राज्ञः मनः न कदापि विषयैः कामैः वा, नापि वन्यैः व्योम्निवासिभिः वा, संतोषवृद्धिं प्राप्नोत्। स पृथिव्यां यः शिलापाषाणकाष्ठादिभिः वस्तुषु विष्णोः रूपाय योग्यतमं सर्वलक्षणसम्पन्नं वस्तु यत् स्तूयते, तत्र चित्तं निवेशयामास। तेषां त्रयाणां मध्ये यत् देवैः प्रियतमं पूज्यं च, तद् स्थाप्यते चेत् हर्षं जनयति; एवं स राजा तस्मिन्विचारे एव लीनः अभवत्। पाञ्चरात्रविधिना स परपुरुषं पूजयित्वा, ध्यानसमाविष्टचित्तः स्तुतिं कर्तुम् आरब्धवान्। स उवाच— "नमः ते वासुदेवाय, नमः मोक्षहेतवे। त्रैलोक्यनाथ, संसारसागरात् माम् रक्ष। नमस्ते परमात्मन्, शुक्लवाससमिव स्फुटाय। नमः सङ्कर्षणाय, भूमिभृते माम् रक्ष। हे हिरण्यवर्ण, नमस्ते। नमः मकरध्वजाय, रत्याः प्रियाय। विघ्ननाशिन्, माम् रक्ष। अञ्जनाभ, भक्तवत्सल, अनिरुद्ध, वरद, नमस्ते। देवालय, देवानां प्रिय, नारायण, शरणागतं माम् रक्ष। बलिनां श्रेष्ठ, हलिनां पतिं, चतुर्मुखं, जगदाधारं, सर्वपितरं माम् रक्ष। मेघश्याम, देवपूजित, विष्णो, संसारसिन्धुमग्नं माम् रक्ष। कालाग्निसदृश, दैत्यनाशिन्, नृसिंह, दीप्तनेत्र, माम् रक्ष। यथा पुरा त्वं दंष्ट्रया पातालात् पृथिवीं उद्धृतवान्, तथा दुःखसागरात् माम् रक्ष, वराहमहाभाग। एते तव रूपाणि, हे कृष्ण, वरदाता, मया स्तुतानि; बलदेवाद्याः पृथग्भूताः सन्ति। त्वदीयानि अङ्गानि, देवेश, गरुडादीनि; तथा दिक्पालाः शस्त्रसहिताः, केशवादयः, अच्युतश्च। ये अन्ये रूपाः तव, मुनिभिः कीर्तिताः, ते अपि, कृपानयन, सर्वे सन्ति। एवं सर्वे पूजिताः स्तुताश्च मया; सर्वे नमस्कृताः। धर्मार्थकाममोक्षदं वरं देहि। सङ्कर्षणादीनि रूपाणि तव हरे, यानि वर्णितानि, तव पूजार्थं समुत्पन्नानि, तानि त्वयि एव प्रतिष्ठितानि। देवेश, परमार्थतः त्वयि भेदो नास्ति; ये बहुविधा रूपाणि कथ्यन्ते, तानि केवलं परिकल्पनया। द्वैतं कथं मनुष्यः ब्रूयात् त्वयि अद्वितीये? त्वं एव सर्वगतः, चैतन्यमयः, निर्मलः। तव परं रूपं सत्-असत्-परं, असङ्गं, निर्गुणं, परम्, अव्ययं, स्थिरं, शाश्वतम्। सर्वोपाधिकृतशून्यं, शुद्धसत्तायाम् एव स्थितम्—तत् रूपं देवाः अपि न जानन्ति; कथं तर्हि अहम्, भगवन्? तव अन्यद् रूपं पीताम्बरधारिणं, चतुर्भुजं, शङ्खचक्रगदाधारिणं, किरीटकुण्डलमण्डितं वर्ण्यते। श्रीवत्सलाञ्छनं वक्षसि, वनमालाभूषितं च—एतद् रूपं पण्डितैः, शरणागतैः च पूज्यते। देवदेव, सुरश्रेष्ठ, भक्तानां अभयप्रद, पद्मलोचन, विषयसिन्धुमग्नं माम् उद्धर। त्वदन्यं शरणं न पश्यामि, विश्वनाथ; लक्ष्मीप्रिय, कृपां कुरु, मधुसूदन। शतशः जरारोगैः पीडितः, नानादुःखैः बाधितः, सुखदुःखैः परिवर्त्यमानः, कर्मपाशैः बद्धः मोहात्। भीषणे संसारसिन्धौ, विषपूर्णे, रागद्वेषमत्स्ययुक्ते, पतितोऽस्मि। इन्द्रियवर्त्मभिः गम्भीरे, तृष्णाशोकतरङ्गिते, आधाररहिते, सारशून्ये, चञ्चलेऽस्मिन्सिन्धौ। तत्र मयया मोहितः, दीर्घकालं भ्रमामि, प्रभो, पुनःपुनः सहस्रधा जन्मानि प्राप्य। मया अनन्तानि जन्मानि—सहस्रशः, दशसहस्रशः—नानारूपाणि, अनेन संसारचक्रे अनुभूतानि, जनार्दन। वेदाः शाखोपनिषत्सहिताः, विविधशास्त्राणि, इतिहासाः, पुराणानि, कलाः च बहुधा मया अधीताः। असन्तोषः, संतोषः, लाभः, हानिः, व्ययः, वृद्धिः, हानिः, न च—एतानि सर्वाणि मया अनुभूतानि, विश्वेश। स्त्रीभिः पत्नीभिः, शत्रुभिः, बन्धुभिः च, वियोगः संयोगः च, नानापितृमातृदर्शनानि च मया अनुभूतानि। दुःखानि अनुभूतानि, सुखानि प्राप्तानि, बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातरः, ज्ञातयः च लब्धाः। स्त्रीषु अपि मया वासः कृतः, मलमूत्रपूरिते गर्भे; तत्र महान् दुःखानुभवः अपि मया कृतः, प्रभो। इन्द्रियेश, बाल्ये, यौवने, वार्धके, बहुविधं दुःखं मया अनुभूतम्। मरणव्यथा, यममार्गः, यमसदनं, नरकयातनानि च मया अनुभूतानि। कीटपतङ्गवृक्षगजाश्वमृगपक्षियूथेषु, महिषुषु, उष्ट्रेषु, गावः, अरण्ये चान्येषु जीवेषु अपि मया जन्मानि प्राप्तानि। द्विजातिषु, शूद्रयोषित्सु, धनिनां मध्ये, क्षत्रियेषु, दरिद्रेषु, तपस्विषु च मया जन्मानि प्राप्तानि।" एवं स राजा भगवतः सर्वरूपाणि, स्वानुभूतदुःखानि च, श्रद्धया, भक्त्या च निवेद्य, परमेव शरणं प्रार्थयामास।