शोकात्ययेन तृष्णया च व्याकुलः स राजा मार्गं न ज्ञात्वा मोहितः सन् भगवतः शरणं याचमानः दुःखितः तं जगन्नाथं कृष्णं शरणागतः प्रार्थयामास। “दीनोऽस्मि दुःखितः संसारसागरमग्नः, त्राहि मां, विश्वनाथ, यदि भक्तोऽस्मि तव, दया कुरु। त्वामृते मम कोऽपि मित्रं नास्ति यः मम हितं करिष्यति; त्वामेव रक्षकमुपगम्य सर्वत्र मम भयाभावः। जीवने मरणे च, सम्पत्सु विपत्सु च, ये मूढाः जनाः त्वां सम्यक् न पूजयन्ति, तेषां कुतः शुभगतिः? किम् तेषां कुलं, आचारः, विद्या, जीवितं वा फलदं?” “येषां हृदि केशवस्य, जगत्कर्तुः, भक्तिर्नोत्पद्यते, ये मोहिता दैत्यस्वभावं प्राप्ताः तव निन्दनं कुर्वन्ति, ते घोरनरकं पतन्ति पुनः पुनः जन्मप्राप्ताः; तेषां संसारसागरात् मोक्षो नास्ति। ये दुश्चरित्राः, दुष्टाः, अधमाः तव निन्दनं कुर्वन्ति, भगवन्, मम कर्मणः यत्र यत्र जन्म भवेत्, तत्र तत्र त्वयि दृढा भक्ति सदा अस्तु। देवाः, दानवाः, मानवाः, अन्ये च, संयमेन त्वां पूज्य परमसिद्धिं प्राप्तवन्तः।” “कः त्वां न पूजयेत्, भगवन्, परमसिद्धिं प्राप्तम्? ब्रह्माद्याः देवाः अपि त्वां स्तोतुं न शक्नुवन्ति। मानुषबुद्ध्या कथं त्वां प्रकृतिपरं स्तोतुं शक्यते? तथापि अज्ञानात् स्तवनं कृतवान्। अतः, भगवन्, अपराधं क्षमस्व, यदि मयि दया अस्ति; अपराधे अपि साधवः क्षमन्ति। अतः, देवदेव, भक्त्या स्नेहेन शरणं प्राप्तः अस्मि; यत् स्तवनं कृतं भक्तिपूर्णचित्तेन, तत् सर्वं पूर्णं भवतु; वासुदेव, नमस्तुभ्यम्।” एवं तेन स्तुतः तदा गरुडध्वजः भगवान् तुष्टः सन्, तस्य सर्वं मनसि इच्छितं वरं ददौ, मुने श्रेष्ठ। यः जगन्नाथं पूज्य, इमं स्तोत्रं प्रतिदिनं स्तौति, स ज्ञानी निश्चितं मोक्षं प्राप्नोति। यो पण्डितः शुद्धः च त्रिसन्ध्यायां इमं उत्तमं स्तोत्रं पठति, धर्मं, अर्थं, कामं, मोक्षं च लभते। यः पठति, शृणोति, वा श्रावयति, संयमेन, स विष्णोः शाश्वतं धाम प्राप्य सर्वपापैः विमुक्तः भवति। एतत् पुण्यं, पापनाशनं, भोगमोक्षप्रदं, शुभं, गुह्यं, दुर्लभं, पुण्यवर्धनं; न सर्वेभ्यः दातव्यम्। नास्तिकाय, मूर्खाय, कृतघ्नाय, गर्विताय, दुष्टचित्ताय, अभक्ताय च कदापि न दातव्यम्। भक्तियुक्ताय, सदाचाराय, विष्णुभक्ताय, शान्ताय, श्रद्धायुक्ताय, नियमस्थिताय दातव्यम्। एषा पुरूषोत्तमस्य परमस्तोत्रं सर्वपापनाशनं, दयारूपं, सुखमोक्षप्रदं, सर्वकामफलप्रदं, मया उक्तम्। ये शुद्धाः सदा तं सूक्ष्मं निर्मलम् आदिपुरुषं मुरारिं ध्यायन्ति, ते मोक्षफलभाजः विष्णौ लीयन्ते, यथा मन्त्रैः हविः अग्नौ लीयते। स एव ईश्वरः, संसारदुःखनाशकः, परमः परमेषु, अन्यः नास्ति; स दृष्टा, रक्षकः, संहारकः च; विष्णुः सर्वस्य सारः। ज्ञानं, गुणाः, यज्ञाः, दानं, तपः च, तेषां किम् प्रयोजनं, येषां कृष्णे, लोकगुरौ, मोक्षसुखप्रदाय, भक्ति नास्ति? अत्र, स भाग्यवान्, शुद्धः, ज्ञानी, यज्ञतपोगुणेषु श्रेष्ठः, सत्यम् वक्ता, दाता, ज्ञाता, यः पुरूषोत्तमे भक्तिमान्। एवं नित्यं स्तुत्वा प्रणम्य च शाश्वतं, ऋषिसिंहाः वासुदेवं जगन्नाथं सर्वकामफलप्रदं पूजितवन्तः। राजा च चिन्तितः सन्, कुशान् भूमौ विस्तार्य, तत्र चित्तं स्थिरं कृत्वा, भूमौ शय्यां कृत्वा शयनं कृतवान्। स चिन्तयामास—“कथं देवदेवः जनार्दनः मम पुरः प्रकटः भविष्यति? कथं दुःखनाशकः स भगवान् अद्य प्रकटः भविष्यति?” राज्ञः शयानस्य वासुदेवः, लोकगुरुः, शङ्खचक्रगदाधरः स्वं रूपं प्रकटयामास। राजा भक्त्या तं देवदेवं लोकगुरुं शङ्खचक्रगदाधरं, तीक्ष्णगदाचक्रधरं, दृष्टवान्। शार्ङ्गधनुष्मन्तं, बाणधारिणं, तेजसा परिवृतं, युगान्तसूर्यसदृशं, नीलवैदूर्यसदृशं, दृष्टवान्। गरुडपक्षे उपविष्टः, षोडशार्धभुजः, शोभायुक्तः, शान्तवाक्यैः राजानं सम्बोधितवान्—“साधु, राजन्, बुद्धिमान्, कुलीनः। अस्य दिव्ययज्ञस्य, तव भक्तेः श्रद्धायाः च, अहं तुष्टः अस्मि, राजन्; व्यर्थं मा शुचः। अत्र शाश्वतं रूपं, लोकपूजितं, कथं लभ्यते, तव उपायं वक्ष्यामि, भूमिपते।” “यदा रात्रिः गतवती, निर्मलः सूर्यः उदितः, तदा समुद्रतीरे, विविधवृक्षैः शोभिते, समुद्रान्ते—तत्र तटस्थं जलं, राजन्, लवणसागरतरङ्गैः तीव्रं कम्पितं, दृष्ट्वा। तटे महान् वृक्षः स्थितः, भूमौ जलमध्ये, तरङ्गैः आहतः, तु न कम्पते।” “तव हस्ते कुत्सं गृह्य, तरङ्गेषु प्रविश्य, एकाकी तत्र विचरन्, तं वृक्षं द्रक्ष्यसि। एवं लक्षणं दृष्ट्वा, वृक्षं निर्भयः छिन्द; प्रातः तं वृक्षं छिन्दन्, अद्भुतं दृश्यं द्रक्ष्यसि। तं दृष्ट्वा, मनसि चिन्तय; ततः तस्माद् दर्शनात् दिव्यं रूपं निर्माय, मोहं त्यज।” एवं भगवतः उपदेशं श्रुत्वा राजा तं दिव्यं रूपं प्राप्तुं तटस्थं वृक्षं छिन्त्वा, भगवत्प्रसादेन सर्वदुःखात् विमुक्तः अभवत्।