यः कश्चन जीवः तस्य वटवृक्षस्य प्रदक्षिणां कृत्वा वा, प्रणिपत्य वा, तस्य सर्वे पापानि विनश्यन्ति, स च केशवस्य धाम प्राप्नोति। तस्मात् वटस्य किञ्चित् उत्तरतः, दक्षिणदिशि च केशवस्य देवालयः स्थितः, स च देशः धर्मेण पूर्णः। तत्र भगवतैव निर्मितां मूर्तिं दृष्ट्वा, जनाः सहजमेव मम लोकं प्राप्नुवन्ति। कदाचित् धर्मराजः तान् जनान् गच्छतः दृष्ट्वा, मम समीपमागत्य, शिरसा वन्द्य, इति उवाच— "नमः ते भगवन्, देव, लोकनाथ, विश्वेश, क्षीराब्धिनिलय, शेषशायिन्। वरद, श्रेष्ठ, वरप्रद, स्रष्टा, अजन्य, ईश्वर, सर्वाधिप, अजो विष्णुः, सर्वज्ञ, अजित। नीलोत्पलदलश्याम, पद्मलोचन, निर्गुण, शान्त, जगद्धारक, अक्षर। सर्वलोकस्रष्टा, सर्वलोकहिता, वेद्यः पुराणपुरुषः, व्यक्ताव्यक्त, सनातनः। सर्वस्रष्टारं, उच्चावचं, लोकनाथं, विश्वगुरुं, श्रीवत्सलाञ्छनं, वनमालाभूषितं वन्दे। पीताम्बरधरं, चतुर्भुजं, शङ्खचक्रगदाधरं, हारकङ्कणयुतं, किरीटकुण्डलभूषितं। सर्वलक्षणसम्पन्नं, अतीन्द्रियं, अचलं, अच्युतं, सूक्ष्मं, ज्योतिर्मयं, नित्यम्। सत्-असद्विलक्षणं, सर्वव्यापि, प्रकृत्यतीतं, विश्वनाथं, सुखदं, परमेश्वरं नमामि।" एवं धर्मराजः पुरा वटस्य समीपे स्तुतिभिः तं सम्पूज्य प्रणम्य स्थितः। तं नमन्तं समालोक्य, अहं—अन्तकः—कारणं पृष्टवान्, "हे वैश्वत, महाबाहो, सर्वदेवतामुख्य, किमर्थं मां स्तुत्वा प्रणमसि? संक्षेपेण कथय।" अत्र परं पुरुषस्य पुण्ये प्रसिद्धे च क्षेत्रे, नीलमणिमयः प्रतिमा तिष्ठति, सर्वकामफलप्रदा। तां मूर्तिं, हे कमलनयन, श्रद्धया एकचित्तेन ये पश्यन्ति, ते कामरहिताः श्वेतनाम्नि धाम्नि यान्ति। तस्मात्, शत्रुघ्न, अहं स्वं कर्तव्यं कर्तुं न शक्नोमि; कृपां कुरु, भगवन्, प्रतिमां संहर।" वैवस्वतस्य वचः श्रुत्वा, यम उवाच, "सर्वतः अस्यां प्रतिमां रजसा छादयिष्यामि।" ततः अहं तां प्रतिमां लतानां जालेन छादितवान्, यथा स्वर्गकामाः नराः तत्र न पश्येयुः। लताभिः सुवर्णवस्त्रैश्च आवृत्य, यमः तं स्वपुरं दक्षिणदिशं प्रेषितवान्। यदा सा नीलमणिमयी प्रतिमा छादिता, तदा तस्मिन्पुण्ये प्रसिद्धे च क्षेत्रे यद् यद् आसीत्, तद् सर्वं देवदेवः जनार्दनः पुरा तस्यै कथितवान्। इन्द्रद्युम्नस्य प्रस्थानं, क्षेत्रदर्शनं, क्षेत्रवर्णनं, देवालयनिर्माणं, अश्वमेधयागः, स्वप्नदर्शनं, लवणोदधितटे दारुदर्शनं, वासुदेवस्य रूपदर्शनं, विश्वकर्मणः साक्षात्कारः, प्रतिमानिर्माणवर्णनं, सर्वदेवताप्रतिष्ठा, तीर्थयात्राकाले कल्पपाठश्च, मार्कण्डेयकथा, शंकरप्रतिष्ठा, पञ्चतीर्थमाहात्म्यं, त्रिशूलधारिणः दर्शनं, वटदर्शनं तस्य पुण्यं, विशेषतः बलदेवकृष्णयोः दर्शनं, शुभद्रायाः कीर्तिः, नृसिंहदर्शनं, प्रभातमाहात्म्यपाठश्च, अनन्तवासुदेवदर्शनं, गुणस्तुतिः, श्वेतमाधवमाहात्म्यं, स्वर्गद्वारदर्शनं, समुद्रदर्शनं, स्नानतर्पणादिमाहात्म्यं, इन्द्रद्युम्नस्य महिमा, पञ्चतीर्थफलम्, ज्येष्ठतीर्थं, हलिनः कृष्णस्य स्थानं, यात्रा-महोत्सवस्य फलम्, विष्णुलोकस्य पुनः पुनः वर्णनं, पुण्यक्षेत्रस्य कीर्तिः—एतत् सर्वं स परं पुरुषः पूर्वं तस्यै कथितवान्। ततः ऋषयः पप्रच्छुः, "भगवन्, शेषं कथां श्रोतुमिच्छामः; राजा तस्मिन्पुण्ये क्षेत्रे किमकरोत्?" स उवाच, "मुने, शृणु; संक्षेपेण क्षेत्रदर्शनं राज्ञश्च कृत्यं वक्ष्यामि।" स राजा, त्रैलोक्यप्रसिद्धे तस्मिन्पुण्ये क्षेत्रे गत्वा, रमणीयानि स्थलानि, नद्यश्च अपि अपश्यत्। तत्रैव नदी पुण्यशिला, विन्ध्यपादात् प्रवहन्ती, स्वित्त्रोपला नाम्ना, शुभा सर्वपापहारिणी च। सा गङ्गासमा, महाप्रवाहा, दक्षिणसागरतः प्रवहन्ती, महानदी नाम्ना, पुण्यजलसमन्विता। सा सुशोभनवर्तुला, दक्षिणसागरगर्भं प्रविशन्ती, तस्याः उभयतटे ग्रामनगराणि दृश्यन्ते। एवं पुण्ये तस्मिन्स्थले राज्ञा सर्वं दृष्ट्वा, क्षेत्रमाहात्म्यं च ज्ञात्वा, तस्य पुण्यस्य लाभेन स राजा परमं सुखमवाप्तवान्।