तत्र हि तैः हारितैः, भृङ्गराजैः, चातकैः, बहुपुत्रैः, जीवञ्जीवैः, काकोलैः, कलविङ्कैः, कपोतैः च सह, विविधैः पक्षिसङ्घैः, मनोहरैः श्रवणरम्यैः, सदा पुष्पितेषु शाखासु समासीनैः, मधुरं गायमानैः, तत् स्थलं शोभितम्। तत्र च सदा श्वेतपुष्पसमूहयुक्तैः केतकिवनैः, माल्लिकाकुण्डयूथिकातगरैः पुष्पैः च, कुटजबाणपुष्पातिमुक्तकुब्जकमालतीकरवीरहेमकदलीद्रुमैः च, अन्यैः अपि सुरभिभिः सुन्दरदर्शनीयैः पुष्पैः, वनगुल्मोपवनोत्पन्नैः, नानावर्णगन्धयुक्तैः, तत् क्षेत्रं विराजितम्। तत्र विद्यातरगणैः, सिद्धचारणैः, गन्धर्वैः, नागैः, राक्षसैः, पिशाचैः, अप्सरःकिन्नरैः च पूर्णम्। मुनियक्षगणैः, विविधैः प्राणिभिः, मृगैः, वटवृक्षवासिभिः, सिंहैः, वराहमहिषसमूहैः च तद्देशं संकुलम्। अन्यैः अपि कृष्णमृगादिभिः पशुभिः, व्याघ्रैः, प्रभातिगजैः, अन्यैः च वन्यजीविभिः तद्देशं शोभितम्। तत्र नानाविधवृक्षैः, नन्दनादिवनैः, लतागुल्ममण्डपैः, विविधजलाशयैः च क्षेत्रं भूषितम्। हंसकारण्डवशतैः, पद्मवनसमूहैः, कदम्बकुक्कुटहंसैः, प्लवमानैः पक्षिभिः, चक्रवाकैः च शोभितम्। पद्मैः, शतदलैः, उत्पलैः, कुवलयैः, अन्यैः जलजन्यैः पुष्पैः, जलचरैः पक्षिभिः च तद्देशं विभूषितम्। तत्र प्रज्वलितशिखरैः पर्वतैः, रम्यगुहाभिः, नानावृक्षसमूहैः, नानारत्नमयैः भूषितैः च शोभितम्। सर्वाश्चर्यशिखरैः, सर्वजीवाश्रयैः, सर्वौषधियुक्तैः, विस्तीर्णवर्णविचित्रशैलैः च तद्देशं शोभितम्। एवं सर्वैः रमणीयैः विभवैः भूषितं, स राजा त्रैलोक्यपूजितं क्षेत्रं दृष्टवान्। दशयोजनविस्तीर्णं, पञ्चयोजनदीर्घं, नानाविचित्रसम्पन्नं, दुष्प्राप्यं परमं क्षेत्रं स राजा अपश्यत्। तस्मिन्नेव विशुद्धे पुण्ये वैष्णवे परमे क्षेत्रे, भगवन्, पूर्वं किमर्थं तत्र वैष्णवप्रतिमा न स्थापिता? किमर्थं स राजा तत्र सैन्यरथोपेतः, कृष्णरामभद्रां शुभां च स्थापयामास? अस्माकं महदाश्चर्यं संजातं, भगवन्, सर्वं श्रोतुमिच्छामः, कारणं च वद। शृणु तर्हि पुरातनं पापनाशनं आख्यानं, यथापूर्वं हरिणा श्रीपृष्टः संक्षिप्तं कथितम्। सुमेरोः सुवर्णशृङ्गे, सर्वाश्चर्यसम्पन्ने, सिद्धविद्याधरयक्षकिन्नरैरलङ्कृते, देवदानवगन्धर्वनागाप्सरसामुनिभिः, गुप्तगणैः, सिद्धैः, सुपर्णैः, मरुद्गणैः च सेव्यमाने, अन्यैः दिव्यैः साध्यैः, कश्यपादिप्रजापतिभिः, वालखिल्यादिभिः च शोभिते, परमसुखदायि तस्मिन्पर्वते। तत्र दिव्यैः कर्णिकारवनैः, सर्वर्तुपुष्पसमृद्धैः, सुवर्णकान्तिभिः, सूर्यसदृशदीप्तिभिः च शोभितम्। अन्यैः अपि नानावृक्षैः, शालतालादिवनैः, पुन्नागाशोकसरलवटाम्रार्जुनैः च, पारिजाताम्रखदिरानीपबिल्वकदम्बधवखादिरपालाशशिर्षामलकतिन्दुकैः, नारिङ्गकोलबाकुललोध्रदाडिमदारुकसर्जकर्णटगरशिशिभूर्जवनिम्बैः च, अन्यैः सुवर्णवृक्षैः, फलेन नम्रैः, नानासुगन्धिपुष्पैः च शोभितम्। मालतीयूथिकामल्लीकुंडबाणकुरुण्टकपाटलागस्त्यकुटजमन्दारादिपुष्पैः, मनोरमैरन्यैः पुष्पैः, मनःप्रहर्षकारिभिः, मधुरस्वरेण गायमानपक्षिसङ्घैः च तत्तटं विभूषितम्। कोकिलानां मधुरध्वनिभिः, मदान्धमयूरनिनादैः, नानावृक्षपुष्पैः च शोभिते तस्मिन्पर्वते, नानाविधपक्षिभिः, देवसेविते, तत्र स्थितः जगन्नाथः, अव्ययः विश्वकर्ता भगवान्। स एव अव्ययः वासुदेवः, सर्वलोककर्ता, तत्र तिष्ठन्, सर्वभूतहितकामया देवीया शीर्षनतया, पद्मजं परं प्रश्नं पप्रच्छ। सा उवाच—"सर्वलोकनाथ! मम हृदि स्थितं यदिदं विचित्रं दुर्लभं कर्मक्षेत्रं मर्त्यलोके, तस्य संशयं वद। लोभमोहग्रहैः, कामक्रोधार्णवमग्नेन, केन उपायेन, देवदेव, संसारसागरात् मोक्षः स्यात्?" "वद मे, देवेश, त्वमर्थोऽस्मि, त्वदन्यः नास्ति कश्चन संशयविनाशकः।" इति श्रुत्वा तस्याः वचनानि, देवदेवो जनार्दनः, परमया प्रीत्या, परमामृतरूपं वचनं प्रोवाच। "सुलभो ह्येष, सुलभप्राप्त्यः, रम्यः, उत्तमफलदायकः; सः परमपुरुषः अग्र्ये पुण्यक्षेत्रे वसति, देवी, सर्वत्र प्रसिद्धः। त्रिषु लोकेषु तादृशः नास्ति; तस्य स्तुत्या, देवि, सर्वपापात् विमुच्यते। सः न ज्ञायते सर्वैः अमरैः, न दानवैः, न मारिच्यादिमुनीन्द्रैः; स मया गुह्यः, सुन्दरि।" "तस्मात्, ते पुण्यक्षेत्राधिपतिं वक्ष्यामि; शृणु, सुश्रोणि, एकचित्तया।