तत्र तस्मिन्स्थले इन्द्रनीलाख्यं रूपं दृश्यते, यस्य रक्षणं स्वयं देवेन क्रियते; अन्यत् शुभं वैष्णवं रूपं तत्र न दृश्यते। अतः अहं सर्वस्य प्रयत्नस्य समारम्भं करिष्यामि, यथा अव्याहतवीर्यः भगवान् विश्वस्य नाथः विष्णुः मम पुरतः प्रकटितः स्यात्। यज्ञैः, दानैः, तपोभिः, हविभिः, ध्यानैः, पूजाभिः, उचितेन उपवासेन च अहं सर्वोत्तमं व्रतम् आचरिष्यामि। एकाग्रचित्तः, तस्मिन्नेव मनः स्थापयन्, अन्यथा न चिन्तयन्, विष्णोः देवालयस्य स्थापना आरभ्यते। एवं विचार्य, द्विजश्रेष्ठ, राजा तत्र हर्याः देवालयस्य निर्माणं आरब्धवान्। गणकान् शास्त्रविदः शिक्षकाश्च सर्वान् आहूय, राजा हर्षपूर्णः भूमिं शुद्धां कृत्वा यत्नेन तत्र निर्माणं कर्तुम् उद्युक्तः अभवत्। वेदशास्त्रार्थकुशलैः विप्रैः, मन्त्रिपुरोहितैः वास्तुशास्त्रनिपुणैः सह, तेषां सह संवादं कृत्वा, शुभदिने, शुभवेले, चन्द्रताराग्रहैः अनुकूलैः, जयशब्दैः, आशीर्वादैः, विविधैः वाद्यैः, वेदघोषेण, मधुरगीतैः च, पुष्पैः, धान्यैः, शालैः, गन्धैः, पूर्णकलशैः, दीपैः, राजा श्रद्धया एकाग्रचित्तया अर्घ्यं समर्पितवान्। अर्घ्यं विधिवत् समर्प्य, राजा वीर्यवान् कलिंगनाथं, उत्कलनाथं, कोशलनाथं च आहूय तान् संबोधितवान्—"यूयं सर्वे शिलानां कार्यार्थं, शिल्पिनः शिल्पविशारदान् गृहीत्वा, सम्यक् प्रयत्नं कृत्वा गच्छत।" "विन्ध्याचलस्य विस्तीर्णं प्रदेशं निरीक्ष्य, गुहायुक्तं, सर्वं शिलासम्पन्नं, शुभाशिलाः छित्वा, रथैः नौकैः शीघ्रं ताः आनयत।" इत्यादि राजा तान् अन्यान् नृपतीन् गन्तुम् आज्ञापयन्, मन्त्रिपुरोहितेभ्यः पुनः उक्तवान्—"दूताः सर्वत्र गच्छन्तु, यत्र यत्र भूमौ नृपाः वसन्ति, मम आज्ञां शीघ्रं घोषयन्तु।" "यूयं सर्वे गजैः, अश्वैः, रथैः, पदातिभिः, मन्त्रिपुरोहितैः सह, इन्द्रद्युम्नस्य आज्ञया गच्छत।" इति महात्मनः राज्ञः आज्ञया दूताः अन्यान् नृपतीन् विज्ञाप्य शीघ्रं गतवन्तः। दूतवचनं श्रुत्वा सर्वे नृपाः स्वस्वसेनाभिः सहिताः शीघ्रं आगतवन्तः। दक्षिणतः, पश्चिमतः, उत्तरतः, सीमावासिनः, समीपवर्तिनः, पर्वतानिवासिनः, द्वीपवर्तिनः च सर्वदिशः नृपाः आगतवन्तः। इन्द्रद्युम्नस्य आज्ञां श्रुत्वा बहवः विद्वांसः ब्राह्मणाः रथैः, गजैः, पदातिभिः, अश्वैः, धनसम्पद्भिः सह आगतवन्तः। तान् समागतान् नृपतीन् मन्त्रिपुरोहितैः सहितान् दृष्ट्वा, राजा हर्षयुक्तः, सन्मानपूर्वकं तान् उद्दिश्य स्वकार्यं अवदत्—"शृणुध्वं नृपश्रेष्ठाः, अहं संक्षेपेण उत्तमं पुण्यं क्षेत्रं वदामि, यः भोगमोक्षप्रदः। मम मनः चिन्तायुक्तं, यथा अश्वमेधमहायज्ञं, उत्तमं यज्ञं, वैष्णवं देवालयं च निर्माणं कर्तुं शक्येत्।" "यूयं नृपश्रेष्ठाः, यदि सहायाः स्युः, तव उत्तमसहाय्येन सर्वं कार्यं साधयितुं शक्नुयामि।" इत्येवं राजाधिराजः उक्तवान्। ततः सर्वे नृपाः हर्षसन्तुष्टाः तस्य आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्युवाचुः। तं धनैः, रत्नैः, सुवर्णेन, मणिभिः, मुक्ताभिः, उत्तमचादरैः, मृगचर्मभिः, बहुमूल्यवस्त्रैः, उत्तमासनैः च अभिषिञ्चन्। वज्रैः, वैदूर्यैः, माणिक्यैः, पद्मरत्नैः, नीलमणिभिः, गजैः, अश्वैः, अन्यैः धनैः, रथैः, स्त्रीगजैः च तं पूरयन्। अनन्तैः, विविधैः, उच्चावचैः वस्तुभिः, शालैः, यवैः, गोदूमैः, मुद्गैः, तिलैः च तं पूरयन्। सिद्धार्थैः, चणकैः, गोदूमैः, मसूरैः, कणकैः, मधुना, निवारशालैः, कुलथैः च तं पूरयन्। अन्यैः विविधैः धान्यैः, कृषितैः, अक्रिषितैः, सहस्रशः, सहस्रशः शालैः च तं पूरयन्। शतसहस्रैः घृतकलशैः, अन्यैः विविधैः वस्तुभिः, खाद्यैः, पाकैः, लेपैः च तं पूरयन्। राजानः स्वस्वसम्पद्भिः सर्वं आवश्यकं पूरयित्वा, तानि यज्ञसामग्रीः सर्वसमृद्धिं युक्तानि दृष्ट्वा, राजा ब्राह्मणान् यज्ञकर्मकुशलान्, वेदवेदाङ्गविशारदान्, शास्त्रज्ञान्, सर्वकर्मनिपुणान् दृष्ट्वा। ऋषीन्, महर्षीन्, दिव्यर्षीन्, तपस्विनः, ब्रह्मचारिणः, गृहस्थान्, वानप्रस्थान्, संन्यासिनः च दृष्ट्वा। स्नातकान्, अन्यान् ब्राह्मणान्, नित्यहविष्याग्निसेवनपरान्, आचार्यगुरून्, अध्ययनतपोनिष्ठान् दृष्ट्वा। सभ्यांशास्त्रकुशलान्, अन्यान् शुद्धात्मान् दृष्ट्वा, राजा स्वपुरोहितं संबोधितवान्— "वेदकुशलाः ब्राह्मणाः यज्ञभूमिं गच्छन्तु, अश्वमेधस्य सिद्ध्यर्थं।" इत्युक्त्वा, राजा पुरोहितः मन्त्रिपुरोहितैः सह हर्षपूर्णः तद्वचनं अन्वगच्छत्। ततः स पुरोहितः वास्तुशास्त्रविदैः सह प्रस्थितः, यज्ञकर्मकुशलान् ब्राह्मणान् अग्रे स्थापयन्।