तत्र ताः स्त्रियः सौभाग्यशालिन्यः सदा स्नेहपूर्णभाषिण्यः, यौवनमदगर्विताः दिव्यवस्त्रधारिण्यः, सदा सदाचारशोभिताः चासन्। ताः सुराङ्गनासदृश्याः स्वगृहेषु सदा क्रीडमानाः, दिवानिशं प्रमुदितमुख्याः रम्यवदनाः तत्र वसन्ति स्म। तत्र च पुरुषाः दृष्टाः, ते अपि रूपयौवनमदगर्विताः, सर्वलक्षणसम्पन्नाः, मणिशोभितकुण्डलभूषिताः च आसन्। तत्र ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च स्वधर्मनिष्ठाः धर्मात्मानः वसन्ति स्म, हे मुनिश्रेष्ठ। तत्रापि अन्याः नेत्ररम्याः मुख्यवेश्यास्तिष्ठन्ति, या घृताचीमेनकासमाः, तिलोत्तमामपि अतिक्रामन्ति। केचन उर्वश्याः सदृशाः, केचन विप्रचित्तिसमाः, केचित् विश्वाचीपुत्रिकाः, अन्याः प्रम्लोचासदृश्याः आसन्। सर्वाः ताः स्त्रियः स्नेहपूर्वकभाषिण्यः, सदा स्मितमुख्यः, कलासु निपुणाः, सद्गुणसम्पन्नाः च आसन्। तत्र वेश्याः नृत्यगीतविशारदाः, स्त्रीगुणैः सम्पन्नाः, तत्रैव वसन्ति स्म। ताः चाक्षुषविलासवार्तालापकुशलाः, रम्याः, दर्शनीयाः; न कापि अरूपा, न दुष्टाचारिणी, न चापरपीडकाः। तासां केवलं कटाक्षेण पुरुषाः मोहिताः भवन्ति। तत्र न कश्चन दरिद्रः, न मूर्खः, न च परद्वेष्टा। न च रोगी, न मलिनः, न कदर्यः, न च कपटी; सर्वे रूपसम्पन्नाः, सदाचारिणः, अहिंसकाः च। तत्र पुरुषाः लोके विख्याताः, सुखदायकगत्यायुक्ते तस्मिन् देशे वसन्ति स्म। स तु देशः नानाजनसमाकीर्णः, सर्वविधधान्यसमृद्धः, कर्णिकार, फणस, चम्पक, नागकेसरवृक्षैः शोभितः। पाटल, अशोक, बकुल, कपित्थ, बहुधाव, आम्र, निम्ब, कदम्बादिवृक्षैः च विराजते। नीप, धव, खदिर, लता, शाल, ताल, तमाल, नारिकेल, शुभाञ्जनवृक्षैः भूषितः। अर्जुन, समपर्ण, कोविदार, पिप्पल, लकुच, सरल, लोढ्र, हिंताल, देवदारुवृक्षैः च शोभितः। पलाश, मुचुकुन्द, पारिजात, कुब्जक, कदलीवनैः, जम्बूफलैः, सुपारीफलैः च समृद्धः। केतकी, करवीर, अतिमुक्त, किंशुक, मन्दार, मालतीपुष्पैश्च, अन्यैः पुष्पवृक्षैः अलङ्कृतः। तत्र उद्यानानि, नानाविहगगीतैः रम्याणि, नन्दनवनसदृशानि, फलेन नम्रवृक्षाणि, सर्वर्तुकुसुमसमूहैः शोभितानि। चकोर, कमल, भृङ्गराज, कोकिल, कलविङ्क, मयूर, प्रियशुक, सारिकाद्युपगानैः वसन्ति। जीवञ्जीविक, हरित, चातक, वनविहङ्गैः, अन्यैश्च मधुरगायनसमूहैः तद्वनं कूजितम्। दीर्घपुष्करिणी, सरः, पद्मिनी, तडागादिभिः, नानाविधजलाशयैः, पद्मसमूहैः भूषितम्। कुमुद, श्वेतपद्म, नीलोत्पलैः, कदम्ब, चक्रवाक, जलचरविहङ्गैश्च शोभितम्। कारण्डव, प्लव, हंसादिभिः जलचरपक्षिभिः, नानावृक्षपुष्पसमूहैः च समृद्धम्। सर्वत्र तत्र नानातीरथजलाशयैः शोभितं तद्वनं, यत्र कृत्विकर्मा देवः कृतिवासाः स्वयमेव वसति। लोकानां हितार्थं शिवः, भोगमोक्षप्रदः, सर्वाणि तीर्थानि, नद्यः, सरांसि च पृथिव्याम् आनीय, तत्र संस्थापितवान्। पद्मिनी, तडाग, कूप, समुद्राणां जलकणान् पूर्वं संग्रह्य, सर्वलोकहिताय रुद्रः सर्वैः देवैः सह, तस्मिन देशे बिन्दुसर इति तीर्थं सृष्टवान्, द्विजोत्तम। तं मुनिभिः सह स्थापयित्वा, बिन्दुसर इति स्मृतं, मार्गशीर्षशुक्लाष्टम्यां, द्विजश्रेष्ठ। यः विषुवे तत्र यात्रां कृत्वा, जितेन्द्रियः, श्रद्धया बिन्दुसरे सम्यक् स्नाति, देवर्षिमनुष्यपितृन् मौनवाचा तुष्ट्वा, तिलोदकेन विधिवत्, नामगोत्रवित्, तत्र स्नानं कुर्वन्, यथाविधि, ग्रहणे विषुवे संक्रान्तौ, ऋतौ वा, अश्वमेधसमानं फलं लभते। युगादौ, षट्षष्ट्यां दिने, शुभकालेषु च, यः तत्र विप्रेभ्यः ददाति द्रव्यादिदानानि, अन्यस्मात् तीर्थात् शतगुणं फलं प्राप्नोति; तत्र तटस्थे पिण्डदानं कृत्वा, पितृभ्यः अक्षय्यं तृप्तिं ददाति—न सन्देहः। ततः शम्भोः गृहम् गत्वा, जितवाक् जितेन्द्रियः, प्रविश्य, शर्वं पूजयेत्, त्रिपर्यक्रम्य, घृतक्षीरादिभिः शुद्धद्रव्यैः भवमभिषिञ्च्य, शुचिर्भवेत्। गन्धचन्दनकुङ्कुमैः अभिषेकं कृत्वा, ततः देवमुमापतिं शशिशेखरं पूजयेत्। नानापुष्पैः—बिल्व, अर्क, पद्मादिभिः, आगमवेदमन्त्रैः, शंकरं पूजयेत्तदा। दीक्षितोऽपि न सन् नाममूलमन्त्रेण पूजयेत्; एवं गन्धपुष्पैः देवमर्चयित्वा, धूपदीपैः, नैवेद्यहविषा, स्तोत्रैः, प्रणिपातैः, गीतवाद्यैः च पूजयेत्।