ये केचन कीर्तिं स्वर्गं राज्यं धनं च जयमिच्छन्ति, ते भक्त्या एतत्स्तोत्रं पठेयुः; ये तु ज्ञानमिच्छन्ति, ते प्रयत्नेन पठेयुः। रोगेण, दुःखेन, दारिद्र्येण, भयेन वा पीडितः, राजकार्येषु प्रवृत्तो वा, महतो भयात् विमुच्यते। अस्मिन्नेव देहे, महेश्वरस्य च गणानां च प्रसादेन, इहैव सुखं प्राप्य, गणपतित्वं लभते। यत्र भवस्य कीर्तनं क्रियते, तत्र न यक्षाः, न पिशाचाः, न नागाः, न विनायकाः विघ्नं कुर्वन्ति। या स्त्री भक्त्या एतत् शृणोति, भवभावनया युक्ता च, सा पितृगृहे पतिगृहे च पूजिता भवति। यः कश्चिदेतत्सर्वं शृणोति वा पुनःपुनः पठति वा, तस्य सर्वे कार्याणि विघ्नरहितानि सिध्यन्ति। यद् यद् मनसा चिन्त्यते, वाचा उच्चार्यते वा, सर्वं तस्य सम्पद्यते पुनःपुनः स्तोत्रस्य जपात्। सगुहदेवतायै, देवीभ्यः, नन्दीश्वराय च हविरुपहारं दत्वा, संयमेन नियमेन च युक्तः सन्, विधिवत् कर्म समाप्य, तेषां नामानि शीघ्रं क्रमशः कीर्तयेत्; स काम्यं धनं भोगांश्च प्राप्नोति। यो म्रियते, स स्वर्गं गच्छति, सहस्रयोषित्संवृतः, सर्वभोगसम्पन्नः, सर्वपापयुक्तोऽपि। दक्षेण कृतं स्तोत्रं यः पठति, स सर्वपापैः प्रमुच्यते; मरणानन्तरं शिवगणैः सह योगं प्राप्नोति, देवदानवैरपि पूज्यते। स वृषवाहनयुक्तं दिव्यं विमानं समारुह्य, जगदन्तकाले यावत् रुद्रस्य पार्श्वे स्थित्वा दीप्तिमान् भवति। एवं व्यासः, पराशरात्मजः, भगवाँल्लीलया उक्तवान्; एष रहस्यं न केनापि ज्ञेयम्, न च सर्वत्र प्रकाशनीयम्। वैश्याद्यपि, स्त्रियः शूद्राश्च पापयोनिषु जाताः, एतद्गुह्यं शृण्वन्तः रुद्रलोकं प्राप्नुवन्ति। यः ब्राह्मणान् प्रति पुण्यकाले सततं पठति, स द्विजः निःसंशयं रुद्रलोकं प्राप्नोति। एवं पावनं रुद्रकोपसम्भूतं पापनाशनं चरितं श्रुत्वा, श्रेष्ठाः मुनयः व्यासस्य वचः शुश्रुवुः, द्विजातयश्च प्रमोदं लेभिरे। पार्वत्याः कोपं, शंभोः दारुणं रोषं, वीरभद्रस्य जन्म, भद्रकाळ्याः चोत्पत्तिं शुश्रुवुः। दक्षयज्ञविनाशं, शंभोः अद्भुतं वीर्यं, महात्मनः दक्षस्य पुनः करुणां च शुश्रुवुः। रुद्रस्य यज्ञभागं, दक्षकर्मणः फलम्, पुनःपुनः श्रुत्वा, हृष्टाः तुष्टाः विस्मिताश्च अभवन्। ततः द्विजातयः व्यासं शेषकथां पृष्टवन्तः; पृष्टः स व्यासः पुनः एकाम्रक्षेत्रस्य कथा उवाच। ब्रह्मणा प्रवदितां पुण्यां कथां श्रुत्वा, श्रेष्ठाः मुनयः स्तुतिवचनैः प्रमोदं प्रापुः, पुलकितगात्राश्च अभवन्। "धन्यं शंभोः माहात्म्यं त्वया कीर्तितम्, दक्षयज्ञविनाशश्च, देवश्रेष्ठ," इत्युक्त्वा, "श्रोतुमिच्छामः एकाम्रक्षेत्रस्य माहात्म्यं, ब्रह्मन्, अस्माकं जिज्ञासा परम्," इति चुचुहु। तत् श्रुत्वा, लोकानां नाथः चतुर्मुखः ब्रह्मा उवाच— "शंभोः यत् क्षेत्रं पृथिव्यां, पापनाशकं तद्विद्धि। शृणु, मुनिशार्दूल, संक्षेपेण प्रवक्ष्यामि पुण्यं क्षेत्रं, यत् सर्वपापहरं, दुर्लभं च। तत्र कोटिलिङ्गैः भूषितं, वाराणसीसमानपुण्यं, पुण्यं प्रसिद्धं च एकाम्रनाम्ना, अष्टतीर्थसमन्वितम्। तत्र प्राचीनकाले एकाम्रवृक्षः स्थितः, तस्मादनाम्ना तत् क्षेत्रं एकाम्रमिति विख्यातम्। तद्विपुलजनसमृद्धं, स्त्रीपुरुषसमाकीर्णं, पण्डितसमूहैः, धनधान्यैः च समृद्धम्। तदनगरं गृहद्वारैः, त्रिभिः तोरणैः भूषितम्, सर्ववणिक्जनैः, नानारत्नैः च शोभितम्। तत्र उच्चैः शिखरतोरणैः, सुवर्णरथैः, राजहंससदृशैः दिव्यप्रासादैः च भूषितम्। सुसज्जितमार्गद्वारैः, श्वेतपाकारेण, सशस्त्रगणैः रक्षितम्, खातैः च परिवेष्टितम्। श्वेतरक्तपीतकृष्णनीलध्वजैः, वातेन चलितैः, सर्वत्र शोभितम्। तत्र नित्यं उत्सवाः सन्ति, नानावाद्यरवैः, वीणाभिः, वंशीभिः, मृदङ्गैः, तालैः च भूषितम्। सर्वत्र दिव्यदेवालयैः, प्राकारवाटिकाभिः, पूजाविधिसज्जया च शोभितम्। तत्र प्रमोदिता सुकुमार्यः कन्यकाः कण्ठमणिभूषिताः, पद्मपत्रदीर्घलोचनाः दृश्यन्ते। स्तनयुगलसमुन्नताः, श्यामवर्णाः, पूर्णचन्द्रमुख्यः, स्थिरकेशपाशाः, सुशोभनगण्डाः, नूपुरमेखलारविण्यः। सुकेशिन्यः, सुमध्याः, कर्णान्तनेत्राः, सर्वलक्षणसमन्विताः, सर्वाभरणभूषिताश्च। काचिद्दिव्यवसनधारिण्यः, काचित्काञ्चनसदृशप्रभाः, हंसगमनाः, गजगमनोपमाः, स्तनभारनमितगात्राः। दिव्यगन्धानुलेपनाङ्ग्यः, कर्णभूषणभूषिताः, प्रमोदविलसिता, सुशोभनमध्याः, सदा स्मितमुख्यः। किंचित्प्रकटदन्तपङ्क्तयः, बिम्बाधराः, मधुरस्वराः, ताम्बूलरागमुख्यः, चतुराः, मनोहरदर्शनीयाः। एवं तदेकाम्रक्षेत्रं, पुण्यमहात्म्ययुक्तं, सर्वपापहरं, सर्वसौख्यसमृद्धं, देवैः पावनं, मुनिभिः स्तुतं, परमोत्सवयुक्तं, दिव्यस्त्रीपुरुषसमाकीर्णं, सर्वलक्षणसम्पन्नं, व्यासेन ब्रह्मणाऽपि कीर्तितम्।