तत्र कश्चित् कुमारीणां नेत्राणि पद्मदलसमानानि, कश्चित् नीलोत्पलसदृशानि, अन्यासां दन्ताः विद्युत्प्रभासमानाः, तनवः सुकुमाराः च। केचन कुण्डलितकेशाः, मध्यभागे सुष्ठु अलङ्कृताः, हारमाल्याभरणधारिण्यः च। रत्नकुण्डलधारिण्यः, मनोहरश्रोत्राभरणयुक्ताः, दिव्याङ्गनासदृशाः, शुभलक्षणचिह्निताः च ताः दृष्टाः। ताः पुण्याः सुशोभिताङ्ग्यः, दिव्यगीतैः सह, वीणया, वंशीना, मृदङ्गेन, तथा पणव-गोमुखादिवाद्यैः सहिताः क्रीडन्ति। शङ्खमृदङ्गनिनादैः, विविधैः रम्यवाद्यैः, सर्वदा प्रमुदिता क्रीडन्ति ताः। गीतसंगीतकौशलसम्पन्नाः, ताः उत्तमाङ्गनाः, कामविह्वलिताः, दिवासर्वं संगम्य रमन्ति। तत्र तपस्विनः, वनवासिनः, सिद्धाः, स्नातकाः, ब्रह्मचारिणः, मन्त्र-तप-यज्ञनिष्पन्नाः च सेवां कुर्वन्ति। एवं राजा तं परमसुन्दरं क्षेत्रं दृष्ट्वा चिन्तयामास—"अत्र अहं सनातनं प्रभुं पूजयिष्यामि।" जगद्गुरुः परमेश्वरः, परं तीरम्, परमं धाम, सर्वेशाम् ईश्वरः—अनन्तः, अजितः विष्णुः। एष तत् परमं मानसतीर्थं मम ज्ञातम्, यत्र पुरषोत्तमः महाकल्पवृक्षः स्थितः। तत्र इन्द्रनीलमूर्तिः अपि, देवेन स्वयं रक्षितः, अन्यः शुभः वैष्णवः प्रतिमा न दृश्यते। तस्मात् अहं सर्वयत्नं करिष्यामि, यथा देवः, जगद्विभुः, विष्णुः, अव्याहतवीर्यः, मम पुरतः प्रकटः भवेत्। यज्ञैः, दानैः, तपोभिः, होमैः, ध्यानैः, पूजया, उपवासैः च, अहं तं परमव्रतं पालिष्यामि। एकचित्तः, अन्यचिन्तारहितः, विष्णुस्थाननिर्माणं आरभे। एवं विचिन्त्य, द्विजश्रेष्ठ, राजा तत्र हरिमन्दिरनिर्माणं आरभत्। गणकान्, शास्त्रविद्याः आचार्याः च आहूय, राजा हर्षपूर्णः भूमिं शुद्धीकृतवान्। वेदशास्त्रार्थविद् पण्डितब्राह्मणैः, स्थापत्यविद्यायुक्तमन्त्रिभिः च सह, तेषां मन्त्रणां कृत्वा, शुभदिने, शुभवेले, चन्द्रताराग्रहाणां अनुकूल्ये, विजयशब्दैः, मङ्गलैः, विविधैः रम्यवाद्यैः, वेदध्वनिभिः, मधुरगीतैः च, पुष्पैः, धान्यैः, तण्डुलैः, गन्धैः, दीपयुक्तपूर्णकलशैः, श्रद्धया, एकचित्तया, राजा अर्घ्यं समर्पितवान्। अर्घ्यदानं विधिवत् कृत्वा, राजा वीरं कलिङ्गाधिपं, उत्कलाधिपं, कोशलाधिपं च आह्वय्य, तान् सम्बोधितवान्—"युवन्तः सर्वे, शिलानिमित्तं, शिल्पविशेषज्ञान् मुख्यशिल्पिनः च सह, सम्यक् प्रयत्नं कुरुत।" "विन्ध्यपर्वतं विस्तीर्णं, गुहाविभूषितं, सर्वसञ्चलनं निरीक्ष्य, शुभशिलाः छित्वा, रथैः, नौकैः च शीघ्रं आनयत।" एवं तान् राजान् प्रेष्य, भूमिपतिः पुनः मन्त्रिभ्यः, पुरोहितेभ्यः च उक्तवान्—"दूताः सर्वत्र गच्छन्तु, यत्र यत्र भूमौ राजानः वसन्ति, मम आज्ञां शीघ्रं निवेदयन्तु।" "युवन्तः सर्वे, गजैः, अश्वैः, रथैः, पदातिभिः, मन्त्रिभिः, पुरोहितैः च सह, इन्द्रद्युम्नस्य आज्ञया गच्छन्तु।" तेन महात्मना राज्ञा दूताः निर्देशिताः, अन्यराजान् प्रति तस्य वचनं गत्वा उक्तवन्तः। दूतवचनं श्रुत्वा, सर्वे राजानः त्वरितं, स्वस्वसेनाभिः सहिताः, आगच्छन्। दक्षिणतः, पश्चिमतः, उत्तरतः, सर्वतः आगताः राजानः, सीमावासी, समीपवासी, पर्वतवासी, द्वीपवासी च। बहवः विद्वान् ब्राह्मणाः, इन्द्रद्युम्नस्य आज्ञां श्रुत्वा, रथैः, गजैः, पदातिभिः, अश्वैः, वित्तसम्पद्भिः च आगताः। तान् समागतान् राजान्, मन्त्रिभिः, पुरोहितैः च सहितान् दृष्ट्वा, राजा हर्षितहृदयः, तान् प्रणम्य, स्वकार्यं निवेदितवान्। "मम वचनं शृणुत, राजश्रेष्ठाः। एष उत्तमः, पुण्यः क्षेत्रः, यः भोगमोक्षप्रदः। मम मनः विह्वलितम्, अश्वमेधयज्ञं, परमं यज्ञं, वैष्णवमन्दिरनिर्माणं च कथं सम्पादयेत् इति चिन्तयामि।" "युवन्तः उत्तमसाहाय्येन, राजश्रेष्ठाः, एतानि सर्वाणि साधयितुं शक्यं, यदि मम सहायाः भविष्यथ।" एवं राजाधिराजः उक्तवान्, सर्वे राजानः हर्षिताः, आनन्दिताः, तस्य आज्ञां स्वीकृतवन्तः। तेन राज्ञा धनरत्नैः, सुवर्णैः, मणिभिः, मुक्ताभिः, उत्तमचादरैः, मृगचर्मभिः, रत्नशय्याभिः, शोभनपाटिभिः च अभिषिक्तः। वज्रैः, वैडूर्यैः, मणिभिः, पद्मरत्नैः, नीलमणिभिः, गजैः, अश्वैः, अन्यैः वित्तैः, रथैः, स्त्रीगजैः च। अनन्तविविधवस्तुभिः, उच्च-नीचमूल्यैः, तण्डुलैः, यवैः, गोधूमैः, मुद्गैः, तिलैः च। सिद्धार्थैः, चणकैः, गोधूमैः, मसूरैः च, कोद्रवैः, मधुना, निवारतण्डुलैः, कुलथैः च।