भगवत्स्वरूपस्य गम्भीरश्यामलमेघसदृशं रूपं नमामि। देवैः पूजितं त्वां नमस्कृत्य, संसारसागरमग्नं मां विश्वनाथ विष्णो रक्षस्व। प्रलयाग्निसदृशं तव रूपं नमामि, दानवविनाशकं च। तेजस्विनेत्र नरसिंह, महावीर्य, मां रक्षस्व। यथा पुरा त्वं शूकररूपेण दन्तेन पातालात् पृथिवीं उद्धृतवान्, तथा दुःखसागरात् मां रक्षस्व, महावराह। एतानि तव रूपाणि, हे कृष्ण, वरप्रद, मया स्तुतानि। बलदेवाद्याः पृथग्भूतानि तानि सन्ति। तवाङ्गानि, देवेश, गरुडादीनि; तथा दिशां पालयितारः शस्त्रधारिणः, केशवाद्याः, अच्युतश्च। अन्यानि च सर्वाणि तव रूपाणि, देवेश, यानि मुनिभिः कीर्तितानि, तानि अपि, करुणालोचन विश्वेश, सर्वाणि सन्निहितानि। मया सर्वे पूजिताः स्तुताश्च, सर्वे नमस्कृताः। धर्मार्थकाममोक्षप्रदं वरं मे प्रयच्छ। संकर्षणादीनि तव रूपाणि, हे हरि, वर्णितानि; तव पूजार्थमुत्पन्नानि, तानि त्वयि प्रतिष्ठितानि। परमार्थतः, देवेश, तव कोऽपि विभागो नास्ति; यानि तव नानारूपाणि कथ्यन्ते, तानि केवलं व्यावहारिकानि। द्वैतं कथं मनुष्यः वदेत् त्वयि, अद्वितीये? त्वमेव सर्वव्यापी, चैतन्यरूप, निर्मलश्च। तव परं रूपं सत्-असतः परं, अस्पृष्टं, निर्गुणं, परमं, अचलं, नित्यमेव। सर्वोपाधिविवर्जितं, शुद्धसत्तायामेव प्रतिष्ठितं—तद्रूपं देवा अपि न जानन्ति; कथं तर्हि अहं वेद, प्रभो? अन्यदपि तव रूपं वर्ण्यते—पीताम्बरधरं, चतुर्भुजं, शङ्खचक्रगदाधारिणं, मुकुटकुण्डलालङ्कृतं च। श्रीवत्सलाञ्छनं वक्षसि, वनमालाविभूषितं—एतद्रूपं मुनिभिः, शरणागतैश्च पूज्यते। देवदेव, सुरश्रेष्ठ, भक्तानां अभयप्रद, पद्मलोचन, विषयसागरमग्नं मां उद्धर। त्वामृते, लक्ष्मीवल्लभ, अन्यं शरणं न पश्यामि; कृपां कुरु, मधुसूदन। शतशः जरारोगैः पीडितः, नानाशोकैः क्लिष्टः, हर्षशोकसमाक्रान्तः, कर्मपाशैः घनतया बद्धः। भयानकतीव्रदुस्तर संसारसागरे पतितोऽस्मि, विषपूर्णे, रागद्वेषमत्स्यसमाकीर्णे। इन्द्रियवर्त्मभ्यो गम्भीरे, तृष्णाशोकतरङ्गोल्लसिते, निरालम्बे, निराधारे, निरर्थके, अत्यस्थिरे। तत्र मायया मोहितः, चिरकालं भ्रमामि, प्रभो, सहस्रधा नानाजातिषु पुनःपुनर्जन्मन्येव। मया अनन्तानि जन्मानि—सहस्रशः, दशसहस्रशश्च—नानारूपाणि संसारे अनुभूतानि, जनार्दन। वेदाः शाखाभिः सह पठिताः, विविधशास्त्राणि, इतिहासाः, पुराणानि, नानाशिल्पानि च। असन्तोषः संतोषश्च, संचयः नाशश्च, व्ययाः—एतानि सर्वाणि मया अनुभूतानि, विश्वेश, वृद्धिः हानिः च, उभयमपि। स्त्रीभ्यः, शत्रुभ्यः, बन्धुभ्यः, पितृभ्यः, मातृभ्यः च वियोगः संयोगश्च दृष्टः; तानि अपि मया अनुभूतानि। शोकाः अनुभूताः, नानाविधं सुखं प्राप्तं; बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातरः, ज्ञातयः च लब्धाः। स्त्रीषु अपि वसित्वा, मलमूत्रपूरिते गर्भे, तत्र दुःखं महदपि मया अनुभूतं, प्रभो। इन्द्रियेश, शैशवे, यौवने, वार्धके च नानाविधं दुःखं मया अनुभूतम्। मरणदुःखं, यममार्गं, यमालयं, नरकस्य यातनाः च अनुभूताः। कीटपतङ्गवृक्षगजाश्वमृगद्विजमहिषोष्ट्रगोवनस्पतिषु च मया जन्म लब्धम्। द्विजातिषु, शूद्रयोषित्सु, धनिनां, क्षत्रियाणां, दरिद्राणां, तपस्विषु च मया जन्म लब्धम्। राज्ञां गृहेषु, तेषां सेवकानां, अन्येषां देहिनां च पुनःपुनः मया जन्म लब्धम्, प्रभो। बहुषु जनासु दासोऽहमभवम्, स्वामित्वं दारिद्र्यं च अनुभवितम्। हत्वा अन्यान्, हतः च, मृत्युमुपनयित्वा, मृत्युमुपनितः च; दानानि दत्तानि, प्राप्तानि च बहुवारम्। पितरः, मातरः, मित्राणि, भ्रातरः, पत्न्यः, धनिनः, पण्डिताः, दरिद्राः, तपस्विनः—एतेषां सम्बन्धेभ्यः कर्मणां द्वारा। नानाविधं दुःखरूपं मया उक्तं, लज्जां विहाय, जनार्दन, देवानां, तिर्यकां, मनुष्याणां, स्थावरजङ्गमानां मध्ये। नास्ति स्थलं, प्रभो, यत्र न गतवानस्मि; कदा नरके, कदा स्वर्गे स्थितवानस्मि, विश्वनाथ? कदा मनुष्येषु, कदा तिर्यग्योनिषु, जलचक्रवत्, घटरज्जुसदृशं च भ्रमितवानस्मि? एवं ऊर्ध्वं चाधश्च, कदाचित् मध्ये स्थितम्; तथा, सुरश्रेष्ठ, कर्मरज्ज्वा बद्धोऽहम्। अधस्ताद्, उपरिष्टात्, मध्ये च भ्रमामि, योगबलात्; एवं, रोमहर्षण, घोरसंसारचक्रे। चिरकालं भ्रमन्, न कदापि अन्तं पश्यामि; अद्य किमकर्तव्यमिति न जानामि, हरि, इन्द्रियाणि विक्षिप्तानि।