यः सः दक्षेण कृतं स्तोत्रं पठति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति, मृत्युः अनन्तरं च शिवगणैः सह ऐक्यं प्राप्नोति, देवैः असुरैः च पूजितः भवति। सः दिव्ये वृषवाहने रथे विराजते, सृष्टेः अन्तकाले यावत् तिष्ठति, रुद्रस्य अनुचरः भवति। एवं व्यासः, पराशरात्मजः भगवतः, उक्तवान्। एतद् कोऽपि न जानाति, न च कस्यचित् वक्तव्यम्। पापयोनि-सम्भूताः अपि, यथा वैश्याः, स्त्रियः, शूद्राः, एतत् परमं रहस्यं शृण्वन्तः रुद्रलोकं प्राप्नुवन्ति। यः द्विजः सततं एतत् ब्राह्मणेभ्यः पुण्यकाले पठति, स नूनं रुद्रलोकं गच्छति—अत्र संशयः नास्ति। एवं रुद्रकोपसम्भूतं पापनाशनं एतत् आख्यानं श्रुत्वा, श्रेष्ठाः ऋषयः व्यासस्य वचः शृण्वन्तः, द्विजातयः प्रमोदं जग्मुः। पार्वत्याः कोपं, शम्भोः दुर्निवार्यं क्रोधं, वीरभद्रस्य जन्म, भद्रकाळ्याः उत्पत्तिं च तैः श्रुतम्। दक्षयज्ञविनाशं, शम्भोः अद्भुतं वीर्यं, महात्मनः दक्षस्य पुनः अनुग्रहं अपि श्रुतवन्तः। रुद्रस्य यज्ञभागं, दक्षस्य यागस्य फलम् अपि श्रुत्वा, पुनः पुनः तुष्टाः, प्रहृष्टाः, विस्मिताश्च अभवन्। ततः द्विजातयः व्यासं पुनः शेषकथां पृष्टवन्तः। पृष्टः स व्यासः एकाम्रक्षेत्रस्य कथा पुनः उक्तवान्। ब्रह्मणा उक्तां पुण्यकथां श्रुत्वा, श्रेष्ठाः मुनयः तां स्तुतवन्तः, हृष्टाः रोमाञ्चिताः च। "अहो! भगवतः शम्भोः माहात्म्यं त्वया कीर्तितम्, दक्षयज्ञविनाशश्च, देवश्रेष्ठ!" इति तं ऊचुः। "त्वं सम्यक् एकाम्रक्षेत्रस्य माहात्म्यं वद। वयं श्रोतुम् इच्छामः, अस्माकं कौतूहलम् अतीव।" तत् श्रुत्वा, लोकनाथः चतुर्मुखः ब्रह्मा उवाच—"भूमौ शम्भोः यत् क्षेत्रं, तत् पापकृतां नाशकं। हे मुनिशार्दूल, शृणु, अहं संक्षेपेण तं पुण्यतमं क्षेत्रं वक्ष्यामि, यः सर्वपापहरः, स दुर्लभः। तत्र कोटिलिङ्गैः भूषितं क्षेत्रं, वाराणस्याः तुल्यपुण्यं, पुण्यं, प्रसिद्धं च एकाम्रनाम्ना, अष्टतीर्थयुक्तम्।" "पूर्वं तत्र एकाम्रवृक्षः आसीत्, द्विजश्रेष्ठ, तस्य नाम्ना तत् क्षेत्रं एकाम्र इति प्रसिद्धम्। तत्र सदा हृष्टसमृद्धजनाः, पुरुषाः स्त्रियः च, विद्वद्भिः समूहैः पूर्णं, धनधान्यसमृद्धं च। नगरी गृहैः, द्वारैः, त्रिरश्मिद्वारैः, सर्ववणिक्भिः, नानारत्नैः च शोभिता आसीत्। तत्र उच्चप्रासादैः, शिखरैः, रथैः भूषितैः, हंसराजोपमप्रासादैः च विभूषिता।" "मार्गैः द्वारैः, श्वेतप्राकारैः, सशस्त्रपार्षदैः रक्षिता, खट्वाङ्गनदीभिः परिवृता। तत्र श्वेत-रक्त-पीत-कृष्ण-श्यामध्वजैः शोभिता, वातेन उत्क्षिप्यमाणैः। नित्यं तत्र उत्सवाः, नानावाद्यनिनादाः—वीणा, वंशी, मृदङ्ग, झंकारयुक्तैः। दिव्यदेवालयैः, प्राकारैः, उद्यानैः, पूजारचनाभिः सर्वत्र शोभिता।" "तत्र हृष्टाः तन्वीस्त्रियः, हारकण्ठ्यः, कमलपत्रलोचनाः दृश्यन्ते। ताः स्तनयुगोपचिताः, श्यामवर्णाः, पूर्णचन्द्रमुख्यः, स्थूलकेशपाशाः, सुगण्डगण्डाः, किंकिणीनूपुरध्वनिभिः भूषिताः। सुकेशयः, सुमध्याः, कर्णपर्यन्तलोचनाः, सर्वलक्षणसम्पन्नाः, सर्वाभरणभूषिताः।" "काचित् दिव्यवस्त्रधारिण्यः, काचित् सुवर्णसदृशप्रभाः, हंसगजगमना, स्तनभारनता च। दिव्यगन्धानुलिप्ता, कर्णाभरणयुताः, प्रमोदविह्वलाः, सुमध्याः, सदा स्मितमुख्यः। अल्पदन्तपङ्क्तयः, बिम्बाधराः, मधुरस्वराः, ताम्बूलरागमुख्यः, चतुरा, रम्यदर्शनीयाः।" "सौभाग्यशालिन्यः, प्रियवादिन्यः, यौवनगर्विताः, दिव्यवस्त्रधारिण्यः, सदाचारसम्पन्नाः। ताः अप्सरसामिव सदृशाः, सदा स्वगृहेषु क्रीडन्त्यः, दिवानिशं हृष्टाः, सुन्दरमुख्यः। तत्र पुरुषाः अपि दृश्यन्ते—रूपयौवनगर्विताः, सर्वलक्षणसम्पन्नाः, मणिकुण्डलभूषिताः।" "मुनिश्रेष्ठ, तत्र ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः च, स्वधर्मनिष्ठाः, धर्मशीलाः निवसन्ति। तत्र अन्याः मुख्यगणिकाः अपि, सुनेत्राः, घृताचीमेनकासमानाः, तिलोत्तमायाः अपि अधिकाः। काचिद् उर्वश्याः सदृशी, काचिद् विप्रचित्तेः, काचिद् विश्वाच्याः स्वाभाविकतनयाः, काचिद् प्रम्लोचायाः अपि सदृशी।" "सर्वाः प्रियवादिन्यः, सर्वाः सदा स्मितमुख्यः, सर्वाः कलासु निपुणाः, सर्वाः सद्गुणसम्पन्नाः। तत्र गणिकाः नृत्यगीतविशारदाः, सर्वस्त्रीलक्षणगर्विताः, तत्र वसन्ति। ताः चक्षुर्विलासवाक्यनिपुणाः, रम्यदर्शनीयाः; न कोऽपि कुरूपः, न कश्चित् दुष्टाचारः, न कोऽपि परपीडनरतः।" "तासां केवलं कटाक्षेण, पुरुषाः मोहिताः भवन्ति। तत्र न कश्चित् दरिद्रः, न मूर्खः, न परद्वेषी।" एवं एकाम्रक्षेत्रस्य पुण्यमाहात्म्यं ब्रह्मणा मुनिश्रेष्ठेभ्यः सम्यक् निवेदितम्।