मानुषबुद्ध्या कथं तव स्तोत्रं कर्तुं शक्यम्, हे भगवन्, यः प्रकृत्याः परः? तथापि, अज्ञानादहं त्वां स्तुतवान्। तस्मात्, यदि मयि दया अस्ति, मम अपराधं क्षमस्व; अपराधेऽपि, हे हरि, साधवः क्षन्ति। अतः, भक्त्या प्रेम्णा च शरणं गतः अस्मि, तस्माद्देवदेव, कृपां कुरु; येन मनसा भक्तिपूर्णेन त्वां स्तुतवान्, तदस्तु पूर्णं; नमो वासुदेवाय। एवं तेन काले स्तुतः गरुडध्वजः भगवान् तुष्टः अभवत्, सर्वं कामितं तस्य मनसि यत् आसीत्, तत् वरं ददौ, हे मुनिश्रेष्ठ। यः कश्चित् प्रतिदिनं जगन्नाथं सम्पूज्य एनं स्तोत्रेण स्तौति, स नरो बुद्धिमान् निःश्रेयसं प्राप्नोति। यः विद्वान् शुचिः च त्रिसन्ध्यं एतत् उत्तमं स्तोत्रं पठति, धर्मं, अर्थं, कामं, मोक्षं च प्राप्नोति। यः एकचित्तेन पठति, शृणोति, श्रोतुं प्रयच्छति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः विष्णोः नित्यधाम गच्छति। एतत् पुण्यं, पापनाशनं, भोगमोक्षप्रदं, शुभं, गुह्यं, दुर्लभं, महाफलदं; न सर्वेभ्यः दातव्यं। नास्तिकाय, मूढाय, कृतघ्नाय, गर्विणे, दुष्टचित्ताय, अभक्ताय च कदापि दातव्यं न। भक्ताय, सदाचारिणे, विष्णुभक्ताय, शान्ताय, श्रद्धायुक्ताय च एतत् दातव्यं। एषः परमः पुरुषोत्तमस्तोत्रः सर्वपापनाशनः, दयाकारी, सुखमोक्षप्रदः, सर्वकामदः मया प्रोक्तः। ये शुद्धाः सदा तम् सूक्ष्मम् अमलम् पुरातनं पुरुषं मुरारिं ध्यायन्ति, ते मोक्षभागिनः सन्ति, यथा मन्त्रैः हविः अग्नौ प्रविशति, तथा विष्णौ एव प्रविशन्ति। स एव भगवाञ् संसारदुःखनाशनः, स परः परेषां, तस्मात् अन्यः नास्ति; स द्रष्टा, रक्षकः, संहर्ता च; विष्णुः एव सर्वस्य सारः। यस्य कृष्णे, जगद्गुरौ, मोक्षसुखप्रदायिनि, devotion नास्ति, तस्य ज्ञानं, गुणाः, यज्ञाः, दानानि, तपांसि वा किम्? इह लोके यः पुरुषोत्तमभक्तः, स एव पुण्यः, शुद्धः, ज्ञानी, यज्ञतपःश्रेष्ठः; स एव वेत्ता, दाता, सत्यवक्ता। एवं शाश्वतं नमस्कृत्य स्तुत्वा, मुनिवराः वासुदेवं जगन्नाथं सर्वकामफलप्रदं पूजयामासुः। राजा तु चिन्तया पूर्णः, कुशान् उपस्पृश्य भूमौ संस्थाप्य, तत्र मनः स्थापयित्वा, भूमौ शयानः निद्रां चकार। तस्य चित्ते चिंतितम्—कथं देवदेवो जनार्दनः माम् उपयास्यति? कथं स देवः दुःखनाशकः अद्य प्रकटिष्यते? राज्ञः स्वप्नकाले, वासुदेवः, लोकगुरुः, शङ्खचक्रगदाधरः स्वयम् प्रादुरभवत्। स भक्त्या तं देवदेवं लोकगुरुं ददर्श—शङ्खचक्रधरं, गदायुधं, दीप्तमस्तकं विष्णुम्। सः शार्ङ्गधनुर्बाणधरं, सूर्यसमप्रभं, नीलमणिप्रकाशं, तेजसा परिवृतं ददर्श। गरुडपक्षे समासीनं, षोडशार्धभुजं सुन्दरं, सान्त्ववाक्यैः राजानं सम्बोधितवान्—"साधु, राजन्, बुद्धिमन्, कुलश्रेष्ठ!" "एतेन दिव्ययज्ञेन, भक्त्या, श्रद्धया च अहं तुष्टः अस्मि; किं व्यर्थं शोचसि?" "एष यः शाश्वतः प्रतिमा इह, येन लोकोऽर्चति—सा कथं प्राप्यते, तत् साधनं श्रुणु, नृप।" "यदा रजनी गता, अमलः सूर्यः उदितः, तदा समुद्रतीरे, नानावृक्षालङ्कृते, समुद्रान्ते—" "तत्र तटे, नृप, तोयमालोकयिष्यसि, लवणाम्भसः तरङ्गैः प्रचालितम्।" "तटे तिष्ठति महावृक्षः, भूम्यां च जले च, ऊर्मिभिः ताडितः, स वृक्षः न कम्पते।" "कुठारं गृहीत्वा, तरङ्गेषु प्रविश्य, एकाकी विचरन्, तं वृक्षं द्रक्ष्यसि।" "एवं चिह्नं दृष्ट्वा, निःसंशयं तं छिन्धि; प्रभाते छित्वा, अद्भुतं दृश्यं पश्यसि।" "दृष्ट्वा, चिन्तय; ततो दर्शनात् दिव्यां प्रतिमां कुरु, मोहं त्यज।" एवं उक्त्वा श्रीहरिः अन्तर्धानं गतः; राजा तु स्वप्नदर्शनं कृत्वा विस्मितः अभवत्। रात्रौ सः तत्रैव चित्तं स्थापयित्वा, वैष्णवान् मन्त्रान् स्तोत्राणि च जपन्, तं कालं न्यवसत्। रजनी गतायाम्, अविचलितचित्तः, सम्यक् समुद्रे स्नात्वा, विधिवत् कृत्यं कृत्वा उत्तिष्ठन्। ब्राह्मणेभ्यः ग्रामान् ददौ, प्रातःकृत्यं चकार, ततः स राजा निर्गतः। न अश्वः, न पदातिः, न हस्ती, न सारथिः तं अन्वयात्; स एकाकी महातटं प्रविष्टः। स महावृक्षं ददर्श—दीप्तिमन्तं, महाकायं, उन्नतम्, विस्तीर्णम्, पुण्यं, विशालम्। स ऊर्ध्वं दीर्घं, अग्निवर्णं, न नाम न जातिं, जलान्तिके शयानम्, ददर्श। नृपतिः तं वृक्षं दृष्ट्वा हृष्टः, तीक्ष्णेन दृढकुठारेण छेत्तुम् आरब्धवान्। द्विधा कर्तुं चिकीर्षन्, इन्द्रसुहृद् तत्र स्थित्वा, दारुवरं निरीक्षन्, अद्भुतं दृश्यं ददर्श। तत्र विश्वकर्मा विष्णुश्च, द्वौ ब्राह्मणरूपिणौ, समागतौ, तेजस्विनौ, समजातौ, तत्रैव दृष्टौ।