स्निग्धेन भावेन, तत्र एकस्मिन पुण्ये क्षेत्रे, विधिवत् तिलोदकेन देवतान्, ऋषीन्, मानवान्, पितृन् च तुष्ट्वा, नामगोत्रज्ञानपूर्वकं मौनवाक्येन सम्पूज्य, यः स्नानं सम्यक् करोति, स चन्द्रग्रहणे, विषुवे, अयनान्ते, ऋतुपरिवर्तने वा अश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति। युगारम्भेषु, षड्षष्ट्यां दिवसे, शुभकालेषु च, यः ब्राह्मणेभ्यः धनादीनि ददाति, स अन्येषु तीर्थेषु शतगुणं फलम् आप्नोति। यः तत्र सरसि तीरस्थले पितृभ्यः पिण्डदानं करोति, तस्य पितरः अक्षयतुष्टिं प्राप्नुवन्ति—न हि संशयः। ततः शम्भोः गृहं गत्वा, निगृहीतवाक्चक्षुषा, प्रवेश्य, शर्वं पूजयेत्, तं त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, घृतदुग्धादिभिः शुद्धद्रव्यैः भवं स्नाप्य, शुद्धः तिष्ठेत्। चन्दनकुङ्कुमैः गन्धैः तं अभिषिञ्च्य, शशिशेखरं उमापतिं देवम् पूजयेत्। बिल्वार्कपद्मादिभिः शुद्धपुष्पैः, आगमवेदमन्त्रैः शङ्करं पूजयेत्। अपि च अनदीक्षितः तं नामेन मूलमन्त्रेण पूजयेत्। गन्धपुष्पैः पूजायाम् कृतायाम्, धूपदीपैः नैवेद्यैः हविषा, स्तुतिप्रणामगीतनृत्तसंगीतैः, नृत्यपाठनमङ्गलनादैः जयघोषैः प्रदक्षिणैः च, सम्यक् देवदेवम् उमापतिं पूजयित्वा, सर्वपापविमुक्तः, शोभासम्पन्नः, युवावस्थाविभूषितः, एकविंशति-पीढितं कुलं उद्धृत्य, दिव्याभरणैः भूषितः, सुवर्णविमानमालिनः, घंटानिनादमण्डितः, गन्धर्वैः स्तुतः, अप्सरः शोभितः, सर्वदिशो दीप्तिमान्, शिवलोकं याति, तत्र मनःप्रह्लादकं सुखं अनुभवति। स तत्र तस्य लोकवासिभिः सह महाप्रलयपर्यन्तं तिष्ठति; पुण्यक्षये पुनः भूमौ अवतरति। योगिनां गृहे, चतुर्वेदविद्यायाम् द्विजः जातः, पशुपतियोगं प्राप्य मोक्षं लभते। शय्योत्थाने, सूर्यपरिवर्तने, अयनान्ते, अशोकाष्टम्यां, शुद्धोत्सवे च, यः तं परमं देवम् चर्मवस्त्रधारिणं सूर्यसदृशरथस्थं पश्यति, स शिवलोकं याति। यः तं देवम् यदा कदा पश्यति, स अपि सर्वपापविमुक्तः शिवलोकं गच्छति। देवस्य पश्चिमे, पूर्वे, दक्षिणे, उत्तरतो द्वयर्धयोजनपर्यन्तं तद् क्षेत्रम् भोगमोक्षप्रदं अस्ति। तत्र उत्तमक्षेत्रे, यः भास्करेश्वरलिङ्गं पश्यति, पुण्यसरोवरस्नानं कृत्वा, स महादेवम् अवलोकयति। स त्रिनेत्रः देवदेवः पूर्वं सूर्येण पूजितः; तं पश्यन्तः सर्वपापविमुक्ताः परमविमानम् आरोहन्ति। गन्धर्वैः स्तुताः, शिवलोकं गत्वा, तत्र कल्पपर्यन्तं हर्षपूर्णाः तिष्ठन्ति। शिवलोकस्य रम्यसुखं भोगित्वा, पुण्यक्षये, कुलीनगृहे जन्म प्राप्नुवन्ति। अथवा योगिनां गृहे, उत्तमद्विजाः, वेदवेदाङ्गविद्यायुक्ताः, सर्वभूतहितनिष्ठाः जायन्ते। मोक्षशास्त्रार्थकुशलाः, समचित्ताः, शम्भोः परमयोगं प्राप्य, मोक्षं यान्ति। तस्मिन् उत्तमपुण्ये क्षेत्रे, यत्र लिङ्गं दृश्यते—पूजितं वा, वनस्थं वा, मार्गे वा, चौर्यस्थले वा, श्मशाने वा, यत्र तिष्ठति—विश्वासेन, एकचित्तेन, तं लिङ्गं पश्यन्, भक्त्या स्नापयन्, गन्धपुष्पैः, धूपदीपैः, नैवेद्यैः, प्रणामैः, स्तुतिभिः, नृत्यगीतादिभिः पूजयन्, स पुरुषः शिवलोकं याति। हे द्विजश्रेष्ठ, स्त्री अपि श्रद्धया पूजयेत्, सा पूर्वोक्तं फलम् अवाप्नोति—न हि संशयः। तस्य क्षेत्रस्य सर्वगुणाः केन अपि वर्णनीयाः? देवैः महेश्वरैः विना अन्यः न शक्नोति। यः पुरुषः वा स्त्री वा, तद् उत्तमक्षेत्रं गच्छति—श्रद्धया वा, न श्रद्धया वा, माधवादिमासेषु, यः बिन्दुसरःस्नानं कृत्वा, विरूपाक्षं शिवां वरदां च पश्यति, चण्डं गणेषं कार्तिकेयम्, वृषं कल्पवृक्षं सावित्रीं च पश्यति, स शिवलोकं प्राप्नोति। कपिलतीर्थस्नानं कृत्वा, पापनाशनं, इच्छितं फलम् प्राप्य, शिवलोकं गच्छति। यः तत्र विधिवत् स्तम्भं स्थापयति, संयतेंद्रियः, एकविंशति-पीढितं कुलं उद्धृत्य, शिवलोकं याति। यः एकाम्रतीर्थे, शिवस्य पुण्ये क्षेत्रे, वाराणसीसमानं, स्नानं करोति, स निश्चितं मोक्षं प्राप्नोति। विरजा, माता विरजा, ब्रह्मणीरूपे स्थिता—तां पश्यन्, मनुष्यः सप्तपीढितं कुलं शुद्धयति। तां देवीं एकवारं पश्यन्, भक्त्या पूजयन्, प्रणमन्, स्वकुलं उद्धृत्य, मम लोकं याति।