देवदेवस्य उमापतिं नृत्यपाठनमङ्गलनिनादप्रदक्षिणादिभिः सम्यक् पूजयित्वा, स भक्तः सर्वपापविमुक्तः, सौन्दर्ययुक्तः, यौवनगर्वसमन्वितः, एकविंशतिपुरुषपर्यन्तं कुलं उद्धृत्य, दिव्याभरणैः भूषितः, सुवर्णमयानां रथानां मध्ये घण्टानिनादमालिनां रथेन, गन्धर्वैः स्तुतः, अप्सरसां भूषणैः भूषितः, सर्वदिक्प्रकाशकः, शिवलोकं याति। तत्र मनोहरं सुखं भुञ्जानः स ब्राह्मणाः, महाप्रलयपर्यन्तं तत्रैव तैः सह वसति। पुण्यक्षये पुनर्भूमौ अवतरति। तत्र योगिनां गेहे, द्विजातीनां मध्ये, चतुर्वेदविद् जातः, पशुपतयोगं प्राप्य मोक्षं लभते। प्रातरुत्थाने, संध्याकाले, अयनसंधौ, अष्टम्यां अशोकाख्यायां, शुद्ध्युत्सवे च—यः शिवं चर्मवसनं, सूर्यसदृशविमानस्थं पश्यति, स शिवलोकं याति। यः कश्चित् पण्डितः तं देवमेकदा पश्यति, स अपि पापमुक्तः, नूनं शिवलोकं प्राप्नोति। तस्य देवस्य पश्चिमे, पूर्वे, दक्षिणे, उत्तरस्य च, द्वयर्धयोजनपर्यन्तं क्षेत्रं तदेव भोगमोक्षप्रदं भवति। तत्र विशिष्टे क्षेत्रे, यः भास्करेश्वरलिङ्गं पश्यति, पुण्यपयःस्नानं कृत्वा, महेश्वरं साक्षात् पश्यति। स त्रिनेत्रो देवदेवः पूर्वं सूर्येण पूजितः, तं दृष्ट्वा पापमुक्तः, उत्तमं विमानं आरोहति। गन्धर्वैः स्तुतः, स शिवलोकं गच्छति, तत्र कल्पपर्यन्तं हृष्टः वसति। शिवस्य लोके रम्यं सुखं भुक्त्वा, पुण्यक्षये, स श्रेष्ठकुले जन्म लभते। अथवा योगिनां गेहे, द्विजश्रेष्ठः, वेदवेदाङ्गविद्, सर्वभूतहिते रतः, स भवति। मोक्षशास्त्रार्थनिपुणः, समदर्शी, शम्भोः परमयोगं प्राप्य, स परं मोक्षं गच्छति। तस्मिन् पुण्ये पवित्रे क्षेत्रे, ब्राह्मणाः, यत्र यत्र लिङ्गं दृश्यते—पूजितं वा, अरण्ये वा, मार्गमध्ये वा, चत्वरे वा, श्मशाने वा, यत्र यत्र तिष्ठति—अविकल्पेन, श्रद्धया, एकचित्तेन तद् लिङ्गं पश्यन्, भक्त्या सुगन्धद्रव्यैः, सुमनसः, धूपदीपैः, नैवेद्यैः, नमस्कारैः, स्तवैः, साष्टाङ्गनमस्कारैः, नृत्यगीतादिभिः पूजयन्, स पुरुषः शिवलोकं याति। द्विजश्रेष्ठ, स्त्री अपि श्रद्धया पूजयन्ती, पूर्वोक्तं फलम् अवाप्नोति, नात्र संशयः। तस्य परमक्षेत्रस्य गुणान्, ऋषिवराः, देवाश्च महेश्वरश्च विना, को वर्णयितुं शक्नोति? यः कश्चित्, नरः वा नारी वा, तस्मिन् उत्तमे क्षेत्रे, श्रद्धया वा, न श्रद्धया वा, माधवमासादिषु गच्छति, यया तिथ्या स्नात्वा, बिन्दुसरस्यां जलं प्राप्य, विरूपाक्षं देवमपि, शिवां वरदां च पश्यति, चण्डं गणेषु, कार्त्तिकेयं, गणेशं, नन्दिं, कल्पवृक्षं, सावित्रीं च पश्यन्, स शिवलोकं प्राप्नोति। कपिलतीर्थे सम्यक्स्नानं कृत्वा, पापनाशनं, यः इच्छितं फलम् अवाप्य, शिवलोकं याति। यः तत्र नियतेन्द्रियः, यथाविधि स्थम्भं स्थापयति, स एकविंशतिपुरुषपर्यन्तं कुलं उद्धृत्य, शिवलोकं याति। यः एकाम्राख्ये पुण्यक्षेत्रे स्नानं करोति, या वाराणसीसमं शिवक्षेत्रं, स नूनं मोक्षं लभते। तत्र विरजा माता विरजा ब्राह्मणीत्वेन प्रतिष्ठिता; तां दृष्ट्वा, मनुष्यः सप्तपीढ्यन्तं कुलं शुद्धयति। तां देवीं एकवारं दृष्ट्वा, भक्त्या पूजयित्वा, प्रणम्य, स्वकुलं उद्धृत्य, मम लोकं याति। तत्रैव अन्याः लोकमातरः निवसन्ति, सर्वपापनाशन्यः, वरप्रदाः, भक्तिप्रियाः। तत्र वैतरणी नदी प्रवहति, सर्वपापनाशिनी; तत्र स्नानं कृत्वा, नरश्रेष्ठ, सर्वपापैः विमुच्यते। तत्र स्वयम्भूः हरिः स्वयम्वराहस्वरूपे स्थितः; तं दृष्ट्वा, भक्त्या प्रणम्य, परमं विष्णुं प्राप्नोति। कपिल, गोग्रह, सोम, अलाबुतीर्थ, मृत्युञ्जय, क्रोधतीर्थ, वासुकि, सिद्धकेश्वर—एतेषु अष्टसु तीर्थेषु, यः संयतः, धृतिमान्, गत्वा, यथाविधि स्नात्वा, देवान् प्रणमति, स पापमुक्तः, दिव्ये रथे आरूढः, गन्धर्वैः स्तुतः, मम लोके पूज्यते। यः विरजायां पिण्डं ददाति, मम क्षेत्रे, स नूनं पितृभ्यः अक्षय्यं तृप्तिं ददाति, न संशयः। मुनिवर, ये नराः विरजायां मम क्षेत्रे शरीरं त्यजन्ति, ते नूनं मोक्षं प्राप्नुवन्ति। यः समुद्रे स्नात्वा, कपिलं हरिं च पश्यति, वराहीं च पश्यन्, स देवलोकं प्राप्नोति। तत्र अन्यानि अपि पुण्यतीर्थानि, पवित्रस्थानानि सन्ति; तानि तदा, मुनिवर, ज्ञातव्यानि एव।