भगवतः परमं रूपं सत्-असत्-परं, अस्पृष्टं, निर्गुणं, परं, अविकृतं, अचलम्, नित्यं च अस्ति। स सर्वोपाधि-रहितः, शुद्ध-सत्ता-मात्र-स्थितः, तस्य रूपं देवा अपि न जानन्ति; कथं तर्हि अहं तद् वेद्मि, भगवन्? अन्यत् तु तव रूपं पीताम्बरधरं, चतुर्भुजं, शङ्ख-चक्र-गदाधरं, मुकुट-कुण्डलादिभिः भूषितं कथ्यते। श्रीवत्साङ्कं वक्षसि, वनमालाविभूषितं तद्रूपं पण्डितैः, सर्वैः शरणागतैश्च पूज्यते। देवदेव, देवश्रेष्ठ, भक्तानां अभयप्रद, पद्मनाभ, इन्द्रियार्थ-सागर-मग्नं मां त्रातुमर्हसि। संसारनाथ, त्वामृते अन्यं शरणं न पश्यामि; लक्ष्मीवल्लभ, मम कृपां कुरु, मधुसूदन। शतशः जरारोगैः पीडितः, नानाविधदुःखैः क्लिष्टः, सुख-दुःखैः परिवर्त्यमानः, मोहितः, कर्मपाशैः दृढं बद्धोऽस्मि। भीषणे दुस्तरे विषपूर्णे संसारसागरे पतितोऽस्मि, राग-द्वेष-मत्स्ययुक्ते। इन्द्रियवर्त्म-गम्भीरे, तृष्णा-शोक-तरङ्ग-क्षुब्धे, निरालम्बे, निराधारे, असारके, अत्यस्थिरे च। तत्र मायया मोहितः, बहुकालं भ्रमामि, भगवन्, सहस्रधा विविधेषु योनिषु पुनः पुनर्जन्मनः प्राप्य। मया अनन्तानि जन्मानि—सहस्रशः, लक्षशः—विविधरूपाणि अस्मिन्संसारचक्रे अनुभूतानि, जनार्दन। वेदान् शाखाभिः सह पठितवान्, विविधान् शास्त्रान्, इतिहासान्, पुराणानि, नानाशास्त्राणि च। असन्तोषं, सन्तोषं, संचितं, विनाशं, व्ययम्, वृद्धिं, ह्रासं, न च—एतानि सर्वाणि अनुभूतानि, विष्णो। स्त्रीभिः, शत्रुभिः, बन्धुभिः सह वियोगः, संयोगः, नानापितृ-मातृ-दर्शनानि च अनुभूतानि। दुःखानि अनुभवितानि, सुखानि च लब्धानि; बान्धवान्, पुत्रान्, भ्रातॄन्, ज्ञातीन् च प्राप्तवान्। स्त्रीषु अपि उपविष्टः, मल-मूत्रपूरिते गर्भे स्थितः, तत्र महत्तपः अनुभूतवान्, भगवन्। इन्द्रियेश, बाल्ये, यौवने, वार्धके च बहुदुःखानि अनुभूतानि। मृत्युदुःखं, यममार्गं, यमालयं, नरकयातनानि च सहनानि। कृमि-कीट-तृण-गज-घोटक-हरिण-पक्षि-महिष-ऊष्ट्र-गावः, अन्ये च वनचराः, तेषु अपि जातः अस्मि। द्विजातिषु, शूद्रयोषित्सु, धनिनां, क्षत्रियाणां, दरिद्राणां, तपस्विनां च गर्भेषु जातः अस्मि। राज्ञां, सेवकानां, अन्येषां च देहिनां गेहे पुनः पुनः जातः अस्मि, भगवन्। बहुषु जनानां दासत्वं प्राप्तवान्, ईश्वर, दारिद्र्यं, ऐश्वर्यं, स्वामित्वं च अनुभवितवान्। अन्येषां हन्ता, हतः च, मारयिता, मारितः च, दाता, प्राप्ता च बहुशः जातः अस्मि। पितॄणां, मातॄणां, मित्राणां, भ्रातॄणां, स्त्रीणां, धनिनां, विदुषां, दरिद्राणां, तपस्विनां च कर्मणि। दुःखस्य नानारूपाणि लज्जां विहाय उक्तवान्, जनार्दन, देवेषु, तिर्यग्योनिषु, मनुष्येषु, स्थावर-जङ्गमेषु च। नास्ति देशः, भगवन्, यत्र न गतः अस्मि; कदा नरके, कदा स्वर्गे, संसारनाथ, स्थितः अस्मि? कदा मनुष्येषु, कदा तिर्यग्योनिषु, यथा घटः रज्ज्वा बद्धः, यथा चक्रवातः। उपरि, अधः, मध्ये च गच्छति; एवं अहम् अपि कर्मरज्ज्वा बद्धः, देवश्रेष्ठ। अधः, उपरि, मध्ये च भ्रमामि, योगबलात् गच्छन्; एवं अस्मिन्संसारचक्रे, रोमहर्षण, दुःखितः। बहुकालं भ्रमामि, न किञ्चिदन्तं पश्यामि; अद्य किम् करिष्यामि न जानामि, हरि, इन्द्रियाणि विक्षिप्तानि। शोक-तृष्णाभ्यां पीडितः, मोहितः, नष्टः च; अधुना भगवन्, शरणागतः, दुःखितः त्वामुपस्मरामि। त्राहि मां, कृष्ण, संसारसागरे मग्नं दुःखितं च; यदि भक्तः अस्मि, संसारनाथ, कृपां कुरु। त्वां विना मम कोऽपि बन्धुः नास्ति, यो मम पालनं कुर्यात्; त्वं रक्षकः लब्धः, तत्र मम कुतः भयम्। जीविते, मरणे, समृद्धौ, विपत्तौ च, ये जनाः त्वां सम्यक् न उपासते, तेषां शास्त्रानुसारिणां कुतः श्रेयः? किम् तैः कुलं, आचारः, विद्याः, जीवितं वा? येषां केशवभक्तिः न जायते, ये मोहिता, त्वां निन्दन्ति, दैत्यभावसमन्विताः— ते घोरं नरकं गच्छन्ति, पुनः पुनः जायन्ते; तेषां नरकसागरात् मोक्षः नास्ति। ये दुष्टाः, पापकर्मणः, अधमाः, त्वां निन्दन्ति, भगवन्—यत्र यत्र कर्मणा जातोऽस्मि— तत्र तत्र, हरि, मम त्वयि दृढा भक्तिर्भवतु; देवा, दानवाः, मनुष्या, अन्ये च, यः त्वां संयम्य पूजयन्ति, ते परां सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। त्वां परां सिद्धिं प्राप्य, भगवन्, कः न पूजयेत्? ब्रह्मादयः अपि, हरि, त्वां स्तोतुं न शक्नुवन्ति।