तत्र तु जीवञ्जीविक-हरित-चातक-वनचारिपक्षिभिः सहान्यैश्चानेकविहगकुलैः मधुरस्वरगानैः कूजन्ति पक्षिणः। तत्र दीर्घसरोवर-जलाशय-पद्मवन-संहतकाञ्चनानि जलानि नानाविधानि पद्मगुच्छैः शोभितानि दृश्यन्ते। कुमुदैः श्वेतपद्मैः सुरम्यैः नीलोत्पलैः, कादम्बैः चक्रवाकैः सरसैश्च जलचरैः सहितानि तानि जलानि रमणीयानि सन्ति। तत्र कारण्डव-प्लव-हंसादिभिः जलचरपक्षिभिः सह नानाप्रकारैः उत्तमवृक्षपुष्पैः च तद्वनं विराजते। सर्वत्र तत्र पुण्यजलाशयैः शोभितं तं देशं कृतिवासः वृषध्वजः भगवान् स्वयमेव वसति। सर्वलोकहितार्थं शिवः भोगमोक्षप्रदः पृथिव्यां सर्वाणि पुण्यक्षेत्राणि नद्यः सरांसि च संहृत्य तत्र संस्थापयामास। पद्मसरोवर-तडाग-कूप-समुद्रादीनां प्रत्येकस्मात् पूर्वं बिन्दून् आदाय, सर्वलोकहिताय रुद्रः सर्वैः देवैः सह तस्मिन्नेव देशे बिन्दुसरः नाम पुण्यक्षेत्रं निर्ममे, विप्रश्रेष्ठ। स ऋषिभिः सह तत्र संस्थापितः, अतः सः बिन्दुसरः इति स्मृतः। मार्गशीर्षमासस्य शुक्लपक्षाष्टम्याम्, विप्रश्रेष्ठ, यः कश्चित् विषुवेन्द्रेन्द्रियजयवान् श्रद्धया बिन्दुसरे सम्यक् स्नानं करोति, सः देवर्षिमनुष्यपितॄन् मौनवाचा तिलोदकेन विधिवत् नामगात्रज्ञानपूर्वकं तर्पयित्वा, सम्यक्स्नानेन तत्र अश्वमेधस्य फलं लभते, विशेषतः चन्द्रग्रहण-विषुव-संक्रमण-संवत्सरादिषु। यः कश्चित् युगादौ, षडष्ट्यां, अन्येषु शुभकालेषु, तत्र विप्राय द्रव्यादिदानानि ददाति, सः अन्यस्मिन्नेव पुण्यक्षेत्रे शतगुणं फलमवाप्नोति। यः तत्र सरस्तटे पितृभ्यः पिण्डं ददाति, तस्य पितरः अक्षयतृप्तिं प्राप्नुवन्ति—नात्र संशयः। ततः शम्भोर्गृहं गत्वा, निगृहीतवाक्कायमानसः, प्रविश्य, सर्वं सम्यगाचरन्, शर्वं त्रिपर्यङ्कं प्रदक्षिणीकृत्य, गव्यादिभिः शुद्धद्रव्यैः भवस्याभिषेकं कृत्वा शुचिः भवेत्। ततः सुगन्धिचन्दनकुङ्कुमादिभ्यः लेपं कृत्वा, सोमशेखरं उमापतिं देवमर्चयेत्। नानाविधैः शुद्धपुष्पैः—बिल्वार्कपद्मादिभिः—आगमवेदमन्त्रैः शंकरस्य पूजनं कार्यम्। अपि च, अनदीक्षितः अपि नाममूलमन्त्रेण तं पूजयेत्। पुष्पगन्धैः पूजयित्वा, धूपदीपैः नैवेद्यैः हवनैः, स्तोत्रैः प्रणामैः गीतवाद्यैः च, नृत्यपाठनमुद्घोषपरिक्रमादिभिः, सम्यक् उमापतिं देवदेवं पूजयित्वा, सर्वपापविनिर्मुक्तः, सौर्ययौवनशोभायुतः, एकविंशतिप्रपितृवंशोद्धारकः, दिव्याभरणैः भूषितः, सुवर्णविमानस्थः, मञ्जीरनादितः, गन्धर्वैः कीर्तितः, अप्सरोगणैः भूषितः, सर्वदिग्भ्यो दीप्तिमान्, शिवलोकं गच्छति, तत्र मनःप्रहर्षजनकं सुखं भुङ्क्ते, विप्राः। तत्र सः तस्मिन्लोकेवासिभिः सह महाप्रलयपर्यन्तं तिष्ठति; ततो पुण्यक्षये पृथिव्यां पुनर्जायते। स योगिवंशे चतुर्वेदविद्वान् द्विजो भवति; पशुपतियोगं प्राप्य मोक्षं लभते। प्रबोधे, सूर्यसंक्रमणे, अयनयोः, अशोकाष्टम्यां, शुद्धोत्सवे च, यः कश्चित् तं परमेश्वरं चर्माम्बरधरं सूर्यसंकाशविमानस्थं पश्यति, सः शिवलोकं याति। यः कश्चित् तं देवमेकदा अपि पश्यति, सः अपि सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोकं एव गच्छति। देवतायाः पश्चिमदक्षिणोत्तरपूर्वेषु द्व्यर्धयोजनपर्यन्तं क्षेत्रं भोगमोक्षप्रदं भवति। तस्मिन् पुण्यक्षेत्रे यः कश्चित् भास्करेश्वरलिङ्गं दृष्ट्वा, पुण्यसरोवरस्नानं कृत्वा, महेश्वरं पश्यति। स देवेशः त्रिनेत्रः पूर्वं सूर्येण पूजितः आसीत्; तं पश्यन्तः सर्वपापविनिर्मुक्ताः उत्तमविमानमारुह्य यान्ति। गन्धर्वैः कीर्त्यमानाः, ते शिवलोकं गत्वा तत्र कर्पेण सुखेन तिष्ठन्ति, विप्रश्रेष्ठ। शिवलोके बहून्यत्यन्तसुखानि भुङ्क्त्वा, पुण्यक्षये, सः इह कुलीनकुले जायते। अथवा योगिवंशे द्विजश्रेष्ठः वेदवेदाङ्गनिपुणः सर्वभूतहिते रतः भवति। मोक्षशास्त्रार्थनिपुणः समदृष्टिः शम्भोः परमयोगं प्राप्य मोक्षं लभते। तस्मिन् पुण्ये क्षेत्रे, विप्राः, यत्र यत्र लिङ्गं दृश्यते—पूजितं वा अपूजितं, वने मार्गमध्ये वा, चत्वरश्मशानादिषु यत्रकुत्रापि—तदालिङ्गं एकचित्तेन श्रद्धया, ध्यानयुक्तः पश्यन्, भक्त्या सुगन्धिद्रव्यैः सुरम्यैः पुष्पैः, धूपदीपैः नैवेद्यैः नमस्कारैः स्तोत्रैश्च अभिषिञ्चन्, प्रणिपातनृत्यगीतादिभिः पूजयन्, सः पुरुषः शिवलोकं याति।