कः न नाम तत्र वसति काङ्क्षेत, यत्र सर्वैः भोगैः समन्वितं स्थानं दृश्यते? को वा देशः तस्मात् श्रेयान्, अथवा किम् अन्यत् तद् अतिशेते? यत्र मोक्षदः भगवान् स्वयम् निवसति, तत्र उत्कलदेशे ये नराः वसन्ति, ते खलु प्राज्ञाः कीर्तिमन्तः धन्याः स्मृताः। ये तीर्थराजस्य जलासु स्नानं कृत्वा परमपुरुषं पश्यन्ति, ते मर्त्याः स्वर्गे एव वसन्ति, न च यमसदनं यान्ति। उत्कलस्य श्रीपुरुषोत्तमक्षेत्रे ये वसन्ति, तेषां जीवितं सार्थकं, ते प्रमुदिताः प्राज्ञाः उत्कलवासिनः। ये देवतानां श्रेष्ठं समालोकयन्ति, यस्य प्रसन्नं विशालं चक्षुः, सुन्दरभ्रू, मनोज्ञकेश, दिव्यकिरिट, रम्यकर्णाभरणानि च सन्ति; यस्य सुन्दरस्मितं, शुक्लदन्ताः, शोभनकुण्डलैः भूषितः, सुकुमारनासिका, सुललाटम्, शुभलाञ्छनानि च दृश्यन्ते; यस्य कृष्णस्य पद्ममुखं त्रैलोक्यस्य प्रमोदम् आवहति, तं दृष्ट्वा मानवाः धन्याः भवन्ति। पुरा कृतयुगे, हे विप्राः, इन्द्रद्युम्नः नाम राजा बभूव, यः पराक्रमेन्द्रतुल्यः ख्यातः। सः सत्यवाक् शुचिः, सर्वशास्त्रविशारदः, मनोज्ञः, सौभाग्यवान्, शूरः, दानशीलः, भोगी, मधुरभाषी च आसीत्। सः सर्वयज्ञान् अकरोत्, ब्राह्मणभक्तः, सत्यनिष्ठः, धनुर्वेदवेदाङ्गविद्, कुशलकर्मा च। सः नरनारीणां प्रियः, पूर्णचन्द्रवत् शोभनः; सूर्यवत् दुर्लभदर्शनः, शत्रुसंघानां भीषणः च। सः वैष्णवः, गुणसम्पन्नः, कोपेन्द्रियवशी, योगसांख्याध्यायी, मोक्षकामः, धर्मनिष्ठः च। एवं पृथ्वीं शासन्वान् सः सर्वगुणनिधिः हरिं पूजितुम् इच्छां चकार। "कथं देवदेवं जनार्दनं पूजयेयम्? कस्य क्षेत्रे, कस्य तीर्थे, कस्य तटाकुले, वा कस्याश्रमे?" इति चिन्तयन् सः मनसा सर्वक्षेत्रतीर्थपुराणस्थलानि निरीक्ष्य, तानि सर्वाणि परित्यज्य, पुनः सः परमं क्षेत्रं, मोक्षदं, पुरुषोत्तमं जगाम। तत्र समुपेत्य सः बलेन वित्तेन च समृद्धः, विधिवत् अश्वमेधयज्ञं कृत्वा विपुलानि दानानि अदात्। सः महद् विख्यातं च देवालयं निर्माय, तत्र संकर्षणं कृष्णं च सुभद्रां च स्थापयामास, बलवान् सन्। तत्र पञ्च तीर्थानि सम्यक् स्थापयित्वा, स्नानदानतपःहोमदेवपूजानि अकरोत्। भक्त्या च सः प्रतिदिनं पुरुषोत्तमं नियमेन पूजयामास; तेन देवदेवस्य प्रसादात् मोक्षमवाप। हे द्विजाः, यः मार्कण्डेयं कृष्णं रामं च पश्यति, इन्द्रद्युम्नसागरनाम्नि स्नानं च करोति, सः नूनं मोक्षं प्राप्नोति। कुतः सः इन्द्रद्युम्नः, लोकनाथः, पूर्वं परमं क्षेत्रं पुरुषोत्तमं ययौ? तत्र गत्वा, हे देवश्रेष्ठ, कथं सः नरपतिः अश्वमेधयज्ञेन सम्यक् पुरुषोत्तमं पूजयामास? कथं सः तत्र फलबुद्धिं ददाति, दुर्लभं त्रैलोक्यविख्यातं देवालयं निर्मितवान्? कथं सः सिंहनृपः कृष्णं रामं सुभद्रां च स्थापयामास, क्षेत्रं च रक्षितवान्? कथं सः बुद्धिमान् कृष्णादीन् देवैः पूजितान् तस्मिन् उत्तमे देवालये स्थापयामास? एतत् सर्वं विस्तारतः यथावत् आख्यातव्यम्, तस्य धीमतः कर्माणि न किंचिद् विहाय। तव वचनामृतं न तृप्तिमावहति; वयं पुनः पुनः श्रोतुम् इच्छामः, हि अस्माकं जिज्ञासा महान् अस्ति। शोभनं, शोभनं, हे द्विजोत्तम, यत् त्वया पुरातनं पृच्छितं, यत् सर्वपापहरं, शुभदं, भोगमोक्षप्रदं च। कथयिष्यामि तस्य कृतयुगे यथावृत्तं कर्म; शृणुत, हे ऋषिश्रेष्ठाः, यत्नेन संयतात्मनः। मालवदेशे अवन्ती नाम पुरी बभूव, या भूमिसिंहतुल्येन नृपेण श्लाघ्या आसीत्। सैव पुरी प्रमुदितसमृद्धजनैः पूरिता, दृढप्राकारतोरणैः, सुदृढबद्धद्वारैः, खट्वाङ्गनदीभिः भूषिता च। तत्र नानावणिजैः विविधवस्त्रद्रव्यैः सम्पूर्णा, रम्यपथशालासु, सुविभक्तचत्वरेषु च शोभिता। गृहशिखरैः भूषिता, सुसज्जितमार्गा, राजहंसैः शुक्लैः शोभनैः विविधग्रीवाभिः रमणीयैः च संयुक्ता। लक्षशः शतशः प्रासादैः भूषिता, यज्ञोत्सवैः प्रमुदिता, गीतवाद्यरवैः निनादिता। नानावर्णपताकाध्वजैः विभूषिता, गजाश्वरथपत्तिसंघैः संकुला। विविधवीरैः पूरिता, नानाजनैः संयुक्ता, ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्रद्विजैः च। सा पुरी, हे मुनिश्रेष्ठ, समृद्धा, पण्डितैः शोभिता; न तत्र मलिनः, न मूर्खः, न दरिद्रः कश्चन। न तत्र रोगी, न विकलः, न जुआरी; सदा हृष्टसद्भावनरनारीजनाः दृश्यन्ते। ते दिवा रात्रौ क्रीडन्तः, नानाविधैः प्रमोदमानाः; तत्र सुवेषधारिणः, विमलकुण्डलभूषिताः पुरुषाः दृश्यन्ते।