जनार्दन! मया अनन्तानि जन्मानि—सहस्रशः दशसहस्रशश्च—नानाविधानि अस्मिन्संसारचक्रे अनुभूतानि। वेदान् शाखोपनिषद्भिः सहितान् अहं सम्यगध्ययं, विविधानि शास्त्राणि, इतिहासान्, पुराणकथाश्च, बहून्यपि कलाविशेषान् अपठम्। असन्तोषः सन्तोषश्च, लाभालाभौ, व्ययः, वृद्धिः, हानिः, न चेदानीम्—एतानि सर्वाणि मया अनुभवितानि, हे विश्वेश्वर। पत्नीभिः, शत्रुभिः, बान्धवैश्च वियोगयोगौ, नानाविधान् पितॄन् मातॄंश्च दृष्ट्वा—एतान्यपि मया अनुभूतानि। दुःखानि अनुभवितानि, सुखानि च नानाविधानि प्राप्तानि; सम्बन्धिनः, पुत्राः, भ्रातरः, ज्ञातयश्च लब्धाः। स्त्रीषु अपि अहम् अवस्थितवान्, मलमूत्रपूर्णे गर्भे; तत्र महान् दुःखानुभवः अपि मम जातः, हे प्रभो। बाल्ये, यौवने, वार्धके च नानाविधानि क्लेशानि त्वया अनुभूतानि। मृत्युदुःखं, यममार्गः, यमालयः, नरकस्य यातनाश्च अहं अनुभवितवान्। कृमिभिः, कीटैः, वृक्षैः, गजैः, अश्वैः, मृगैः, पक्षिभिः, महिषैः, उष्ट्रैः, गावः, अन्यैश्च वनचरैः सह अहं जातः। द्विजातीनां सर्वेषु जातिषु, शूद्रयोनिषु, धनिनां मध्ये, क्षत्रियेषु, दरिद्रेषु, तपस्विषु च अहम् अभवम्। राज्ञां गृहेषु, तेषां सेवकानां च, अन्येषां देहिनां मध्ये पुनः पुनः जातः, हे प्रभो। बहुषु नरपतिषु सेवकोऽपि अभवम्, दारिद्र्यं, ऐश्वर्यं, स्वामित्वं च अनुभवितवान्। अन्यांश्च हत्वा हतः, मृत्युं कारयित्वा ममार्च, दानं दत्त्वा लब्धवान्, बहुशः। पितॄणां, मातॄणां, मित्राणां, भ्रातॄणां, दाराणां, धनिनां, पण्डितानां, दरिद्राणां, तपस्विनां च कृत्यैः—विविधानि दुःखरूपाणि त्यक्तलज्जः कथितवान्, हे जनार्दन, देवपशुमनुष्यस्थावरजङ्गमेषु। नास्ति तादृशं स्थानं, यत्राहं न गतः; कदा नरके, कदा स्वर्गे स्थितवान्, हे लोकनाथ। कदा मनुष्येषु, कदा पशुषु, जलचक्रवत् घटरज्जुसंयुत इव अहं भ्रमामि। ऊर्ध्वमधःमध्ये च चलति; एवं कर्मरज्ज्वा बद्धोऽहम्, हे देवश्रेष्ठ। अधोर्ध्वमध्ये च भ्रमन् योगबलात् गच्छामि; एवं घोरेऽस्मिन्संसारचक्रे, हे रोमहरषण। दीर्घकालं भ्रमन्, न कदापि अन्तं पश्यामि; अद्य किं कर्तव्यं न जानामि, हे हरि, इन्द्रियाणि च मे विक्षिप्तानि। शोकतृष्णाभिः संतप्तः, मुह्यन्, मार्गं न पश्यामि; अतः त्वाम् उपागतः, क्लिष्टः, शरणागतः अस्मि, हे प्रभो। रक्ष मां, हे कृष्ण, संसारसागरमग्नं दुःखितं च; कृपां कुरु, हे विश्वनाथ, यदि भक्तं मां मन्यसे। त्वत्तोऽन्यः नास्ति मे बन्धुः, यो मां पालयेत्; त्वाम् आश्रित्य, न कुतश्चन भीः अस्ति मे, हे प्रभो। जीवने च मरणे च, संपदि च व्यसने च, ये नराधमाः त्वां सम्यक् न उपासते—तेषां कुतः शुभगतिः? किम् तैः कुलं, आचारः, विद्या, जीवितं वा? येषां केशवभक्तिः न जायते, ये मोहिता दैत्यभावं प्राप्य त्वां निन्दन्ति— ते घोरे नरके पतन्ति, पुनः पुनः जन्म लभन्ते; तेषां नास्ति संसारसागरान्निस्तारः। ये त्वां निन्दन्ति, पापाचारिणः, अधमाः, दुष्टमनसः, यत्र यत्र जन्म लभे— तत्र तत्र, हे हरि, त्वयि दृढा भक्तिरस्तु; देवदानवमानुषादयः त्वां संयमेन उपास्य परमां सिद्धिं प्राप्तवन्तः। त्वां न उपासीत कः, हे प्रभो, यः परमां सिद्धिम् प्राप्तवान्? ब्रह्मादयः अपि, हे हरि, त्वां स्तोतुं न शक्नुवन्ति। कथं मानुषबुद्ध्या अहं त्वां स्तोष्यामि, प्रकृत्याः परं? तथापि अज्ञानात् त्वां स्तुतवान्, हे प्रभो। अतः, यदि त्वं दयालुः, अपराधं मे क्षमस्व; अपराधेऽपि, हे हरि, साधवः क्षन्ति। अतः, देवदेव, कृपां कुरु; अहं भक्त्या स्नेहेन शरणं गतः; येन येन त्वां स्तुतवान्, भक्तिपूर्णचेतसा—तत्सर्वं सम्पूर्णं भवतु; नमः ते, वासुदेव। एवं तेन तदा स्तुतः, गरुडध्वजः प्रभुः तुष्टः अभवत्, तस्मै सर्वं कामितं मनसा दत्तवान्, हे मुनिश्रेष्ठ। यः कश्चित् ज्ञानी, भगवतः विश्वेश्वरस्य पूजां कृत्वा, एषा स्तुतिः प्रतिदिनं गायति, सः नूनं मोक्षं प्राप्नोति। यो विद्वान् शुचिः च, त्रिसन्ध्यां एतां उत्तमां स्तुतिं पठति, धर्मार्थकाममोक्षान् प्राप्नोति। यः पठति, शृणोति, श्रोतुं प्रयच्छति च, एकचित्तः, सः पापैः विमुक्तः विष्णोः शाश्वतं पदं गच्छति। एषा पुण्या, पापनाशिनी, भुक्तिमुक्तिप्रदा, शिवा, गुह्या, दुर्लभा, पुण्यदा च; न सर्वेषां दातव्या। नास्तिकाय, मूढाय, कृतघ्नाय, गर्विणे, दुष्टबुद्धये, अभक्ताय च कदापि दातव्या न। भक्तिसम्पन्नाय, सदाचारिणे, विष्णुभक्ताय, शान्ताय, श्रद्धावान् व्रतान्विताय च दातव्या।