अनन्तवासुदेवस्य दर्शनं, तस्य गुणानां स्तवनं, श्वेतमाधवस्य महिमा, स्वर्गद्वारस्य च दर्शनं—एतानि सर्वाणि श्रीभगवता पूर्वं तस्यै कथितानि। समुद्रस्य च दर्शनं, स्नानं तर्पणं च, समुद्रस्नानस्य माहात्म्यं, इन्द्रद्युम्नस्य च कीर्ति, पञ्चतीर्थानां फलं, ज्येष्ठतीर्थस्य महत्त्वं, हलिनाकृष्णस्थानस्य उल्लेखः, यात्राफलस्य च वर्णनं तत्र अभवत्। विष्णुलोकस्य पुनः पुनः वर्णनं, पुण्यक्षेत्रस्य माहात्म्यं—एवं सर्वं परमपुरुषः तस्यै पूर्वं निवेदितवान्। ततः शिष्या ऋषिं प्रार्थयामास—"भगवन्, नृपस्य शेषकथां श्रोतुमिच्छामः। स राजा तस्मिन् श्रेष्ठे क्षेत्रे गत्वा किं चकार?" स ऋषिः प्रहसन्नुवाच—"मुने, शृणु, संक्षेपेण कथयामि राज्ञः क्षेत्रदर्शनं तत्र च कृतानि कर्माणि। स राजा त्रैलोक्यविख्यातं तद् क्षेत्रं गत्वा, रम्याणि स्थलानि नद्योऽपि अपश्यत्। तत्रैव महान पुण्यः नदी, विंध्यपादात् प्रवहन्ती, स्वित्त्रोपला नाम्ना, पुण्या सर्वपापापहा च अस्ति। गङ्गासमा सा महती प्रवाहवती नदी दक्षिणसागरं प्रति वहति, महानीति विख्याता पुण्यजलसमन्विता। सा सुशोभनवर्तुला, दक्षिणसागरस्य गर्भं प्रविशन्ती, तयोः तटयोः ग्रामाः नगराणि च दृश्यन्ते। तत्र रम्याणि, सस्यशालीनि, सुखिनां समृद्धानां जनानां वसनानि भूषणानि च शोभमानानि प्रदेशाः सन्ति। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च, स्वकर्मसु निष्ठिताः, शान्ताः, शुभलक्षणयुक्ताः दृश्यन्ति। ताम्बूलपूरितमुखाः, माल्यभूषिताः, वेदपूरितमुखाः, षडङ्गपदक्रमनिपुणाः ब्राह्मणाः तत्र दृश्यन्ते। केचित् अग्निहोत्रे प्रवृत्ताः, केचित् उपासना-क्रियायाम्, सर्वशास्त्रार्थविशारदाः, यज्वानः, दानशीलाश्च। चतुर्षु राजमार्गेषु, वनेषु, उपवनेषु, सभासु, प्रासादेषु, देवायतनेषु च, इतिहासाः, पुराणकथाः, वेदाः शाखाभिः सहिताः, शुभशास्त्राणि, काव्यशास्त्रचर्चाः च लोकैः श्रूयन्ते। तत्र स्त्रियः स्वसौन्दर्ययौवनगर्विताः, सर्वमंगलचिह्नयुक्ताः, विस्तीर्णश्रोण्यः, पद्ममुख्यः, श्यामवर्णाः, शरत्पूर्णचन्द्राननाः, उन्नतस्तन्यः, श्रीमत्यः, दर्शनीयाः च सन्ति। कनकवलयभूषिताः, दिव्यवस्त्रधारिण्यः, कदलीपुष्पकोशसदृश्याः, कमलकेसरप्रभाभास्वराः च ताः। बिम्बफलाधराः, लम्बकर्णगमनेत्राः, सुन्दरमुख्यः, रम्यकेशधारिण्यः, सुललितगत्याः, सुशोभितभाषिण्यः च ताः। केचित् पद्मपत्रनयना, केचित् नीलोत्पललोचना, अन्याः विद्युत्प्रभासदृशदन्ताः, तन्व्यः च। वलितकेशाः, सिन्दूररेखाभूषिताः, हारमाल्यालङ्कृताः, रत्नकुण्डलधारिण्यः, मनोज्ञकर्णाभरणाः, दिव्यलक्षणयुक्ताः, सुरनार्य इव दृश्यन्ते। ताः श्रेष्ठरूपधारिण्यः, दिव्यगीतसहिताः, वीणा, वंशी, मृदङ्ग, पणव, गोमुखेति वाद्यैः सहिताः क्रीडन्ति। शङ्खदुन्दुभिनिनादैः, विविधमधुरवाद्यैः, ताः नित्यहृष्टाः, क्रीडारता, संगीतनिपुणाः, काममत्ताः, दिवानिशं संमिलन्ति। तत्र तापसाः, वनेचराः, सिद्धाः, स्नातकाः, ब्रह्मचारिणः, मन्त्र, तप, यज्ञानुष्ठानपराः च सेवां कुर्वन्ति। एवं स राजा परमशोभनं क्षेत्रं दृष्ट्वा, चिन्तयामास—'अत्रैव नित्यं भगवान् पूजनीयः। स जगद्गुरुः, परमेश्वरः, परापारः, परमधाम, सर्वेश्वरः, अनन्तः, अजितः विष्णुः।' इति। स एव मनसः परमतीर्थः, पुरषोत्तमनाम्ना मया ज्ञातः, यत्र महावटवृक्षः कामदः स्थितः। तत्रैव इन्द्रनीलमूर्तिः अस्ति, या स्वयमेव भगवता रक्ष्यते; अन्यः कोऽपि शुभो वैष्णवप्रतिमा न दृश्यते। अतः अहं सर्वतो यत्नं करिष्यामि, यथा स भगवान्, जगन्नाथः, अव्याहतवीर्यः विष्णुः, मम साक्षात् प्रकटेत। यज्ञैः, दानैः, तपोभिः, होमैः, ध्यानैः, पूजनैः, यथाविधि उपवासैः, एष व्रतश्रेष्ठं आचरिष्यामि। एकचित्तेन, अन्यचिन्ता-विवर्जितेन, विष्णोः देवालयस्थापनां आरभे। एवं विचिन्त्य, द्विजश्रेष्ठ, स राजा तत्र हर्याय देवालयनिर्माणं आरब्धवान्। सर्वान् गणकान्, शास्त्रविशारदान् आहूय, राजा हृष्टः, भूमिं शुद्धां चकार। वेदशास्त्रार्थकुशलैः पण्डितैः ब्राह्मणैः, वास्तुविद्यापारगैः मन्त्रिभिः सह, स राजा मन्त्रणां कृत्वा, शुभदिने, शुभवेले, सोमतारकग्रहैः अनुकूलैः, विजयशब्दैः, आशीर्वादैः, विविधमधुरवाद्यैः, वेदघोषैः, मधुरगीतैः च, पुष्पैः, धान्यैः, तण्डुलैः, गन्धैः, पूर्णकलशैः, दीपैः च, श्रद्धया मनसा च राजा तत्र अर्घ्यं न्यवेदयत्। एवं स धर्मराजः तस्मिन् पुण्यक्षेत्रे, सर्वसम्पदुपेतं, लोकहिताय, विष्णोः देवालयं स्थापयितुं आरब्धवान्।