्नाङ्कितं, शङ्खचक्रगदाधरं, क्षीरसदृशगौराङ्गं, द्वितीयं स्वस्तिकाङ्कितं च। अनन्ताख्यं देवम्, हलायुधं, महाबलम्, येन देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, विद्याधराः, नागाश्च न ज्ञायन्ते। यस्य अन्तो न विद्यते, तस्माद् अनन्त इति कथ्यते; वसुदेवस्य भगिनी, सुवर्णवर्णा। तृतीया शुभद्रा, सर्वमङ्गललक्षणैः भूषिता।” एवं श्रुत्वा विश्वकर्मा, पुण्यकृत्, त्वरया शुभमूर्तीनां निर्माणं आरब्धवान्। प्रथमं श्वेतवर्णं, शरच्चन्द्रसमप्रभम्, रक्तलोचनं, विशालाङ्गं, स्फटिकसदृशविस्तीर्णशिरसं निर्मितवान्। नीलाम्बरं, उग्रं, गर्वपूर्णबलसम्पन्नं, एककुण्डलधारिणं, दिव्यं, गदायुधं च। द्वितीयं पद्मलोचनं, मेघश्यामं, अतसीकुसुमसदृशं, पद्मपत्रविशाललोचनं च। पीताम्बरं, अतिशुभ्रं, शुभलक्षणं, श्रीवत्सचिह्नितं, चक्रपाणिं, दिव्यं, सर्वपापहरं हरिं च। तृतीयां सुवर्णवर्णां, पद्मपत्रदीर्घलोचनां, अद्भुतवस्त्रसंवृतां, हारकङ्कणभूषितां च। नानाविधानाभरणैः, रत्नमालागुण्ठितां, पूर्णस्तनां, सुन्दरीं, विश्वकर्मा तां निर्मितवान्।