सर्वश्रेष्ठ ऋषे, मातरः सर्वकामदायिन्यः तत्र दृष्ट्वा, भक्त्या सम्यक् पूजिताः प्रणिपत्य च, पुरुषः सर्वपापैर् विमुक्तः स्वर्गं याति; एवं तद् रम्यं नगरं सिंहनृपस्य शासितं दृष्ट्वा। तद् नगरम् इन्द्रस्य अमरावतीमिव, नित्योत्सवसमाकुलं, अष्टादशद्वारयुक्तं, चतुर्विधविस्तीर्णमार्गैः संयुक्तं, सदैव प्रमुदितं दृश्यते। तत्र धनुःशब्दैः निनादितं, सिद्धसमूहैः शोभितं, पण्डितसभाभिः पूर्णं, वेदध्वनिभिः प्रतिध्वनितं नगरं अस्ति। दिनरात्रम् इतिहासनाः, पुराणकथाः, विविधशास्त्राणि, काव्यकथाः च द्विजातिभिः श्रूयन्ते। एवं गुणसम्पन्नं भूमिं अहं वर्णितवान्, यत्र पूर्वं महात्मा इन्द्रद्युम्नः नृपः उत्पन्नः। तस्मिन्नेव भूमौ, बुद्धिमान् इन्द्रद्युम्नः नृपः एकदा अप्रतिमं राज्यं शासित्वा, स्वजनान् पुत्रवत् रक्षितवान्। स सत्यवादी, महाबुद्धिः, वीरः, सर्वगुणनिधिः, धर्मसम्पन्नः, शस्त्रधारणेषु अग्रणी च आसीत्। स सत्यवाक्, उत्तमचारित्रः, जितेन्द्रियः, दीप्तिमान्, शत्रुनगरजित्, सूर्यसदृशः, अश्विनौ इव सुन्दरः च आसीत्। स नित्यं अद्भुतकर्मणा वृद्धिं प्राप्य, शौर्ये इन्द्रसमः, शुभलक्षणैः शोभितः, शरदिन्दुवत् दीप्तिमान् आसीत्। सर्वयज्ञेषु अश्वमेधादिषु कृतवान्, दानयज्ञतपःसम्पत्तौ अन्यः नृपः तस्य तुल्यः नासीत्। स सर्वयज्ञे ब्राह्मणेभ्यः सुवर्णरत्नमुक्तागजाश्वादीन् बहुलं दत्तवान्। तस्य राज्ये गजानां, अश्वानां, रथानां, शुभचर्मणाम्, वस्त्राणां, रत्नधनधान्यानां च सीमा नासीत्। एवं सर्वसंपद्भिः, सर्वगुणैः भूषितः, सर्वकामसम्पन्नः, अनुतापेन राज्यं शासितवान्। तस्मै चिन्ता अभवत्—"कथं योगेश्वरं हरिं भोगमोक्षप्रदं पूजयेत्?" स सर्वशास्त्राणि, तन्त्राणि, आगमप्रपञ्चम्, इतिहासनानि, पुराणकथाः, वेदाङ्गानि च विचिन्त्य। धर्मशास्त्राणि, ऋषिभिः उक्ताः नियमाः, वेदाङ्गानि, ज्ञानप्रपञ्चम् अपि सम्यक् परीक्ष्य। आचार्यं वेदविद्ब्राह्मणांश्च सेवित्वा, परं लक्ष्यं प्राप्य, तदा स्वार्थसिद्धः अभवत्। स परमं अक्षरं वासुदेवाख्यं तत्त्वं ज्ञात्वा, मोहाज्ञानविमुक्तः, मोक्षकामः, जितेन्द्रियः अभवत्। तदा पुनः चिन्तयामास—"कथं शाश्वतं देवदेवं पीतवस्त्रधारिणं चतुर्भुजं शङ्खचक्रगदाधारिणं पूजयेत्?" स वनमालया वक्षसि भूषितं, पद्मपत्रविशालाक्षं, श्रीवत्सलक्षणं वक्षसि, किरीटकुण्डलदिव्यभूषणैः शोभितं हरिं पूजयितुम् इच्छन्। ततः स जनाधिपः स्वस्य उज्जयिन्याः नगरात् बहुबलसमेतः, स्वपार्षदैः, पुरोहितैः सह निर्गतवान्। सर्वे रथिनः शस्त्रधराः, दिव्यरथैः पताकाध्वजैः भूषितैः तं अन्वगच्छन्। अश्वारोही अपि शूलगदाधराः, वातवेगसमाः अश्वैः नृपं अन्वगच्छन्। हिमालयोद्भवाः, मदोन्मत्ताः, पर्वतसदृशाः, वक्रदन्ताः, षष्टिवर्षीयाः, क्रूराः गजाः सुवर्णकवचैः, ध्वजैः, घंटानिनादैः भूषिताः, गजविद्या-विशारदाः तं अन्वगच्छन्। अनन्ताः पदातयः धनुषः, शूलचापधारिणः, दिव्यहारवस्त्रधारिणः, दिव्यगन्धानुलेपिताः, तं अन्वगच्छन्। सर्वे युवा, मणिकुण्डलशोभिताः, शस्त्रविद्यायुक्ताः, वीराः, युद्धे नित्योत्सुकाः तं अन्वगच्छन्। अन्तःपुरनिवासिन्यः सर्वा स्त्रियः, पूर्णाभरणभूषिताः, बिम्बोष्ठ्यः, सुश्वेतदन्ताः, सर्वाभरणभूषिताः तं अन्वगच्छन्। दिव्यवस्त्रधारिण्यः, दिव्यहारभूषिताः, दिव्यगन्धानुलेपिताङ्ग्यः, वदनैः शरदिन्दुवत् दीप्ताः तं अन्वगच्छन्। सर्वाः तन्वकट्यः, मनोहरवस्त्रधारिण्यः, सुन्दरकुन्तलाः, ताम्बूलरञ्जितमुख्यः, सेवकैर् सुपालिताः, उच्चनीचयानवाहनैः, रत्नसुवर्णभूषितैः, गायनस्तुतिकर्तृभिः सहिताः तं अन्वगच्छन्। सर्वत्र शस्त्रधरैः रक्षिभिः परिवृताः, पद्मपत्रदीर्घनेत्राः, ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः अपि तं अन्वगच्छन्। सर्वे श्रेण्यः, नगरसमूहः, धनरत्नसुवर्णयुक्तः, पत्न्यः पार्षदः च सहिताः तं अन्वगच्छन्। शस्त्रविक्रेतारः, ताम्बूलविक्रेतारः, तृणविक्रेतारः, काष्ठविक्रेतारः, रंगजीविनः, मांसविक्रेतारः, तैलविक्रेतारः, वस्त्रविक्रेतारः, फलपर्णविक्रेतारः, भारवाहकाः, धावकाः, सहस्रशः तं अन्वगच्छन्। गोपाः, नापिताः, वस्त्रकाराः, मेषपशुपालकाः, मृगपालकाः, हंसपालकाः, धान्यविक्रेतारः, सत्तुवविक्रेतारः, गुडविक्रेतारः, लवणजीविनः तं अन्वगच्छन्। गायकाः, नर्तकाः, शुभस्तुतिपाठकाः, नटाः, कथाकथाः, पुराणार्थविदः अपि तं अन्वगच्छन्। एवं स महात्मा इन्द्रद्युम्नः, सर्वसमाजैः, विविधवर्गैः, पूर्णबलैः, उज्जयिन्याः नगरात् निर्गम्य, भगवतः पूजार्थं यत्र यत्र याति, तत्र तत्र सर्वजनाः भक्त्या तं अनुगच्छन्।