ततः विधिवदर्घ्यं समर्प्य राजा वीर्यवन्तं कलिङ्गाधिपतिं, उत्कलपतिं, कोशलाधिपतिं च आहूय संबोधितवान्। स तान् उवाच—"यूयं सर्वे शिलानां कार्यार्थं शिल्पविशारदान् मुख्यशिल्पिनः सह गृहीत्वा एकत्रित्या सावधानतया गच्छत। विस्तीर्णं विंध्यगिरिं नानागुहाभूषितं पर्यालोक्य सर्वाणि तस्य शिखराणि परीक्ष्य, शुभशिलाः छित्वा शीघ्रं रथैः नौभिश्च आनयन्तु।" एवमुक्त्वा पृथिव्याः प्रभुः तान् राजानः प्रेषयित्वा पुनः मन्त्रिभ्यः पुरोहितेभ्यश्च वाक्यमब्रवीत्—"मम आज्ञां सर्वत्र यत्र यत्र भूमौ राजानो वसन्ति तत्र शीघ्रं दूताः गत्वा निवेदयन्तु।" ततोऽथ इन्द्रद्युम्नस्याज्ञया सर्वे मन्त्रिपुरोहितैः सह गजाश्वरत्नरथपदातिभिः संयुक्ताः प्रस्थिताः। ततस्ते दूताः महात्मना राज्ञा समादिष्टाः अन्येषां राज्ञां समीपं गत्वा तस्य शासनं निवेदयामासुः। दूतवाक्यं श्रुत्वा सर्वे राजानः स्वस्वसेनाभिः परिवृत्य शीघ्रं समुपाजग्मुः। दक्षिणदिग्भ्यः, पश्चिमदिग्भ्यः, उत्तरप्रदेशेषु निवसन्तश्च राजानः, सीम्नि वसन्तः, समीपस्थाः, पर्वतानिवासिनः, द्वीपवासिनश्च ये केचन, सर्वे समागताः। इन्द्रद्युम्नस्याज्ञां श्रुत्वा बहवो विप्राः रथैः गजैः पदातिभिः अश्वैः च विपुलधनैः सह आगताः। ततः समागतान् राज्ञः मन्त्रिपुरोहितैः सहितान् दृष्ट्वा राजा हृष्टहृदयः सप्रेमं तान् उद्दिश्य स्वकार्यं निवेदयामास—"शृणुत मे, राजश्रेष्ठाः, एष क्षेत्रोत्तमः पुण्यः क्षेत्रः यः भोगमोक्षप्रदः। महाश्वमेधयागस्य, श्रेष्ठयागस्य, विष्णुमन्दिरनिर्माणस्य च सम्पन्नाय मनसि मे चिन्ता वर्तते। यूयं यदि सहायाः स्युः, तर्हि सर्वं मम कार्यं साधयितुं शक्यते।" एवं राज्ञा प्राज्ञेन उक्ते सर्वे राजानः प्रमुदितमनसः तस्याज्ञां समनुज्ञाय प्रत्यनन्दन्। तं सम्पूज्य विविधधनरत्नैः, सुवर्णमणिमुक्ताच्छन्नैः, उत्तमचर्मांशुककम्बलैः, चित्रपर्यङ्कैः च, हीरकवैडूर्यपद्मरागनीलमणिभिः, गजाश्वरत्नरथस्त्रीगजैः च, अनन्तवस्तुभिः, धान्ययवगोधूममाषतिलैः, सिद्धार्थचणकगोधूममाषैः, कोद्रवमधुनिवारकुलत्थैः, अन्यैः च विविधधान्यैः, सहस्रशः, शर्कराघृतकुम्भैः, पक्वान्नैः, तैलैः, अन्यैः च भोज्योपस्करैः, सर्वदा सम्पूर्णं कृत्वा सम्पूजिताः। तत्र स राजा ब्राह्मणान् यज्ञकुशलान् वेदवेदाङ्गविदः, शास्त्रनिपुणान्, सर्वकर्मकुशलान् अपश्यत्। मुनीन्, महर्षीन्, देवर्षीन्, तपस्विनः, ब्रह्मचारिणः, गार्हस्थ्यवनप्रस्थसंन्यासिनः च दृष्टवान्। स्नातकान् अन्यांश्च ब्राह्मणान् नित्याग्निहोत्रिनः, आचार्योपाध्यायान्, स्वाध्यायतपोनिष्ठांश्च अपश्यत्। सभ्यांश्च शास्त्रकुशलान्, अन्यांश्च शुद्धात्मनः दृष्ट्वा, स राजा स्वपुरोहितं प्रति वाक्यमुवाच—"वेदवित् ब्राह्मणाः अश्वमेधस्य सिद्ध्यर्थं यज्ञभूमिं प्रति यान्तु।" राजाज्ञया एवं प्रोक्तः स पुरोहितः मन्त्रिभिः सहितः हृष्टः तद्वचनं कृतवान्। स पुरोहितः तदा स्थापत्यविदः सह गत्वा यज्ञकर्मकुशलान् ब्राह्मणान् अग्रे स्थापयित्वा प्रस्थितः। मत्स्यग्रामे तस्य प्रदेशे, गलीसंकीर्णे स्थले, स ब्राह्मणः विधिवत् यज्ञवाटिकां निर्मातुं प्रारब्धवान्। स यज्ञवाटिका शतप्रासादैः रत्नमणिविभूषितैः, इन्द्रालयसदृशैः सुवर्णमणिमण्डितैः शोभिता आसीत्। सुवर्णमण्डितस्तम्भान् महाद्वाराणि च स्थाप्य, यज्ञभूमौ शुद्धसुवर्णं न्यधात्। राज्ञां विविधप्रदेशवासिनां धर्मनिष्ठानां अन्तःपुराणि विधिवत् निर्मापयामास। बहुषु स्थलेषु विप्रवणिकानां सभागृहाणि अपि विधिपूर्वकं निर्मितानि। राज्ञः सुखार्थं श्रेष्ठराजानः रत्नसमूहैः सह आगताः, स्त्रियश्च उत्सवार्थं समायाताः। तेषां स्वशिविरेषु प्रविशतां महती समुद्रनिनादवद् ध्वनिः दिवं व्यनदत्। आगतानां सुखार्थं राजा मुनिश्रेष्ठः स्वयमेव निवासस्थानानि शय्याश्च न्ययोजयत्। स राजा स्वयमेव शालिशर्करायवदुग्धसम्भवैः नानाविधान्नानि सम्यक् व्यवस्थितवान्। तत्र महायज्ञे बहवः ब्रह्मवादिनः, विशिष्टद्विजातयश्च समुपस्थिताः।