तत्र तद् उत्तमं क्षेत्रं, स्वधर्मनिष्ठैः सर्ववर्णैः च अन्यैः च भूषितम्, हृष्टैः स्वस्थैः पुरुषैः स्त्रीभिः च समाकीर्णम् आसीत्। सर्वविद्यायाः निवासः, सर्वगुणधर्मसञ्चयः, सर्वगुणैः समन्वितं तद् क्षेत्रं परमदुर्लभं प्रकीर्तितम्। तत्र उत्तमाः ऋषयः, प्रसिद्धः च परमात्मा निवसन्ति, यावत् उत्कलस्य सीमाः यथाक्रमं कथ्यन्ते। कृष्णस्य कृपया तद् भूमिः परमपवित्रा, यत्र विश्वात्मा परमपुरुषः प्रतिष्ठितः। जगन्नाथः, सर्वव्यापी भगवान्, तत्र स्थितः अस्ति; अहम्, रुद्रः, शक्रः, अग्निप्रमुखैः देवैः सह तत्र स्थिता वयम्। ऋषयः अग्रगण्याः सर्वदा तत्र वसन्ति, गन्धर्वैः, अप्सराभिः, पितृभिः, देवैः, मानवैः च सह। यक्षाः, विद्याधराः, सिद्धाः, नियमपरायणाः मुनयः, वलखिल्याः, कश्यपः, अन्ये च प्रजापतयः तत्र निवसन्ति। सुपर्णाः, किन्नराः, नागाः, दिविस्थाः अन्ये च सह, चतुर्वेदाः, विविधशास्त्राणि च तत्र स्थितानि। इतिहासाः, पुराणानि, महादानयुक्ताः यज्ञाः, विविधाः तीर्थनदीः, पवित्रस्थानानि, देवालयाः अपि तत्र सन्निहितानि। समुद्राः, पर्वताः अपि तत्र प्रतिष्ठिताः; तस्मिन् परमपवित्रे भूमौ, देवैः, ऋषिभिः, पितृभिः च सेविते। सर्वसुखसम्पन्ने स्थले कः न वासं इच्छेत्? कः भूमिः तस्मात् श्रेयसी, किम् अन्यत् अतिशयम्? यत्र मोक्षप्रदः भगवान् स्वयम् निवसति, उत्कलवासी पुरुषाः, ज्ञानेन प्रसिद्धाः, धन्याः एव। तीर्थराजस्य जलेषु स्नानं कृत्वा, परमपुरुषं पश्यन्ति; ते मर्त्याः स्वर्गे निवसन्ति, यमलोकं न गच्छन्ति। उत्कलस्य श्रीपुरुषोत्तमपवित्रक्षेत्रे ये वसन्ति, तेषां जीवनं सफलम्, उत्कलस्य ज्ञानी जनाः। ये देवश्रेष्ठं पश्यन्ति, शान्तं, विशालनेत्रं, सुन्दरभ्रूकेशमुकुटकर्णाभरणयुक्तं, मनोज्ञस्मितं, सुन्दरदन्तं, शोभायुक्तकुंडलं, सुश्रोत्रं, सुन्दरगण्डं, उत्तमललाटं, शुभलक्षणयुक्तं, तस्य कृष्णस्य पद्ममुखं, यः त्रैलोक्यं आनन्दं ददाति। पुरातने कृतयुगे, हे ब्राह्मणाः, इन्द्रद्युम्न नाम राजा आसीत्, वीर्येन्द्रसमः प्रसिद्धः। सः सत्यवादी, शुद्धः, कुशलः, सर्वशास्त्रविशारदः, सुन्दरः, भाग्यवान्, धैर्यवान्, उदारः, सुखी, प्रियवाक् च आसीत्। सः सर्वयज्ञान् अकरोत्, ब्राह्मणेषु भक्तः, सत्यनिष्ठः, धनुर्वेदवेदशास्त्रकुशलः, कर्मनिष्ठः। सः जनैः स्त्रीभिः च प्रियः, पूर्णचन्द्रवत्; सूर्यवत् दुष्प्राप्यः, शत्रुसमूहाय भीषणः। विष्णुभक्तः, गुणसम्पन्नः, क्रोधेन्द्रियनिग्रहवान्, योगसांख्यशिष्यः, मोक्षमिच्छुः, धर्मनिष्ठः। एवं भूमौ राज्यं कृत्वा, सः गुणनिधिः राजा हरिं पूजितुम् इच्च्छां विकसितवान्। "कथं देवदेवं जनार्दनं पूजयिष्यामि? कस्यां भूमौ, कस्यां तीर्थे, कस्यां नदीतीरे, कस्यां आश्रमे?" इति चिन्तयन्, सः मनसा भूमिं निरीक्ष्य, सर्वतीर्थक्षेत्रपुराणस्थानानि विविच्य। तानि सर्वाणि परित्यज्य, पुनः सः परमक्षेत्रं, मोक्षप्रदं, प्रसिद्धं पुरुषोत्तमधामं अगच्छत्। तत्र आगत्य, बलैः साधनैः च समृद्धः, अश्वमेधयज्ञं विधिवत् अकरोत्, महादानानि च अददात्। महत् प्रसिद्धं देवालयं निर्माय, सः संकर्षणं, कृष्णं, सुभद्रां च प्रतिष्ठितवान्। राजा तत्र पञ्च तीर्थस्नानस्थानानि यथाविधि स्थाप्य, स्नानं, दानं, तपः, होमं, देवपूजां च अकरोत्। भक्त्या पुरुषोत्तमं प्रतिदिनं विधिवत् पूजयन्, देवदेवस्य कृपया मोक्षं प्राप्तवान्। हे द्विजाः, यः मार्कण्डेयम्, कृष्णम्, रामं च पश्यति, इन्द्रद्युम्ननाम्नि समुद्रे स्नानं करोति, सः निश्चितं मोक्षं प्राप्नोति। किं कारणं इन्द्रद्युम्नः, जगत्पतिः, पूर्वं परमक्षेत्रं पुरुषोत्तमं अगच्छत्? तत्र गत्वा, हे देवश्रेष्ठ, कथं सः अश्वमेधयज्ञेन परमपुरुषं पूजयितवान्? कथं तत्र सर्वफलप्रदं दुर्लभं क्षेत्रं त्रीणां लोकानां प्रसिद्धं देवालयं निर्मितवान्? कथं सः राजसिंहः, हे प्रजापते, कृष्णं, रामं, सुभद्रां च स्थाप्य, क्षेत्रं रक्षितवान्? कथं सः बुद्धिमान् राजा, देवैः पूजितान् कृष्णादीन् उत्तमदेवालये स्थापितवान्? हे देवश्रेष्ठ, एतत् सर्वं विस्तारतः यथावत्, तस्य बुद्धिमतः कर्माणि वदितुम् अर्हसि, न किंचिद् उत्सृज्य। तव अमृतवाक्यैः न तृप्तिम् प्राप्तुम् शक्नुमः; हे ब्रह्मन्, अधिकं श्रोतुम् इच्छामः, जिज्ञासा हि महान्। उत्तमं, उत्तमं, हे द्विजश्रेष्ठ, यत् त्वं पुरातनं विषयं पृच्छसि, यः सर्वपापविनाशकः, शुभः, भोगमोक्षप्रदः। कृतयुगे यथावृत्तं तस्य कर्माणि वक्ष्यामि; शृणु, हे ऋषिश्रेष्ठाः, यत्नपूर्वकं, निग्रहितेन्द्रियैः।