राजा महातेजस्वीः स्वशिष्यैः सह आगतान् सर्वान् अतिथीन् सस्नेहं प्रत्यगृह्णात्, तान् च स्वगृहपर्यन्तं सानुगतः प्रापयत्। तस्य तेजस्विनः राज्ञः अहंकारं परित्यज्य, सः स्वकर्माणि स्वयमेव कृतवान्; तस्मिन्नेव काले अन्ये शिल्पिनः अपि स्वस्वकार्याणि सम्यक् अकरोत्। ततः सर्वे यज्ञविधिं समग्रं राज्ञे प्रदर्शितवन्तः; सः राजश्रेष्ठः मन्त्रिभिः सह शृण्वन् रोमाञ्चितः, हर्षपूर्णः अभवत्। यज्ञारम्भे समुपस्थिताः वाग्मिनः विवादकाः बहून् तर्कान् अकुर्वन्, प्रत्येकः अन्यं जयितुम् प्रयत्नं अकरोत्। तत्र द्विजश्रेष्ठाः सुवर्णमयान् द्वारान् दृष्टवन्तः, यथा इन्द्रः सिंहसदृशाय राज्ञे सम्यक् रचितवान्। तत्र शय्यान्, आसनानि, उत्तमशय्याः, रत्नसञ्चयाः, घटाः, पात्राणि, कटाहाः, च निरन्तरं पूर्यमाणाः कुम्भाः अपि दृष्टाः। कोऽपि राजा तत्र अशुद्धं किमपि न दृष्टवान्; यज्ञस्तम्भाः सुवर्णमण्डिताः शास्त्रानुसारं काष्ठमयाः कृताः। तत्र स्थलीयाः जलचराः च पशवः, यज्ञार्थं दीप्ताः, समये समये विधिवत् आनीयमानाः, द्विजश्रेष्ठाः। तत्र राज्ञः सर्वे समागताः प्राणीः दृष्टवन्तः—गावः, महिषाः, वृद्धा स्त्रियः च। जलचराः, वन्यजीवाः, पक्षिणः, गर्भजाः, अण्डजाः, स्वेदजाः, उद्भिज्जः च तत्र दृष्टाः। पर्वताः, धान्यसञ्चयाः, सर्वे प्राणीः अपि तत्र दृष्टाः, सर्वे गोधन-धन-धान्यसमृद्ध्याः प्रमुदिताः। यज्ञवेदिं दृष्ट्वा, राजानः ब्राह्मणजनसमाजे, जनसमाजे च, अन्नसंपदं दृष्ट्वा, परमाश्चर्येण पूर्णाः अभवन्। यत्र शतसहस्रं ब्राह्मणाः तत्र भोज्यमानाः, तत्र मृदङ्गनिनादः पुनः पुनः मेघनादसदृशः अभवत्। प्रतिदिनं यज्ञभूमिः सततध्वनिभिः गुञ्जति स्म; एवं तस्य बुद्धिमतः राज्ञः यज्ञः समृद्धः अभवत्। ब्राह्मणाः तत्र अनन्तान् अन्नसञ्चयाः, दधिस्रोतांसि, क्षीरह्रदांश्च दृष्टवन्तः। सर्वं जम्बूद्वीपं, बहुजनसमाकीर्णं, ब्राह्मणैः सहितं, तस्य राज्ञः महायज्ञे दृष्टम्। तत्र सहस्रशः, सहस्रशः जनाः, प्रत्येकः पात्रं गृहीत्वा, प्रस्थितवन्तः—बहवः उत्तमब्राह्मणाः। सर्वे मणिमुक्ताफलाभरणैः भूषिताः, शतशः सहस्रशः द्विजातीन् सेवितवन्तः। राज्ञः परिचारकाः ब्राह्मणैः विविधपेयानि दत्तवन्तः, राज्ञः भागं सहितम्। सः समागतान् वेदविदः भूमिपालान् च, उचितपूजया, विपुलदानेन च, सत्कारं कृतवान्। दिशः दिशः महायुद्धप्रसिद्धाः क्षत्रियाः, नर्तकाः, नाटकाः, गायकाः, स्तुतिकर्तारः च तत्र राज्ञः उपस्थिताः। तस्य पत्न्यः मनोज्ञाः, उच्चस्तनयुगाः, नीलपद्मनेत्राः, पलाशपुष्पसदृशनेत्राः, शरदिन्दुसदृशमुखाः। उत्तमवंश-स्वभाव-गुणसम्पन्नाः, एकादशशतानि पत्न्यः, अन्याभिः मुख्यपत्नीभिः सहिताः। मणिमालाभिः भूषिताः, दिव्याः, ध्वजपताकाभिः सेविताः, मणिहारैः शोभिताः, चन्द्रकान्तप्रभया दीप्ताः। शतशः, लक्षशः गजाः, पर्वतसदृशाकाराः, मदोद्रेकयुक्ताः, महाबलाः, दन्ताभरणैः भूषिताः, संकलीनाः। शीघ्रगामिनः सिन्धुदेशजाः अश्वाः, शोभायुक्ताः, श्वेताः, कृष्णकर्णाः, अनन्तसंख्याः, वेगसम्पन्नाः, उपस्थिताः। अनन्ताः पदातयः, शस्त्रसज्जिताः, कवचधृताः, विविधायुधयुक्ताः, युद्धाय सिद्धाः, देवपुत्रसदृशाः। एवं राजा महायज्ञस्य विस्तीर्णं आयोजनं दृष्ट्वा, सन्तुष्टः, हर्षपूर्णः वचः अब्रवीत्—“सर्वलक्षणसम्पन्नं उत्तमाश्वं आनयत; विनीतराजकुमाराः तं भूमौ प्रक्षिपन्तु। विद्वांसः धर्मिष्ठाः च इह यज्ञकर्म समाचरन्तु; कृष्णमेषं, महिषं, कृष्णमृगं द्विजातिभ्यः आनयत। वृषभं, गावः, गोधकाः च आनयत; इच्छितदानानि प्रेषयत, वैष्णवमण्डपं स्थापयत। सर्वं ब्राह्मणेभ्यः इच्छानुसारं दत्तव्यम्—स्त्रियः, रत्नसञ्चयः, ग्रामाः, नगराणि। उपजायमानभूमिः, प्रदेशाः, विविधं रम्यं धनं इच्छुकान् दत्तव्यम्। यः किमपि याचेत्, तस्मै न किञ्चित् प्रत्याख्यातव्यम्; यज्ञः यावत् देवः स्वयम् इह समीपे प्रकटते, तावत् प्रवर्तताम्।” इति उक्त्वा सिंहसदृशः महाबाहुः राजा ब्राह्मणेभ्यः लक्षशः सुवर्णसञ्चयः, भूषणानि च दत्तवान्। सः शतसहस्रं स्त्रीगजान्, दशसहस्रं अश्वान्, शतकोटिं वृषभान्, सुवर्णशृङ्गयुक्ताः गावः च दत्तवान्। सः रम्यः, सुगन्धिताः, कांस्यपात्रदुग्धदायिनीः गावः, ब्राह्मणेभ्यः वेदविदेभ्यः हर्षेण दत्तवान्। सः बहुमूल्यवस्त्राणि, उत्तमकम्बलानि, श्वेतानि, दीप्तानि, उत्तममूक्तामणयः च दत्तवान्। महायज्ञे विविधरत्नानि दत्तवान्। वज्राणि, नीलमणयः, पद्मरागाणि, मुक्ताः, अन्यानि रत्नानि; दीप्ताः, पद्मनेत्रयुक्ताः रम्याः कन्याः अपि दत्तवान्।