भगवन्, अहम् अनन्तरूपेण पुनःपुनः राज्ञां गेहेषु, तेषां सेवकानां च अन्येषां च देहिनां मध्ये जातः। बहुषु मनुष्येषु सेवकः अभवम्, हे नाथ, दरिद्रतां, ऐश्वर्यं, स्वामित्वं च अनुभूतवान्। अन्यान् हत्वा अहम् अपि हतः, मृत्युम् उत्पादितवान्, मृत्युम् अनुभूतवान्, अन्येभ्यः दत्तवान्, अन्येभ्यः च बहुशः प्राप्तवान्। पितृभिः, मातृभिः, मित्रैः, भ्रातृभिः, भार्याभिः, धनाढ्यैः, पण्डितैः, दरिद्रैः, तपस्विभिः च सह कृतैः कर्मभिः अहम् अवश्यम् बध्ये। देवेषु, तिर्यग्भ्यः, मनुष्येषु, स्थावरजङ्गमेषु च, नानाविधदुःखं लज्जां परित्यज्य उक्तवान्, हे जनार्दन। नास्ति किञ्चन स्थानं, भगवन्, यत्र अहम् न गतः; कदा अहम् नरकं स्थितवान्, कदा स्वर्गे, हे जगन्नाथ? कदा मनुष्येषु, कदा पशुषु, यथा चक्रे, यथा रज्ज्वा बद्धः घटः, तथा अहम्। स चक्रः ऊर्ध्वं गच्छति, अधः पतति, कदाचित् मध्ये तिष्ठति; एवं अहम् अपि, हे देवश्रेष्ठ, कर्मरज्ज्वा बद्धः। अधः, ऊर्ध्वं, मध्ये च विचरामि योगबलात्; एवं अस्मिन् भीषणे संसारचक्रे, हे रोमहरषण, भ्रमामि। दीर्घकालं भ्रमन्, अन्तं न पश्यामि; अद्य किं करिष्यामि, हे हरे, इन्द्रियाणि मे विक्षिप्तानि। शोकेन तृष्णया च पीडितः, मोहग्रस्तोऽस्मि; अधुना, भगवन्, त्वां शरणं प्राप्तः, क्लिष्टः, शरणागतः अस्मि। त्रातुम् मां, हे कृष्ण, संसारसागरमग्नं, दीनं मां, कृपां कुरु यदि भक्तं मां मन्यसे। त्वाम् विना न मे कोऽपि बन्धुः अस्ति; त्वां रक्षकम् प्राप्य सर्वत्र न मे भीः। जीवनमृत्योः, सम्पद्विपत्तिषु, ये त्वां न यथावत् उपासते, ते पापजनाः कुतः शुभगतिर्भवेत्? किम् तेषां कुलं, आचारः, विद्या, जीवितं वा? ये केशवे, जगदुत्पत्तिकर्तरि, भक्तिर्नोत्पद्यते, ये मोहिता दैवीनां प्रवृत्तिं प्राप्य त्वां निन्दन्ति, ते पुनः पुनः भीषणं नरकं पतन्ति; तेषां संसारसागरात् निःसरणं नास्ति। ये पापाचारिणः, अधमाः, त्वां निन्दन्ति, भगवन्, यत्र यत्र कर्मणा जातोऽस्मि, तत्र तत्र, हे हरे, त्वयि दृढा भक्तिर्भवतु। देवासुरमानुषादयः त्वां संयम्य पूज्य, परमां सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। को वा त्वां न पूजयेत्, भगवन्, यः परमां सिद्धिं प्राप्यति? ब्रह्मादयः अपि त्वां, हे हरे, स्तोतुं न शक्नुवन्ति। मानुष्यया बुद्ध्या कथं त्वां स्तोष्यामि, प्रकृत्याः परं? तथापि, अज्ञानात् त्वां स्तुतवान्, भगवन्। तस्मात् क्षमस्व, यदि कृपां मयि कुर्याः; अपराधेऽपि, हे हरे, साधवः क्षन्ति। तस्मात्, कृपां कुरु, देवेश, भक्त्या स्नेहेन शरणं गतः अस्मि; यत् यत् त्वां स्तुतवान्, भगवन्, भक्तिपूर्णेन मनसा, तत् सर्वं पूर्णं भवतु; नमोऽस्तु ते, वासुदेव। एवं तेन तदा स्तुतः भगवान् गरुडध्वजः तुष्टः अभवत्, तस्य च मनसि यत् यत् कामितं तत् सर्वं प्रदत्तवान्, हे मुनिश्रेष्ठ। यः कश्चित् जगन्नाथं पूजयित्वा, एषा स्तुतिं प्रतिदिनं स्तौति, स पण्डितः निःश्रेयसं प्राप्नोति। यः विद्वान् शुद्धात्मा च त्रिसन्ध्यां एषां उत्तमां स्तुतिं पठति, स धर्मं, अर्थं, कामं, मोक्षं च प्राप्नोति। यः पठति, शृणोति, वा श्रोतुं प्रयच्छति, स सर्वपापविनिर्मुक्तः विष्णोः शाश्वतं पदं गच्छति। एषा पुण्या, पापनाशिनी, भोगमोक्षप्रदा, मङ्गला, गुह्या, दुर्लभा, पुण्यदा च; न तु सर्वेभ्यः दातव्या। नास्तिकाय, मूढाय, कृतघ्नाय, दम्भिने, दुष्टबुद्धये, अभक्ताय च कदापि दातव्या। भक्तियुक्ताय, सदाचारिणे, विष्णुभक्ताय, शान्ताय, श्रद्धायुक्ताय, नियमस्थाय च दातव्या। एषा पुरुषोत्तमस्य परमा स्तुतिः सर्वपापहरिणी, दयारूपा, सुखमोक्षप्रदा, सर्वकामप्रदा, इति मया उक्ता। ये शुद्धाः सदा तं सूक्ष्मं निर्मलम् आद्यं पुरुषं मुरारिं ध्यानयन्ति, ते मुक्तिप्राप्ताः सन्ति, यथा मन्त्रैः हविः अग्नौ प्रविश्य लीयते। स एव संसारदुःखनाशकः देवः, स परः परेषां, नान्यः अस्ति तस्मात् परः; स दृष्टा, रक्षिता, संहर्ता च; विष्णुः एव सर्वस्य सारः। येषां कृष्णे, लोकगुरौ, मोक्षसुखदायिनि, भक्तिर्नास्ति, तेषां ज्ञानं, गुणाः, यज्ञाः, दानानि, तपांसि वा किम् प्रयोजनम्? इह लोके स एव पुण्यः, शुद्धः, पण्डितः, यज्ञतपःगुणाग्रणी, ज्ञाता, दाता, सत्यवक्ता, यः पुरुषोत्तमे भक्तिं करोति। एवं नित्यं स्तुत्वा प्रणम्य च शाश्वतं तं मुनिवराः वासुदेवं जगन्नाथं सर्वकामफलप्रदं पूजयामासुः। राजा च चिन्तया पूर्णः, कुशासनं वितत्य, तत्र मनः स्थापयित्वा, भूमौ शय्याम् उपवेश्य शयितवान्। चिन्तयामास—कथं देवदेवः जनार्दनः मम पुरतः प्रकटिष्यते? कथं स देवः दुःखनाशकः अधुना प्रादुर्भविष्यति? राज्ञः शयनकाले वासुदेवः, लोकगुरुः, शङ्खचक्रगदाधरः स्वयम् प्रादुर्बभूव। राजा भक्त्या देवदेवं लोकगुरुं शङ्खचक्रधरं गदाचक्रधरं च देवम् अपश्यत्।