तत्र तस्मिन्नेव देशे न कश्चिद् रोगी, न मलिनः, न कदर्यः, न च कपटी; नापि कोऽपि रूपहीनः, न दुष्चरित्रः, न परपीडनपरः। तत्र पुरुषा विश्वविख्याते तस्मिन्निवसन्ति, यत्र सर्वं गमनागमनं सुखकरं सर्वभूतानां हर्षवर्धनं च भवति। तद्भूमिः नानाजनसमाकीर्णा, सर्वशस्यैः समृद्धा, कर्णिकार, पनस, चम्पक, नागकेसरवृक्षैः शोभिता। पाटल, अशोक, बकुल, कपित्थ, विपुलधव, आम्र, निम्ब, कदम्बाद्यनेकपुष्पितवृक्षैः सुसज्जिता सा। निप, धव, खदिर, लता, शाल, ताल, तमाल, नारिकेल, शुभाञ्जनवृक्षैः भूषिता। अर्जुन, समपर्ण, कोविदार, पिप्पल, लकुच, सरल, लोध्र, हिंताल, देवदारुवृक्षैः अपि शोभिता। तत्र पलाश, मुचुकुन्द, पारिजात, कुब्जक, कदलीवनानि, जाम्बूफलानि, गुडुच्यादिफलैः च समृद्धा। केतकी, करवीर, अतिमुक्त, किंशुक, मन्दार, मल्लिकादिपुष्पैः पुष्पितलता शोभन्ते। तत्र उपवनानि विविधविहगगीतमधुरसुरम्याणि, नन्दनवनोपमानि, फलेन नम्रतरुवल्लीः, सर्वे ऋतवः पुष्पसमूहेन विभूषिताः। तत्र चकोर, पद्म, भृङ्गराज, कोकिल, कलविङ्क, मयूर, प्रियशुक, च शारिकाः निवसन्ति। जीवञ्जीविक, हरित, चातक, विपिनविहगसमूहैः च मधुरगानैः कूजितानि तानि। दीर्घसरोवर, जलाशय, पद्मवनानि, तटाकानि, अन्यानि च जलाशयानि पद्मगुच्छैः भूषितानि। कुमुद, श्वेतपद्म, श्यामपद्म, कदम्ब, चक्रवाक, जलचरपक्षिणः च तत्र दृश्यन्ते। कारण्डव, प्लव, हंसाद्यनेकजलचरविहगैः, तत्र श्रेष्ठवृक्षपुष्पसमूहैः भूषा दृश्यते। सर्वत्र तत्र पुण्यजलाशयैः शोभितं तद्विप्रश्रेष्ठ, यत्र स्वयमेव कृत्तिवासाः वृषध्वजः भगवान् निवसति। लोकहितार्थं शिवः, भोगमोक्षप्रदः, सर्वतीर्थानि, नद्यः, तटाकानि च पृथिव्यां संहृत्य तत्र स्थापयामास। पद्मवनानि, तटाकानि, कूपाः, समुद्राः—एषां सर्वेषां किञ्चिद्बिन्दुजलमादाय पूर्वमेव, लोकानुग्रहार्थं रुद्रः सर्वैः सुरैः सहितः, तस्मिन्प्रदेशे 'बिन्दुसर' इति पुण्यक्षेत्रं सृष्टवान्। मुनिभिः सह तत्र स्थाप्य तद्बिन्दुसर इति स्मृतम्। मार्गशीर्षमासस्य शुक्लाष्टम्यां, यः कश्चित् विषुवे तत्र याति, जितेन्द्रियः श्रद्धया सम्यग् बिन्दुसरे स्नात्वा, देवर्षिमनुष्यपितॄन् मौनेन, तिलोदकेन विधिवत्, नामगोत्रज्ञानेन तर्पयित्वा, सम्यक्स्नानेन तत्र यथाविधि, अश्वमेधसमानं फलं लभते, विशेषतः चन्द्रग्रहण, विषुव, अयनसङ्क्रान्तौ, ऋतुसन्धौ वा। युगादौ, षट्षष्ट्यां दिनेषु, अन्येषु च शुभकालेषु, ये धनादिदानं विप्रेषु तत्र कुर्वन्ति, ते अन्यस्मात् क्षेत्रात् शतगुणं फलं प्राप्नुवन्ति। ये च तटाकतीरे पिण्डदानं पितृभ्यः कुर्वन्ति, ते अनिर्वाप्यं पितॄणां तृप्तिं लभन्ति—न संशयः। ततः शम्भोर्गृहं गत्वा, निगृहीतवाक्क्रियः, प्रविश्य, शर्वं प्रदक्षिणं त्रिवारं कृत्वा, घृतक्षीरादिभिः शुद्धद्रव्यैः भवमभिषिच्य, शुचिः तिष्ठेत्। ततः चन्दनकुङ्कुमगन्धैः अभिषेच्य, उमापतिं सोमशेखरं सम्यगर्चयेत्। नानापवित्रपुष्पैः—बिल्व, अर्क, पद्मादिभिः, आगमवेदमन्त्रैः शंकरं पूजयेत्। अदीक्षितोऽपि नाममन्त्रेण मूलमन्त्रेण वा पूजां कुर्यात्। एवं सुगन्धिपुष्पैः पूज्य, धूपदीपैः, नैवेद्यैः, हविषा, स्तोत्रैः, प्रणामैः, गीतैः, वाद्यैः च पूजयेत्। नृत्यपाठनमण्डलवन्दनजयघोषैः प्रदक्षिणैः च, सम्यग् उमापतिं देवदेवं पूज्य, सर्वपापविमुक्तः, सौन्दर्ययुक्तः, यौवनगर्वितः, एकविंशति कुलान् उद्धृत्य, दिव्याभरणैः भूषितः, स्वर्णविमानमालिङ्गितः, घण्टारवमण्डितः, गन्धर्वैः स्तुत्यः, अप्सरोगणैः भूषितः, सर्वदिक्प्रकाशकः, शिवलोकं गच्छति, तत्र मनोहरं सुखं भुङ्क्ते, हे विप्राः। तत्र तद्वासिभिः सह महाप्रलयपर्यन्तं तिष्ठति; पुण्यक्षये पुनः पृथिव्यां प्रतिनिवर्तते। योगिनां गेहे द्विजन्मा चतुर्वेदविद्भवति; पशुपतियोगं प्राप्य, ततः मोक्षमवाप्नोति। प्रभाते, सूर्यसङ्क्रान्तौ, अयनसङ्क्रान्तौ, अष्टम्यां यामशोकाख्यां, शुद्धोत्सवे च, ये तं परमेश्वरं चर्माम्बरधरं, सूर्यसमानविमानस्थं पश्यन्ति, ते शिवलोकं यान्ति। ये चान्यदा तं देवमपि पश्यन्ति, ते अपि सर्वपापविमुक्ताः, नूनं शिवलोकं गच्छन्ति। शिवस्य पश्चिमदक्षिणोत्तरपूर्वदिग्भ्यः, द्व्यर्धयोजनपर्यन्तं क्षेत्रं तत् भोगमोक्षप्रदं स्मृतम्।